-
လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလှူဒါနပြုခြင်းဟာ မရှိမဖြစ် ပါဝင်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အများစုဟာ အလှူငွေ ပမာဏ ဘယ်လောက်များများ လှူနိုင်သလဲ ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာသာ အာရုံစိုက်တတ်ကြပြီး၊ တကယ့် အနှစ်သာရဖြစ်တဲ့ “ဘာအတွက် လှူတာလဲ” ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့နေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ အလှူဒါနတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ပေးကမ်းလိုက်တဲ့ ပမာဏအပေါ်မှာ မမူတည်ဘဲ၊ လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ စိတ်နေသဘောထား (စေတနာ) အပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ မူတည်နေပါတယ်။ အရောင်းအဝယ်သဘောမျိုး လှူဒါန်းခြင်းမှ ရုန်းထွက်ခြင်း ယနေ့ခေတ်မှာ ဒါနပြုပြီး နတ်ပြည်ကို လိုချင်တာ၊ လောကီ ကြီးပွားချမ်းသာရေးကို မျှော်လင့်တာတွေဟာ အရောင်းအဝယ်သဘောမျိုးသာ ဖြစ်နေပါတယ်။ ကိုယ်လှူလိုက်တဲ့ ပမာဏလေးနဲ့ အဆပေါင်းများစွာသော လောကီစည်းစိမ်တွေကို…
-
ဒီကိစ္စမှာ မှားရင် မှန်ရင် ဆိုတဲ့ လောင်းကြေးက ပြင်းထန်လွန်းတယ်လို့ မြင်ကောင်းမြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ မြတ်စွာဘုရားက သစ္စာကို ဟောနိုင်ဖို့အတွက် လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတသိန်းမှာ အမျိုးမျိုးသော ခြေလက်၊ အသက်၊ လက်တွဲဖော်၊ သားသမီး အစစ အရာရာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဖြစ်လာရဲ့ သာသနာ ဖြစ်တာကြောင့် သာသနာနဲ့ပါတ်သက်လို့ အခိုင်အမာ ပြောဖို့လိုအပ်လာတဲ့အခါမှာ ဒီလို လက်ခြေတွေနဲ့ ရင်းပြီး အမှန်တရားကို အာမခံရတဲ့ ကိစ္စပါလာပါတယ်။ ဒါဟာ အရိယာတွေ ရဲ့ သဘာဝပါ။ မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်တဲ့သဘောပါ။ ဒါကို နားလည်စေချင်ပါတယ်။
-
ကျနော်တို့တွေ တရားလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းတဲ့အခါမှာ သဒ္ဓါတရားလို့ခေါ်တဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ အင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယုံကြည်မှုသက်သက်နဲ့တင် ရပ်တန့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပညာမပါတဲ့ ယုံကြည်မှုသက်သက်ကြောင့် ဘာပြောပြော ယုံနေရတာဟာ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အဆင်ပြေမနေပါဘူး။ သဒ္ဓါတရားနဲ့ စတင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်အမြင် (ပညာသိ) အဆင့်ကို မဖြစ်မနေ ကူးပြောင်းကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သညာသိ မှသည် ပညာသိ ဆီသို့ တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်တယ်၊ တရားတွေ နာတယ်ဆိုတာဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ အလေ့အကျင့်တွေ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီကနေ ရလာတဲ့ အသိတရားတွေဟာ မှတ်သားထားတဲ့ အသိ (သညာသိ) သက်သက်သာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ စာအုပ်ထဲမှာ အရာရာဟာ…
-
တကယ်တော့ လောကကြီးမှာ ဘယ်အရာမှ ကြုံရာကျပန်း ဖြစ်မလာပါဘူး။ အရာရာတိုင်းဟာ အကြောင်းတရားတွေ ဆုံလို့ အကျိုးတရားတွေ ဖြစ်လာတာပါ။ ကားကြပ်တာ၊ ရာသီဥတုပူတာတွေက အကြောင်းတရားတွေ၊ အဲဒီအပေါ်မှာ မကျေနပ်တဲ့ ဝေဒနာ ဖြစ်ပေါ်လာတာက အကျိုးတရားပါပဲ။ အကြောင်းရှိလို့ ဖြစ်လာတဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်တွေထဲမှာ “ငါ” က ဝင်ပြီး ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။ အကြောင်းနဲ့ အကျိုး ဆက်စပ် ဖြစ်ပေါ်နေတယ်ဆိုတာကို နားလည်လိုက်ရင် အရာရာကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ပိုရှိလာပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အဆင်မပြေမှုလေးတစ်ခုကို အကြောင်းအကျိုး သက်သက်ပါလားလို့ ဆင်ခြင်ကြည့်ပါလား။
