-
“ငါ စိတ်မညစ်ချင်ဘူး” လို့ တားထားလို့ မရသလို၊ “အမြဲတမ်း ပျော်နေချင်တယ်” လို့လည်း ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ မရပါဘူး။ ခံစားချက်တွေဟာ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ပေါ်လာပြီး ပျောက်သွားတာပါ။ ဒါဟာ အနတ္တသဘောပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ် ဖြစ်ပျက်နေမှုတွေပဲ ရှိတယ်။ အဲလို ဖြစ်ပျက်နေမှုထဲမှာ ငါဆိုတဲ့ အတ္တဆိုတာ မပါဘူး၊ ငါဆိုတဲ့ အတ္တဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကိုယ်တိုင်ကိုက အကြောင်းအကျိုးတွေထဲက ဖြစ်စဉ်တခုပဲဆိုတာကို နားလည်အောင်လုပ်ရတာပါ။ ဒါကြောင့် အရာရာမှာ အကြောင်းနဲ့အကျိုးကို မှန်ကန်စွာသုံးသပ်ပြီး မိမိတို့လိုရာကို ရစေဖို့ အကြောင်းတရားပြုရပါမယ်။ ဒါပေမယ့် ရလာတဲ့ အကျိုးတရားနဲ့ အဲဒီအပေါ်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ခံစားချက်တွေကိုတော့ “ငါ့အလိုကျ အတိအကျ ဖြစ်ရမယ်” လို့ သွားမချုပ်ကိုင်ပါနဲ့။ ငါဆိုတာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာနဲ့…
-
ဘဝဇာတ်လမ်းများနှင့် အပိုဒုက္ခ လူတွေဟာ ကာမတဏှာ၊ ဘဝတဏှာတွေကြောင့် “ဘဝဇာတ်လမ်း” ဆိုတာတွေကို အလွန် စိတ်ဝင်စားတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ကြည့်ရင် ဘဝဇာတ်လမ်းဆိုတာ တကယ်မရှိပါဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ် အပြန်အလှန် (အညမည) ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အစဉ်တန်းကြီး သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒီရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်မှုမှာ “ငါ၊ သူ” ဆိုတာ မရှိတဲ့အတွက်၊ “ငါ့ဘဝ၊ သူ့ဘဝ” ဆိုတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့သဘောသူဆောင်ပြီး ဗရမ်းပတာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံးမှာ တညီတညွတ်တည်း တွေဝေမှု ‘မောဟ’ တွေ ဖုံးလွှမ်းနေကြတော့ “သူက ဘယ်လိုလူ၊ ငါက ဘယ်လိုလူ” စသဖြင့် ဘဝဇာတ်ကြောင်း ဆိုတာတွေကို လက်ခံထားကြပါတယ်။ ပကတိ အရှိတရားကတော့ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ လုံးဝမရှိတဲ့…
-
သေခြင်းတရား ဆိုတာဟာ လူတိုင်း၊ သတ္တဝါတိုင်း မလွဲမသွေ ကြုံကြရမယ့် အရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေဟာ အသက်ရှင်နေစဉ်အချိန်မှာ ဘယ်တော့မှ မသေတော့မယ့်အတိုင်း စီးပွားရှာကြပေမယ့် သေခြင်းတရားရဲ့ မျက်မှောက်မှာတော့ ဘာမှ မကွာခြားတာကို သတိထားမိကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေဟာ ဂုဏ်တွေ ဒြပ်တွေ ငွေကြေးချမ်းသာမှုတွေ အောင်မြင်မှုတွေ အပေါ်မှာ အားလုံးဟာ အလေးအနက် ထား အဆင့်အတန်းတွေ ခွဲခြားကြပေမယ့် တကယ်တော့ ဘာမှ မကွာခြားကြတာကို သေခြင်းတရားနဲ့ ကြုံရတဲ့ အခါမှသာ သတိထားမိကြတာပါ။ ဒီနေရာမှာ လူမိုက်၊ သာမန်လူ နဲ့ လူတော်ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ လူတော်ဆိုတာ ကတော့ သူတပါး အမှားကိုမြင်ပြီး သံဝေဂ ရတတ်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့် သူတပါး သေခြင်းတရား နဲ့ ကြုံတာကို…
-
ဦးမောင်မောင်ရဲ့ အယူမှားနဲ့ပါတ်သက်ပြီး အဖြေတခုရှိပါတယ်။ ဦးမောင်မောင် အယူက အာရုံကို အရိပ်လို့ ယူပါလို့ ပြောကြတယ်။ အာရုံ အရိပ်ကို အကောင်ထင်လို့ ပြသနာ တက်တာလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီထဲမှာ ပါနေတဲ့ အာရုံ ဆိုတဲ့ စကားက ပညတ် ဖြစ်နေပါတယ်။ တရားအားထုတ်တဲ့အခါမှာ ပညတ်ကို မရှုရပဲ ပရမတ်ကို ရှုမှ ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဦးမောင်မောင် သာဝကတွေက တရားမရနိုင်ဖြစ်ကြတာပါ။ ဘာကြောင့် အာရုံဆိုတဲ့ စကားက ပညတ်ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြပါ့မယ်။ အာရုံ ဆိုတာက အဆင်း (ရုပ်)၊ အသံ(ရုပ်)၊ အနံ့ (ရုပ်)၊ အရသာ (ရုပ်)၊ အထိအတွေ့ (ရုပ်) နဲ့ ကြံတွေးစရာ (နာမ်) ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ အဲဒီတော့…
