လူသားတွေဟာ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ “ငြိမ်းချမ်းရေး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တမ်းတခဲ့ကြ၊ ရှာဖွေခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီလို ရှာဖွေတဲ့ နေရာမှာ စည်းမျဉ်းဥပဒေတွေ ပြဋ္ဌာန်းတာ၊ စီးပွားရေး စနစ်တွေ တည်ဆောက်တာ၊ ခေတ်မီ နည်းပညာတွေနဲ့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိအောင် ဖန်တီးတာ စတဲ့ ပြင်ပက လုပ်ဆောင်မှုတွေကိုသာ အဓိကထားပြီး အားထုတ်လေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်းပြီး လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်နေပါစေ၊ လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အတ္တအစွဲကြီး ရှိနေသရွေ့တော့ လောကကြီးဟာ ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် စစ်မှန်ပြီး ခိုင်မာတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုဆိုတာ မိမိတို့ရဲ့ ခန္ဓာပေါ်မှာ ဉာဏ်သက်ဝင်ပြီး အရှိတရားကို…

လောကကြီးရဲ့ သဘာဝ ယန္တရားဟာ အကြောင်းတရားရှိမှ အကျိုးတရားဆိုတာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တိကျတဲ့ နိယာမတစ်ခုပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ လည်ပတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူအများစုဟာ ပံ့ပိုးလှူဒါန်းမှုတွေ ပြုလုပ်ကြတဲ့အခါ ဒီအကြောင်းအကျိုး ယုတ္တိဗေဒ (Logic) ကို မေ့လျော့ပြီး၊ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေနဲ့ လောကီ မျှော်လင့်ချက်တွေ နောက်ကိုသာ လိုက်နေတတ်ကြပါတယ်။ “ငါ လှူလိုက်ရင်၊ ငါ ပံ့ပိုးလိုက်ရင် ဘယ်လို ကောင်းကျိုးတွေ ချက်ချင်း ရလာမလဲ” ဆိုတဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားကို မြင်တဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ယှဉ်ပြီး မှန်ကန်စွာ ပံ့ပိုးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့၊ ရရှိလာမယ့် အကျိုးကျေးဇူးတွေဟာ သာမန် မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့် နက်ရှိုင်းသွားပါတယ်။ ဉာဏ်နှင့်ယှဉ်သော ပံ့ပိုးမှု၏…

ရဟန်းတော်များ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုသည် အင်မတန် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှပါသည်။ မနက်လင်းသည်နှင့် တစ်နေ့တာအတွက် လိုအပ်သော အာဟာရကို ရှာဖွေရာတွင် သပိတ်တစ်လုံးကို ပိုက်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်၍ အလှူခံခြင်းသည် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းစင်ရေးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသော အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ သပိတ်ကို ပိုက်ထားသော လက်သည် စွန့်လွှတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အတ္တကို ခွာချခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစွန့်လွှတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော၊ သပိတ်ကို ပိုက်ထားသော လက်များဖြင့်ပင် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကာသပဏ စသည့် ငွေကြေးများကို ကိုင်တွယ်လာသောအခါ၊ လက်ခံလာသောအခါ၊ သုံးစွဲလာသောအခါ ထိုရဟန်း၏ သန္တာန်၌ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲသွားသနည်း။ ဤကိစ္စသည် သာမန် ဝိနည်းစည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်မှု သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ဝိပဿနာဉာဏ်များ…

လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အချိန်၊ ခွန်အားနဲ့ စိတ်တက်ကြွမှုတွေကို ရင်းနှီးပေးဆပ်ပြီးမှ ရရှိလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ‘ချွေးနှဲစာ’ လို့ တန်ဖိုးထား ခေါ်ဝေါ်ကြပါတယ်။ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ အလုပ်ခွင်က ဖိအားတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီးမှ ရလာတဲ့ ဒီငွေကြေးတွေဟာ သာမန် စက္ကူရွက်တွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖဲ့ပေးပြီး လဲလှယ်ထားတဲ့ အသက်သွေးကြွေးတွေလို့ ဆိုရင်လည်း မမှားပါဘူး။ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးမားတဲ့ ချွေးနှဲစာကို ဘယ်နေရာမှာ၊ ဘယ်လို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမလဲ ဆိုတာဟာ မိမိရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ ဘဝအမြင်ကို တိုက်ရိုက် ထင်ဟပ်နေပါတယ်။ အများစုသော အလေ့အထတွေမှာတော့ ဒီလို ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေထားတဲ့ ချွေးနှဲစာတွေကို အဆုံးတစ်နေ့မှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားမယ့် ရုပ်ဝတ္ထုတွေ၊ သံသရာလည်စေမယ့် လောကီအာရုံတွေမှာပဲ အလွယ်တကူ…

