လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလှူဒါနပြုခြင်းဟာ မရှိမဖြစ် ပါဝင်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အများစုဟာ အလှူငွေ ပမာဏ ဘယ်လောက်များများ လှူနိုင်သလဲ ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာသာ အာရုံစိုက်တတ်ကြပြီး၊ တကယ့် အနှစ်သာရဖြစ်တဲ့ “ဘာအတွက် လှူတာလဲ” ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့နေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ အလှူဒါနတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ပေးကမ်းလိုက်တဲ့ ပမာဏအပေါ်မှာ မမူတည်ဘဲ၊ လှူဒါန်းလိုက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ စိတ်နေသဘောထား (စေတနာ) အပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ မူတည်နေပါတယ်။

အရောင်းအဝယ်သဘောမျိုး လှူဒါန်းခြင်းမှ ရုန်းထွက်ခြင်း

ယနေ့ခေတ်မှာ ဒါနပြုပြီး နတ်ပြည်ကို လိုချင်တာ၊ လောကီ ကြီးပွားချမ်းသာရေးကို မျှော်လင့်တာတွေဟာ အရောင်းအဝယ်သဘောမျိုးသာ ဖြစ်နေပါတယ်။ ကိုယ်လှူလိုက်တဲ့ ပမာဏလေးနဲ့ အဆပေါင်းများစွာသော လောကီစည်းစိမ်တွေကို ပြန်လည်မျှော်လင့်နေခြင်းဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းကြောင်းကို မရောက်စေပါဘူး။ သံသရာလွတ်မြောက်ရေးကို အဓိကမထားဘဲ ဒါနတွေ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် မြတ်စွာဘုရား အလိုကျ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထို့ကြောင့် မိမိရဲ့ ချွေးနှဲစာကို လှူဒါန်းတဲ့အခါ လောကီအကျိုးအမြတ်ကို မျှော်လင့်တဲ့ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေကနေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရုန်းထွက်ဖို့ အထူးလိုအပ်ပါတယ်။

အနှစ်သာရရှိသော ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ရတနာစစ်ကို ရှာဖွေခြင်း

အလှူဒါနပြုရာမှာ ပမာဏထက် ရည်ရွယ်ချက် မှန်ကန်ဖို့ဆိုရင် မိမိလှူဒါန်းမယ့် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကို ဉာဏ်နဲ့ ရွေးချယ်တတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများအနေနဲ့ သံသရာဝဋ်ဒုက္ခက လွတ်အောင် လုပ်လို၍ ရှင်သာမဏေပြုပေးပါဟု ကတိပြုထားသည့်အတိုင်း တရားအားထုတ်နေသူများကိုသာ အဓိကထား ထောက်ပံ့ရပါမည်။

• စာပေသင်ကြားခြင်း (ဂန္ထဓုရ) သက်သက်ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်နေပြီး ဝိပဿနာအလုပ်ကို လုံးဝ အားမထုတ်သော သူများကို မျက်စိစုံမှိတ် လှူဒါန်းနေခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။

• လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးကို ရှေးရှုပြီး၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို လက်တွေ့အားထုတ်နေသူများကို ဉာဏ်ပါသော ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ပံ့ပိုးပေးရပါမယ်။

လှူဒါန်းစဉ် သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကို လေ့လာခြင်း

အလှူဒါနပြုစဉ်မှာ ပမာဏထက် ပိုအရေးကြီးတာကတော့ မိမိသန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ နာမ်ရုပ် ဖြစ်စဉ်တွေကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်းပါပဲ။ လှူချင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာတဲ့အခါ အဲဒီ သိစိတ်ဟာ “ငါ” မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ ဝိဉာဏ် သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာရပါမယ်။ “ငါ လှူတယ်”၊ “ငါ့ ပိုက်ဆံ” ဆိုတဲ့ အတ္တအစွဲအလမ်း (ဒိဋ္ဌိ) တွေနဲ့ လှူဒါန်းခြင်းကို ရပ်တန့်ရပါမယ်။ လှူဒါန်းမှုပြုစဉ်မှာ “ငါ” မပါတဲ့ အလှူ ဖြစ်စေဖို့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်နဲ့ အရှိကိုအရှိတိုင်း လက်ခံရှုမှတ်ခြင်းကသာ တကယ့် အနှစ်သာရ ဖြစ်ပါတယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်နက်သဖွယ် ကိုင်စွဲခြင်း

မှန်ကန်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှူဒါန်းနိုင်ရန် နေ့စဉ်ဘဝမှာ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ အသုံးချရပါမယ်။

• ဆန္ဒာဓိပတိ: လောကီ စည်းစိမ်ကို မက်မောသော ဆန္ဒမဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒဖြင့်သာ လှူဒါန်းပါ။

• ဝီရိယာဓိပတိ: မှားယွင်းသော အစဉ်အလာများကို တွန်းလှန်ပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေထောက်ပံ့ရန် မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လ ထားပါ။

• စိတ္တာဓိပတိ: လှူဒါန်းသည့်အခါတိုင်း ခိုင်မာတည်ငြိမ်သော၊ ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြင့် မိမိ၏ ဝိဉာဏ်ဖြစ်စဉ်ကို စောင့်ကြည့်ပါ။

• ဝီမံသာဓိပတိ: မိမိ၏ အလှူဒါနသည် လူနှင့် ရဟန်း အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေးအတွက် တကယ်ပင် အထောက်အကူ ပြုမပြုကို ဉာဏ်ဖြင့် အမြဲတမ်း စစ်ဆေး လေ့လာပါ။

နိဂုံး

အလှူဒါနပြုရာတွင် ပမာဏ အနည်းအများဆိုသည်မှာ ပြင်ပရုပ်ဝတ္ထု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ တကယ့် အနှစ်သာရမှာ ထိုအလှူကို အကြောင်းပြု၍ မိမိသန္တာန်ရှိ ဒိဋ္ဌိနှင့် ဝိစိကိစ္ဆာကို မည်မျှ ဖယ်ရှားနိုင်သနည်း ဆိုသည့် အချက်ပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ မူတည်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ ချွေးနှဲစာကို လှူဒါန်းရာတွင် ပမာဏကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရန်နှင့် အရိယာများ များစွာ ပေါ်ထွန်းလာစေရန် ဟူသော ခိုင်မာသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ ဉာဏ်ပါပါ ထောက်ပံ့ရင်း သောတာပတ္တိမဂ် ခရီးစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။