-
လောကမှာ အတိမ် ဆိုတာ ရှိသလို၊ အနက် ဆိုတာလည်း ရှိပါတယ်။ အတိမ်ဆိုတာကတော့ အပေါ်ယံ အရေးမကြီးတဲ့ အရာတွေကို ဆိုလိုတာဖြစ်ပြီး၊ အနက် ဆိုတာကတော့ အနှစ်သာရပါတဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်အရာဟာ ဘယ်လောက် အရေးကြီးသလဲ ဆိုတာကို ခွဲခြားနားလည်ခြင်းကိုပဲ အတိမ်အနက်ကို နားလည်တယ်လို့ သုံးနှုန်းလေ့ရှိပါတယ်။ ယနေ့ သာသနာတော်မှာ ကျနော်တို့ဟာ အင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွကို ရောက်နေပါတယ်။ တစ်လမ်းကတော့ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်တွေကို အပေါ်ယံ စောင့်ထိန်းပြီး ရဟန္တာအသွင် ဆောင်နေပေမယ့်၊ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အရိယာပုဂ္ဂိုလ် မရှိသလောက် ရှားပါးနေတဲ့ “အသွင်သာသနာ” လမ်းကြောင်းပါ။ နောက်တစ်လမ်းကတော့ သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်အားလုံးရဲ့ ၉၉.၉၉ ရာခိုင်နှုန်းဟာ တကယ့်ကို အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လာကြမယ့် “အနှစ်သာရ…
-
မိတ်ဆွေ ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြသော ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့… ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာ ကျနော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများစုကြားထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ အလွန် ကြီးမားတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှု တစ်ခုကို ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့် ခွဲစိတ်ကြည့်ကြရအောင်။ လူတော်တော်များများက “ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ်” ဆိုတာကို မျက်စိမှိတ်၊ တင်ပျဉ်ခွေပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခြင်းလို့ပဲ တထစ်ချ မှတ်ယူထားကြပါတယ်။ “ငါ ဒီနေ့ တစ်နာရီ ထိုင်နိုင်တယ်”၊ “ငါ နှစ်နာရီ မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နိုင်တယ်” ဆိုပြီး အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထိုင်နိုင်လဲ ဆိုတာကိုပဲ တိုင်းတာစရာ ပေတံတစ်ခုလို သဘောထားနေကြပါတယ်။ သေချာ မှတ်ထားပါ။ တရားထိုင်ခြင်း သက်သက်သည် ဝိပဿနာ လုံးဝ (လုံးဝ) မဟုတ်ပါဘူး။ ထိုင်နေတဲ့ ဣရိယာပုတ်ဆိုတာ ရုပ်တရား…
-
မနက်ခင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်နေရင် “ငါ ပျော်တယ်” လို့ ထင်တယ်။ ညနေပိုင်း အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး ပင်ပန်းလာရင် “ငါ စိတ်ညစ်တယ်” လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြန်တယ်။ တကယ်တော့ ပျော်ခြင်း၊ စိတ်ညစ်ခြင်း ဆိုတဲ့ ခံစားချက် (ဝေဒနာ) တွေဟာ အာရုံနဲ့ ထိတွေ့လို့ ပေါ်လာတဲ့ သဘောတရား သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ခံစားချက်တွေအပေါ်မှာ “ငါ” လို့ သွားကပ်လိုက်တာက သက္ကာယဒိဋ္ဌိ (အမြင်မှား) ပါပဲ။ သောတာပန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလို ခံစားချက်တိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်နေတဲ့ အကျင့်ဟောင်းကြီးကို ဖြုတ်ချတာပါ။ အရှိတရားကို အရှိတိုင်း သိဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကြုံရင် ဝမ်းနည်းတဲ့ သဘောလေး ပေါ်လာတယ်လို့ပဲ မြင်အောင် ကြည့်ပါ။ “ငါ ဝမ်းနည်းတယ်” လို့ ယူလိုက်တာနဲ့ ဒုက္ခက…