ပုထုဇဉ်တွေ အနေနဲ့ ကိုယ့်မှာ လွဲမှားနေတဲ့ ဥပါဒါန်တွေ ရှိတယ် ဆိုတာကို လက်ခံရမှာပါပဲ။ ဥပါဒါန် ဆိုတာ တဏှာ အကြီးစားပါ။ မှားယွင်းစွာ စွဲလမ်းမှုကို ဒိဋ္ဌုပါဒါန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အယူပေါ်မှာ စွဲလမ်းမှုပါ။ အဲဒီတော့ ကျနော်က တခါတရံမှာ မှားယွင်းတဲ့ ဥပါဒါန်တွေကို ချေဖျက်ပေးတဲ့အခါမှာ ကျနော့်ကို ပုထုဇဉ်လို မတွေးမှ သဘောပေါက်မှာပါ။ ကျနော်က တရားအနေနဲ့ မှန်ကန်စေဖို့ အတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ပြီး ပြောတာပါ။ Nothing Personal ပါ။ တဦးတယောက်ချင်းစီ အတွက်တော့ မတူတာတွေ ရှိမှာပါ။ ဒါပေမယ့် မြတ်စွာဘုရားရဲ့ တရားတော်တွေဟာ အားလုံးအတွက် မှန်ကန်လွန်းတာမို့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ တရားတော်တွေကို လူမှုရေးမှာ အသုံး ပြုတာကို အလေးအနက် ထောက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မှန်ကန်ဖို့…

ထေရဝါဒ သာသနာဆိုတာ ပထမ သင်္ဂါယနာတင် မှာ ဘာကိုမှ မပြုပြင်မပြောင်းလဲတော့ပါဘူး ဒီအတိုင်းပဲ ထားမယ် ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ မထေရ်ကြီး(မဟာ သာဝကများပါဝင်သော) များရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း နေမယ်ဆိုပြီး သဘောတူတဲ့ အစုအဖွဲ့ပါ။ ထေရဝါဒ သာသနာဟာ အင်မတန်ပဲ တန်ဖိုးကြီးပါတယ်။ အဲဒီမှာလဲ ပထမ သင်္ဂါယနာတင်တုန်းက သုတ်နဲ့ ဝိနည်းပဲလို့ တစ်ယောက်ပြောတာ မှတ်ထားဖူးတယ်။ အဲဒီတော့ မပြောင်းပါဘူး ပြောတဲ့ ဘာသာမှာ ပြောင်းတာတွေ ထည့်သွင်းထားတာတွေဟာ လက်စ လက်နတွေ တွေ့နေရပါတယ်။ အဲဒီပြောင်းလဲမှုတွေထဲမှာ အဘိဓမ္မာကို ထည့်သွင်းတာကို ဘာမှမပြောလိုပါဘူး။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် တရားတော်တွေ ရှိနေသေးတာ ကျေးဇူးကြီးပါတယ်။ အဘိဓမ္မာကို လက်မခံတဲ့ လူထဲမှာ ကျနော် လုံးဝမပါပါဘူး။ လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြောချင်တာက…

တရားအားထုတ်သူတွေ အနေနဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မှန်မှန်ကန်ကန် သုံးသပ် တတ်ဖို့ဆိုတာ အရေးကြီး ပါတယ်။ ဒီ ဝိပဿနာ အလုပ်နဲ့ ပါတ်သက်ပြီးတော့ သဘာဝ လွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ယုံမထားဖို့ လိုပါတယ်။ မဂ် ဖိုလ် ဆိုတာဟာ အခုမှသာ အထူးအဆန်း သဘော နည်းနည်း ဖြစ်နေတာပါ။ မြတ်စွာဘုရား လက်ထက်မှာ လူ အရိယာတွေ က သန်းနဲ့ ချီရှိခဲ့တယ် ဆိုတော့ သိပ်ခက်လွန်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ဒီဘက်ခေတ်မှာကျတော့ တရားအားထုတ်ရာ လမ်းကြောင်းနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိတဲ့အတွက် အတော်ကြီး ကြန့်ကြာ ကြပါတယ်။ အဲဒီအခါ ပါရမီ ဆိုတာကို လွှဲချလိုက်ကြတော့တာပါပဲ။ တကယ်တော့ တရား အားထုတ်သူတွေ အနေနဲ့က ဒီတဘဝ တည်းနဲ့ အားထုတ်လို့ ရပါတယ်။ တရားအားထုတ်ဖြစ်တဲ့…

