လောကတွင် သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အသက်သွေးကြော ဆိုသည်မှာ ရှိကြစမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ လူတစ်ယောက်အတွက် အောက်ဆီဂျင်သည် အသက်သွေးကြော ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ငါးတစ်ကောင်အတွက် ရေသည် အသက်သွေးကြော ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအသက်သွေးကြော ပြတ်တောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မည်မျှပင် ရုပ်ရည်လှပနေပါစေ၊ မည်မျှပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပါစေ အသက်ရှင်သန်ခွင့် ဟူသည် ချက်ချင်း ရပ်စဲသွားရပါသည်။ သို့သော် ထိုအရာများသည် ခန္ဓာကိုယ် ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ သံသရာ တစ်လျှောက်လုံး လောင်ကျွမ်းနေသော ဒုက္ခမီးတောက်များမှ လွတ်မြောက်ရေးအတွက်မူ တကယ့် အသက်သွေးကြော အစစ်အမှန်မှာ “စိတ္တာနုပဿနာ” ဟုခေါ်သော မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာစောင့်ကြည့်သည့် တရားအားထုတ်ခြင်း အလုပ်သာလျှင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤအလုပ်ကို အားလပ်ချိန်မှ လုပ်မည့် ဝါသနာပါရာ ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊…

ကျနော်တို့ နေထိုင်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ လူသားတိုင်းဟာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ တာဝန်တွေ၊ ဝတ္တရားတွေနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရပါတယ်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ လူနာတွေကို ဆေးကုသပေးဖို့ ဖြစ်သလို၊ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ စာသင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ ဆရာဝန်က လူနာမကုဘဲ အခြားအလုပ်တွေ လုပ်နေမယ်၊ ကျောင်းဆရာက စာမသင်ဘဲ အခြားကိစ္စတွေမှာ အချိန်ကုန်နေမယ် ဆိုရင် သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ မူလတာဝန်ကို ပျက်ကွက်သူတွေ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ လောကီလူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာပြီး သာသနာ့ဘောင်ကို ဝင်ရောက်လာကြတဲ့ ရဟန်းတော်များ အတွက်လည်း ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့၊ ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်တဲ့ အဓိက တာဝန်ကြီး တစ်ရပ် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ မိမိသန္တာန်မှာ ရှိနေတဲ့ အစွဲအမှားတွေကို…

သင်္ခါရတရားဆိုတာဟာ အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အကျိုးတရားကို ခေါ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ စိတ် စေတသိတ် ရုပ်ဆိုတာတွေဟာ သင်္ခါရတရားတွေပါ။ ရုပ်ဆိုတာ ကံ စိတ် ဥတု အဟာရ ဆိုတဲ့ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သလို စိတ် စေတသိတ် ကလဲ အာရုံဒွါရတိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သော အကျိုးတရားများ ဖြစ်တဲ့အတွက် ပျက်လဲ ပျက်တတ်ပါတယ်။ ဒီသင်္ခါရတရားတွေ အားလုံးကို အညီအမျှ ရှုပြီး မတွယ်တာတဲ့ သဘောဟာ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်ဆိုတာဟာ ဝိပဿနာ ဉာဏ်စဉ်တွေထဲမှာ သိနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးဉာဏ်ပါ။ ဒီသင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်ကို ရောက်ဖို့အတွက် အနတ္တကို အဆုံးထိ သိဖို့လိုပါတယ်။ အနတ္တကို အဆုံးထိ သိတယ်ဆိုတာကတော့ သင်္ခါရတရားတခုစီရဲ့ ငါ သူ သတ္တဝါမဟုတ် အတ္တမဟုတ်တဲ့…