-
စဥ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိပါတယ်ဆိုတဲ့ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝဟာ တကယ်တော့ အလွန် အံ့ဩဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံရပါစေ၊ သောက ပရိဒေဝ မီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ လောင်ကျွမ်းခဲ့ပါစေ၊ အချိန်တန်ရင် အဲဒီ ဒုက္ခတွေကို အလွယ်တကူ မေ့ပစ်လိုက်ကြတာပါပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း “မေ့ပစ်လိုက်ပါ၊ ရှေ့ဆက်လျှောက်ပါ” လို့ပဲ တိုက်တွန်း အားပေးတတ်ကြပါတယ်။ လောကကြီးမှာ ချစ်ခင်သူနဲ့ ကွဲကွာရခြင်း၊ မချစ်မနှစ်သက်သူနဲ့ အတူနေရခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခတွေကို မကြုံဖူးသူရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ ဒီလို ကြုံခဲ့တယ်၊ လက်ရှိလည်း ကြုံနေရတယ်၊ နောင်လည်း ကြုံရဦးမယ် ဆိုတာကို သိသိကြီးနဲ့၊ ဒီဒုက္ခတွေ ပိုမို တိုးပွားစေမယ့် အကြောင်းတရားတွေနောက်ကိုပဲ တစ်ကောက်ကောက် လိုက်နေကြတာဟာ…
-
ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က သာသနာတော်မှာ နေထိုင်ဖို့ နည်းလမ်းနှစ်သွယ် ဟောကြားခဲ့တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။ တစ်နည်းကတော့ “ဂန္ထဓုရ” လို့ခေါ်တဲ့ စာပေကျမ်းဂန် သင်ကြားပို့ချတဲ့နည်း ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်နည်းကတော့ “ဝိပဿနာဓုရ” လို့ခေါ်တဲ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် တရားအားထုတ်တဲ့နည်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစကားရပ်ကို ဉာဏ်နဲ့ လေးလေးနက်နက် ချိန်ထိုး စဉ်းစားကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ကြောင်း လမ်းဟာ “ဝိပဿနာဓုရ” တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဓုရ ဆိုတာက မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး (သမ္မာမဂ္ဂင်) အကျင့်မြတ်ကို တိုက်ရိုက် ကျင့်ကြံတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသမ္မာမဂ္ဂင် အကျင့်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ သံသရာလည်ကြောင်း အလုပ်မှန်သမျှဟာ ဝိပဿနာအမြင်နဲ့ ကြည့်ရင် “မိစ္ဆာမဂ္ဂင်” တွေချည်းပါပဲ။ အကယ်၍များ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဤနည်းနှစ်သွယ်စလုံးကို ကျင့်သုံးနေထိုင်နိုင်တယ်လို့…
-
အတိတ်ဆိုတာရှိတယ်။ သမိုင်းဆိုတာရှိတယ် ဆိုတာမျိုးပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိမှာ ဘာအကူအညီမှမပါ။ ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မပါပဲ ကိုယ့်ရဲ့သမိုင်းဆိုတာကို ပြပါဆိုရင် မှတ်မိတယ် ဆိုတဲ့ နာမ် (သညာ) ဖြစ်ပျက်လေးကလွဲပြီး ပြစရာမရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့ အဲဒီပေါ်ကနေပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပူလောင်မှုတွေ ပင်ပန်းမှုတွေ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဘယ်အရာကမှ တကယ်မတည်မြဲပါဘူး။ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှလဲ မရှိပါဘူး။ အရာရာဟာ ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်တွေပါ။ အန္ဓပုထုဇဉ်လို့ခေါ်တဲ့ အရိယာစကားကို မနာကြားရတဲ့ ပုထုဇဉ်တွေက တကယ်မရှိတဲ့ သညာ (နာမ်) ဖြစ်ပျက်သာ ဖြစ်တဲ့ သမိုင်းဆိုတာတွေ အတိတ်ဆိုတာတွေပေါ်ကနေပြီး စဉ်းစားကြ ဆုံးဖြတ်ကြ ပူပင်ကြ စွပ်စွဲကြ ပူလောင်ကြပါတယ်။ အရိယာ စကား အကြားအနာရှိသူ အရိယာ တပည့်ကတော့ ဒါတွေကနေ ကင်းလွတ်ပါတယ်။ ရွေးချယ်မှုက တော့ တယောက်ချင်းစီရဲ့…