-
မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ကြီး နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော် တည်တံ့လာခဲ့ပြီဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း၊ လက်တွေ့ မြေပြင်အခြေအနေကို ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပိုင်းခြားရှုမြင်လိုက်ပါက သာသနာတော်၏ အနှစ်သာရများ အကြီးအကျယ် ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီဆိုသည်ကို ငြင်းဆန်၍မရနိုင်ပါ။ ဤသို့ သာသနာတော်ကြီး ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးလာရခြင်း၏ တရားခံကို ရှာဖွေကြည့်လျှင် အများစုက ပြင်ပဘာသာခြားများ၏ တိုက်ခိုက်မှု၊ ခေတ်စနစ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကိုသာ လက်ညှိုးထိုးလေ့ရှိကြပါသည်။ သို့သော် တကယ့် အဓိကတရားခံမှာ သာသနာတွင်း၌ပင် ရှိနေပါသည်။ ထိုတရားခံများမှာ သာသနာကို ခုတုံးလုပ်၍ အသက်မွေးနေကြသော ပုထုဇဉ်ဘုန်းကြီးများနှင့် ၎င်းတို့ကို မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ကိုးကွယ်ကျွေးမွေးနေကြသော “တာဝန်မဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ” ပင် ဖြစ်ပါသည်။ သာသနာ့ဘောင်ရှိ ပုထုဇဉ်ရဟန်းများကို ပိုင်းခြားသိမြင်ခြင်း ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အနေဖြင့် မိမိတို့ နေ့စဉ်…
-
သောတာပန်က ယခုဖြစ်ဆဲ ခန္ဓာပေါ်ကို ဥာဏ်ရောက် နေတတ်ပါတယ် သတိထား တာ မဟုတ်ပဲ သတိ ဝင်နေ တတ်ပါတယ် ယောင်ပြီးတော့ တောင် ခြင်မရိုက်မိဘူး ငါးပါးသီလ ကို ခါးဝတ် ပုဆိုးကဲ့ သို့ မြဲနေပါတယ် ဆိုတာ မှန်ပါသလား အသျှင်ဘုရား အဖြေ။ ။မေးခွန်းက ဦးဇင်းကို ပြဿနာရှာတဲ့မေးခွန်းပဲ အစွှန်းတစ်အားထွက်တဲ့ အရာတွေဖြစ်သလို သာသနာမှာ ပြဿနာတွေလဲတက်နိုင်တယ်။ဒါပေမဲ့ မေးရင်တော့ ရသလောက်တော့ လွတ်အောင်ဖြေရမှာပဲ။မေးခွန်းက နှစ်မျိုးဖြစ်နေပေမဲ့ နှစ်ခုလုံးဟာ သောတာပန်ရဲ့ သီလကိုပဲ ရည်ညွှန်းနေတယ်။ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ဦးဇင်း တခြားသီလတွေကိုထားခဲ့ပြီး သေအရက်ကိုသောက်စားခြင်း ကိစ္စကိုပဲ ဦးတည်ရှင်းပါ့မယ်။ သေအရက်ကိုသောက်စားခြင်းကို ရှင်းတိုင်းလဲ တခြားသီလတွေနဲ့ မရောထွေးစေလိုဘူး။ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူမှာ ၅ ပါးသီလဟာ ခါးဝတ် ပုဆိုးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရဟန်းမှာ…
-
လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေအနေနဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အပူအပင်၊ သောကတွေကြားကနေ ခက်ခက်ခဲဲခဲ ရုန်းကန်ရှာဖွေထားရတဲ့ ချွေးနှဲစာ ငွေကြေးတွေကို လှူဒါန်းတဲ့အခါ၊ အစဉ်အလာအရ မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်လှူဒါန်းနေတဲ့ အလေ့အထတွေကို ခဏရပ်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ စစ်ဆေးဖို့ အချိန်ရောက်နေပါပြီ။ တကယ့် အနှစ်သာရရှိတဲ့၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အထောက်အကူပြုတဲ့ အလှူမျိုး ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် အောက်ပါအချက်တွေကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းလေ့လာပြီးမှသာ ပြုလုပ်သင့်ပါတယ်။ ၁။ အပါယ်ပွဲစားများနှင့် အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများမှ ရုန်းထွက်ခြင်း ယနေ့ခေတ်မှာ ဘာသာရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ပန်းတစ်ပွင့် လှူလိုက်ရုံနဲ့ အပါယ် ၉၁ ကမ္ဘာ လွတ်တယ်ဆိုတာမျိုးတွေ၊ ကထိန်သင်္ကန်းကပ်ရင် အပါယ်ပိတ်တယ် ဆိုတာမျိုးတွေနဲ့ သစ္စာတရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အပါယ်ပွဲစား ဘုန်းကြီးတွေကို မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်နေတာတွေ…