ဗုဒ္ဓဘာသာ အများစုက ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းကြပါတယ် ဆိုပေမယ့် သဒ္ဓါတရား အလွန်ကောင်းပါတယ် ဆိုပေမယ့် တကယ်တော့ အလှူမှာ လက်မနှေးကြတာလောက်နဲ့ပဲ ကိစ္စပြီးသွားကြတာ များပါတယ်။ ဆိုဆုံးမ မယ့် နေရာကို ယူထားတဲ့ ရဟန်းတွေကလဲ မြတ်စွာဘုရား အရေးတကြီးမှာခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေကို မပြောပဲ ဒါန လောက်နဲ့ပဲ ဇာတ်တော်ပေါင်းစုံ ကိုးကားပြီး ဘာလှူရင်တော့ ဘာရမယ် ဆိုတာမျိုး အရောင်းအဝယ် သဘောမျိုး ဟောပြောနေကြပြီး တရားနာသူကလဲ ဂုဏ်ယူစွာ သာဓု ခေါ်ကြတာပါပဲ။ဒီနေရာမှာ မြတ်စွာဘုရားက ဒါန အကျိုးကိုလဲ မှန်ကန်စွာပဲ ပြောခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် တကယ် မြတ်စွာဘုရား အလိုကျ ဖြစ်ဖို့ကတော့ သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့ပါပဲ။ မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ သံသရာကနေ ကိုယ်တယောက်တည်း ထွက်လို့ရပါလျှက်နဲ့ အများသတ္တဝါကိုပါ သံသရာက…

လောကကြီးမှာ ကောင်းမြတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုအတွက် ပါဝင်လှုပ်ရှားကြတယ် ဆိုတဲ့အခါ လူအများစုဟာ ပြင်ပက ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ပံ့ပိုးတာ၊ အဖွဲ့အစည်းတွေ ဖွဲ့စည်းတာ၊ စာပေတွေ ဖြန့်ဝေတာ စတဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို ပြေးမြင်တတ်ကြပါတယ်။ ဒီလို လုပ်ဆောင်ချက်တွေဟာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အထောက်အကူတွေ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ပကတိ အရှိတရားကို ယုတ္တိဗေဒကျကျ ထိုးထွင်းကြည့်မယ် ဆိုရင်တော့ တကယ့် အထိရောက်ဆုံးနဲ့ အခိုင်မာဆုံးသော ပါဝင်လှုပ်ရှားမှုဟာ “မိမိကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်း” ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်က ရှင်းလင်းပါတယ်။ အဲဒါကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ “ငါ”၊ “ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ…

ဒီအကြောင်းကတော့ ကျနော့်အတွက် အကြွေးသဘောမျိုး ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက သဘာဝမကျဘူး ထင်လို့ တစ်ခါ ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် သုတ္တန်တစ်ခုမှာ သီတင်းသုံးဖော် အရိယာကို စွပ်စွဲသော ဆဲရေးသော ရဟန်းသည် ဈာန်၊ မဂ်ဖိုလ် အတွက် အန္တာရယ် ရှိသည် ဆိုတဲ့အတွက် အဲဒီ စာကိုပါ ပြန်ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီတော့ သီဟိုဠ်ခေတ်က အင်မတန်ကြီးကျယ်တဲ့ အလွဲအကြောင်း မပြောခင်မှာ အဲဒီအထက်က စာကိုတော့ မြတ်စွာဘုရားဟောခဲ့တာ ဖြစ်တာမို့ အလေးအနက် လက်ခံတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းလေး ပြောချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မြတ်စွာဘုရားက အဲလို အပြစ်ကျူးလွန်မိခဲ့ရင် မဂ်ဖိုလ် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဘဝဆုံးပြီးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုတော့ သေသေချာချာလေး သိစေချင်တယ်။ မဂ် ဖိုလ်အတွက်…