ကျနော်တို့ မျက်မှောက်ခေတ် အခြေအနေများကို လေ့လာကြည့်သည့်အခါ လောကဓံလှိုင်းတံပိုးများသည် အလွန်တရာ ကြီးမား ပြင်းထန်လာသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးလှသော ကာမဂုဏ် အာရုံများ၊ ဆွဲဆောင်မှုများနှင့် ပဋိပက္ခများ အလယ်တွင် ရဟန်းတစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိ၏ မြင့်မြတ်သော အကျင့်သီလကို ထိန်းသိမ်းပြီး ရဟန်းဘဝဖြင့် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ သာမန် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ၊ စာပေဗဟုသုတများ ရှိရုံမျှဖြင့် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ အပြင်ပန်း သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားရုံမျှဖြင့် ရဟန်းအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်သည်ဟု ယူဆပါက ကြီးမားသော အမှားကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ တကယ့် လက်တွေ့တွင် တရားမအားထုတ်လျှင်၊ အထူးသဖြင့် မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာသည့် စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ကို ဇောက်ချ မလုပ်ဆောင်လျှင်…

ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာကြီးမှာဖြစ်စေ ပဋိပက္ခတွေ၊ စစ်ပွဲတွေ၊ အငြင်းပွားမှုတွေ ကြုံလာရတိုင်း လူတိုင်းက “ငြိမ်းချမ်းရေး” ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ တောင်းဆိုကြပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အဓိက ပန်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဆွေးနွေးပွဲတွေ လုပ်ကြ၊ သဘောတူညီချက်တွေ လက်မှတ်ထိုးကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန်ကြည့်ရင် အဲဒီလို ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပန်းတိုင်ထားပြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ ကြိုးစားမှုတွေဟာ ခဏတာ ငြိမ်သက်မှုကိုပဲ ပေးနိုင်ပြီး၊ အချိန်တန်ရင် အရင်ကထက် ပိုဆိုးတဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ပြန်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ တိုက်ရိုက် သွားရောက် ဆုပ်ကိုင်လို့ရတဲ့ ပန်းတိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ တခြား မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခြင်းကြောင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက် (By-product) သက်သက်သာ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ မီးကို…

ကျနော်တို့တွေ သီလစောင့်ထိန်းတယ် ဆိုတဲ့နေရာမှာ အပြင်ပန်းကနေ စည်းကမ်းတွေ၊ ဥပဒေတွေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ထိန်းချုပ်ထားပါစေ၊ တကယ့် လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ အာမခံချက် အပြည့်အဝ မရှိပါဘူး။ အပြင်ပန်းမှာ ကြည့်ကောင်းနေပေမယ့် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ဖျက်မိဖို့ အခွင့်အရေးက အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ပါတယ်။ တကယ့် အကျင့်သီလ ဖြူစင်မှုအတွက် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အာမခံနိုင်တဲ့ လောကမှာ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ အရိယာအဖြစ်ကို ရောက်ရှိသွားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အနည်ထိုင်နေသော ရွှံ့ရေနှင့် ပေါင်းခံရေ (ဥပမာ) ဒီသဘောတရားကို သေချာမြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဖန်ခွက်တစ်ခုထဲမှာ နောက်ကျိနေတဲ့ ရွှံ့ရေတွေ ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီဖန်ခွက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထားလိုက်တဲ့အခါ အချိန်တန်ရင် အနည်တွေ ထိုင်သွားပြီး အပေါ်ယံမှာ ရေကြည်လေး ဖြစ်လာပါတယ်။ အပြင်ကကြည့်ရင်…

ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရဟန်းသံဃာတော်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ၊ ကြီးမားတဲ့ အကုသိုလ် ဒုစရိုက်မှုတွေနဲ့ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှု သတင်းတွေကို ကြားရတဲ့အခါ အင်မတန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရပါတယ်။ ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဥပဒေတွေ ပိုတင်းကျပ်မယ်၊ အပြစ်ပေး အရေးယူမှုတွေ ပိုလုပ်မယ် ဆိုတာမျိုးတွေဟာ အပေါ်ယံ အကာအကွယ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ အဲဒီလို ပြင်ပကနေ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်နေရုံနဲ့ လုံးဝ မလုံလောက်ပါဘူး။ အကုသိုလ် ဒုစရိုက်တွေကို အမှန်တကယ် အမြစ်ပြတ်ချင်ရင် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို မဖြစ်မနေ ရယူဖို့သာ လိုအပ်ပါတယ်။ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေဟောက်ကို မှန်ကန်ထဲ ထည့်ထားခြင်း (ဥပမာ) ဒီအခြေအနေကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့…

ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မှုတွေ၊ ဝိနည်းနဲ့ မညီညွတ်တာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ဥပဒေတွေ ပိုတင်းကျပ်ဖို့၊ အပြစ်ပေးဖို့ အလွယ်တကူ တွေးမိတတ်ကြပါတယ်။ သို့သော်လည်း စည်းကမ်းဆိုတာ အပြင်ဘက်ကနေ ကြိုးတုပ်ထားသလိုပါပဲ။ စိတ်ထဲကနေ အလိုလို ဖြူစင်လာတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အခွင့်အရေးရတာနဲ့ အမှားတွေ ထပ်လုပ်မိတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အာဏာစက်နဲ့ တင်းကျပ်မယ့်အစား ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို လုပ်ဖြစ်အောင် အနုနည်းနဲ့ တွန်းအားပေးတာကသာ အကောင်းဆုံး အဖြေဖြစ်ပါတယ်။ CCTV ကင်မရာနှင့် စောင့်ကြည့်ခံရသူ (ဥပမာ) ဒီသဘောတရားကို သေချာ မြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုမှာ ဈေးဝယ်နေတယ် ဆိုပါစို့။ သူ့ကို CCTV ကင်မရာတွေက နေရာတိုင်းကနေ စောင့်ကြည့်နေတယ်။ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေကလည်း မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ…

ညနေပိုင်း အချိန်အခါမှာ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ကြားထဲကနေ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ စွဲမြဲစွာ လေ့လာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့… လူသားအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး လောကကြီးထဲမှာ ရှင်သန် ဖြတ်သန်းနေရပြီ ဆိုရင် “လောကဓံ” ဆိုတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေနဲ့ မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရရှိခြင်းနဲ့ ဆုံးရှုံးခြင်း၊ ချီးမွမ်းခံရခြင်းနဲ့ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းနဲ့ ဆင်းရဲခြင်း စတဲ့ အတက်အကျ အပြောင်းအလဲတွေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကျနော်တို့ရဲ့ ခြောက်ပေါက် တံခါးကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေကြပါတယ်။ သာမန်အားဖြင့်တော့ အဲဒီလို လောကဓံ အပြောင်းအလဲတွေ လာရိုက်တဲ့ အခါတိုင်း၊ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ သစ်ရွက်ကြွေလေး တစ်ရွက်လို လေတိုက်ရာ နောက်ကို…

၁၃။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ပဉ္စဝဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို မိန့်တော်မူ၏- (တချို့သော အယူအဆတွေမှာ ဓမ္မစကြာမှာ သတိပဌာန် မဟုတ်ပဲ သစ္စဉာဏ်၊ ကိစ္စဉာဏ်၊ ကတဉာဏ် ဉာဏ်သုံးဉာဏ်ဖြင့်သာ တက်သည်ဟူသော အယူအဆကို ချေဖျက် ပြလို၍ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့အတွက် ပိဋကတ်တော်လာ ဓမ္မစကြာသုတ်ကို ကိုးကား အနေနှင့် ကူးယူထားပါသည်။) ရဟန်းတို့ ရဟန်းဖြစ်သူသည် ဤအစွန်းနှစ်ပါးတို့ကို မမှီဝဲအပ်ကုန်၊ အဘယ်နှစ်ပါးတို့နည်း၊ ယုတ်ညံ့၍ ရွာသူတို့၏ အကျင့်ဖြစ်သော ပုထုဇဉ်တို့၏ အလေ့အကျင့်သာဖြစ်၍ အရိယာတို့၏ အလေ့အကျင့် မဟုတ်သော အကျိုးစီးပွါးနှင့် မစပ်ယှဉ်သော ကာမဂုဏ်တို့၌ ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ကပ်ငြိသောအားဖြင့် အဖန်တလဲလဲ လိုက်စားအားထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ကိုယ်စိတ်၏ ဆင်းရဲခြင်းကို ဖြစ်စေတတ်သော အရိယာတို့၏ အကျင့်မဟုတ်သော အကျိုးစီးပွါးနှင့် မစပ်ယှဉ်သော ကိုယ်ပင်ပန်းမှုကို အားထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း ဤနှစ်ပါးတို့တည်း။…