-
“အနတ္တ” ဆိုတာကို “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်စိတ်မပါဘဲ လက်တွေ့ကျကျ အသုံးချနည်း။
ကျနော်တို့ ဝိပဿနာ အားထုတ်တဲ့နေရာမှာ အများဆုံး လမ်းစပျောက်ပြီး တန့်သွားတတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေဟာ “ငါ” မဟုတ်ဘူး၊ “အနတ္တ” သဘောတွေပဲလို့ ဉာဏ်ထဲမှာ စပြီး မြင်လာတဲ့အချိန်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ “ဪ… အရာရာက ငါပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါမှ မဟုတ်တာ၊ ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလည်း လုပ်လို့မရပါလား၊ အစိုးမှ မရတာ” ဆိုပြီး အဆိုးမြင်တဲ့ဘက်ကို ရောက်သွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ အနတ္တကို အကြောင်းပြပြီး ဇွဲလျှော့သွားတဲ့၊ လမ်းလွဲသွားတဲ့ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အထင်မှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အနတ္တကို ပြဿနာအဖြစ် မမြင်ခြင်း တကယ်တော့ အနတ္တကို ပြဿနာသွားမရှာပါနဲ့၊ အနတ္တဟာ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနတ္တဆိုတာဟာ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ ဆိုတဲ့အတိုင်း…
-
လူတွေကတော့ “ငါ ဝမ်းနည်းခဲ့တယ်၊ အခု ငါ ပျော်နေတယ်” လို့ ယူဆကြတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီ ဝမ်းနည်းတဲ့ စိတ်ကလေးဟာ မနေ့ကတည်းက ပျက်သွားပါပြီ။ အခု ပျော်နေတဲ့ စိတ်ကလေးကလည်း ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားမှာပါပဲ။ စိတ်ဆိုတာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစားထိုးပြီး ဖြစ်ပျက်နေတာပါ။ အဲဒီလို လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်ကြီးကို “ငါ” လို့ နာမည်တပ်လိုက်တာဟာ တကယ်တော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိပါဘူး။ အရှိတရားမှာ “ငါ” ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ကိုယ်တိုင် မြင်အောင် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ စိတ်ညစ်စရာတွေ အလိုလို လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ အခု စာဖတ်နေတဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) လေး ချက်ချင်း ပျောက်သွားတာကို သတိထားမိပါရဲ့လား။
-
မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်သည် နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ အနှစ်သာရများ ယိုယွင်းပြီး အကာသက်သက် သာသနာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည်ကို ပညာရှိတိုင်း သတိပြုမိကြမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ သာသနာတော် ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးလာရခြင်း၏ အဓိကတရားခံများကို ရှာဖွေကြည့်လျှင် ပြင်ပမှ ဘာသာခြားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုထက် သာသနာတွင်းမှ ပုထုဇဉ်ရဟန်းများ၏ အချောင်ခိုလိုမှုနှင့် ဘုရားမဟောခဲ့သော အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုများကသာ အဓိကဖြစ်နေသည်ကို ရင်နာဖွယ်ရာ တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် “ဂန္ထဓုရ” (စာပေသင်ကြားခြင်း ဓူရ) ဟူသော စကားရပ်သည် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည့် တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲလိုသော ပုထုဇဉ်ဘုန်းကြီးများအတွက် အကောင်းဆုံးသော ထွက်ပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါသည်။ သာမဏေပြုစဉ်က ကတိကဝတ်ကို မျက်ကွယ်ပြုခြင်း သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက ပထမဆုံးအနေဖြင့် ရှင်သာမဏေ (ကိုရင်)…