-
နေ့စဉ်အလုပ်ခွင်မှာဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းပိတ်လို့ ကားပေါ်မှာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း မဖြစ်တာတွေကို ခဏခဏ ကြုံရပါတယ်။ ဒါဟာ အရာရာဟာ သူ့အကြောင်းအကျိုးအတိုင်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ အနတ္တ သဘောပါပဲ။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တယ်၊ ငါ့စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးထားလေလေ၊ အဆင်မပြေတဲ့အခါ ပိုပြီး ပင်ပန်းလေလေပါပဲ။ ကိုယ်လုပ်စရာအကြောင်းကို ဉာဏ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကို အကောင်းဆုံး လုပ်ပြီး ရလဒ်က တော့ သဘာဝအတိုင်း လက်ခံနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ အရာရာဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာတာမို့ “ငါ” ဆိုတာမရှိဘူးလို့ လေ့လာဆင်ခြင်နိုင်ရင် စိတ်ဖိစီးမှုတွေ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ အခု လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အဆင်မပြေမှုလေးကို “ငါ” မပါဘဲ အကြောင်းအကျိုးတွေဖြစ်ပျက်နေတာလို့ ကြည့်ပေးလို့ ရမလား။
-
အနတ္တလို့ ပြောပါလျှက်နဲ့ အတ္တဟိ အတ္တနော နာထော လို့ ဘာကြောင့် ပြောရပါသလဲ လို့ မေးချင် မေးနိုင်ပါတယ်။ မိမိ ဆိုတာ မရှိပေမယ့် မိမိလို့ ဘာကြောင့် ပြောရသလဲလို့ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေမှာပါ။ ဒီနေရာမှာ မိုးကုတ်ဆရာတော်ကြီး မကြာခဏ ပြောဖူးသလို ပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရား ဆောင်ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို အတည့်ယူရင် ဘုရားကို စွပ်စွဲရာ ကျသလို၊ အတည့်ဟောထားတဲ့ တရားကို ဆောင်ယူရင်လဲ ဘုရားကို စွပ်စွဲရာ ကျပါတယ်။ အတ္တဆိုတာ ရှိကို ရှိမနေပါဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလဲ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မိမိ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့မှ သိနိုင်မယ့် တရားကိုတော့ မိမိဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ပဲ ဆောင်ဟောခဲ့တာပါပဲ။ ပြောချင်တာကတော့ မဂ္ဂင်သည်သာလျှင် အားကိုးရာ၊…
-
ရဟန်းသံဃာတော်များအနေနဲ့ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွရ၊ စာဝါချရ၊ စာသင်ရ၊ ကျောင်းကိစ္စတွေ စီမံရ၊ ဒကာ ဒကာမတွေနဲ့ ဆက်ဆံရစတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ လည်ပတ်မှုကြီးထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရတတ်ပါတယ်။ ဒီလို လည်ပါတ်နေတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေရဲ့ တကယ့် တရားခံ အစစ်က ဘာလဲဆိုတာကို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီလို ပင်ပန်းရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက “ငါ လုပ်နေတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ တာဝန်ကျေရမယ်” ဆိုတဲ့ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ (ငါဆိုတဲ့ အစွဲ) ကြောင့်ပါပဲ။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို လုပ်ဆောင်နေတဲ့အခါမှာ အဲဒီ “ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်မှားမှု (Misconception) ဝင်လာတဲ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ကြီးမားလာပြီး ကိလေသာကြောင့် ပင်ပန်းမှု…
-
“စိတ်သည် လောကကြီးကို ဆောင်ထား၏” ဆိုတဲ့ စကားဟာ အင်မတန် မှန်ကန်နက်နဲတဲ့ ပရမတ္ထ အမှန် စကားရပ်ပါပဲ။ တကယ့် အရှိတရား (ပရမတ်) မှာ ဘယ်သူ၊ ဘယ်ဝါ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး ယန္တရားကြီး” သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒါကို သတိထားကြည့်ရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့နိုင်ပေမယ့်၊ လူတွေဟာ ဒီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေအပေါ်မှာ- “ဒါကတော့ ငါပဲ၊ ဒါကတော့ သူပဲ” လို့ မှတ်သားမှု (သညာ) အပေါ်မှာ အယူမှားကြတယ်။ “ဒါကို ငါလုပ်တာ၊ သူလုပ်တာ” လို့ ပြုလုပ်စေ့ဆော်မှု (သင်္ခါရ) အပေါ်မှာ အယူမှားကြတယ်။ “ငါ ခံစားရတယ်၊ သူ…
-
လောကကြီးထဲမှာ ရှင်သန်ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေဟာ ဖိအားတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ သောကတွေနဲ့ အမြဲလိုလို ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းတွေ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး ပြဿနာတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင်က မွန်းကျပ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ထဲက အများစုဟာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုအနေနဲ့ စာအုပ်စာပေတွေဆီကို လှည့်ကြပါတယ်။ တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်တယ်၊ နက်နဲတဲ့ ကျမ်းစာတွေကို အချိန်ကုန်ခံပြီး သင်ယူကြတယ်၊ အချက်အလက်တွေကို မှတ်သားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ ကိုယ်ချစ်ခင်ရတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိအလိုကျ မဖြစ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ… အဲဒီ အချိန်ကုန်ခံ သင်ယူထားတဲ့ စာပေတွေက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပူလောင်မှုတွေကို တကယ်ပဲ ချက်ချင်း ငြိမ်းအေးသွားစေပါသလား။ ဒါဟာ မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ…
-
ကျွန်တော်တို့က ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အမြဲတမ်း ခိုင်မာတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာကြည့်ရင် ရုပ်တရားက အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန် ပြောင်းလဲနေပါတယ်။ အေးတာ၊ ပူတာ၊ ညောင်းတာတွေက အမြဲဖြစ်နေတာပါ။ အဲဒီဖောက်ပြန်မှုတွေကို သိနေတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလည်း ချက်ချင်းဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပျက်သွားပါတယ်။ ဒီလို ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ရုပ်နဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နာမ်ကို “ငါ” လို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတာဟာ အမြင်မှားပါပဲ။ မမြဲတဲ့ သဘာဝကို “ငါ့ခန္ဓာကိုယ်” လို့ အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့တော့ ဆင်းရဲမှုတွေနဲ့ ကြုံနေရဦးမှာပါ။ အခု စာဖတ်နေရင်းနဲ့ သိမှုတွေ ဖြစ်ပျက်သွားတာကို သတိထားမိပါရဲ့လား။
-
အနတ္တ ကို သိဖို့ရာမှာ အတ္တဆိုတာကို အဓိပ္ပါယ် ဖွင့်ဆိုခြင်းက အရေးကြီးပါတယ်။ အနတ္တ ဆိုတာသည် အတ္တ မဟုတ် ဟု ပြောခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အတ္တ ဆိုတာကတော့ ခေတ်အလိုက်မှာ ထင်မြင်ယူဆ ထားပုံတွေ ကွဲပြား နိုင်ပါတယ်။ ကျနော် နားလည်သလောက်ကတော့ ဘုရားလက်ထက်မှာ အတ္တ ဆိုတာကို ဟိန္ဒူတွေ ယူဆပုံ နဲ့ ယူဆခဲ့ကြဟန် တူပါတယ်။ ဟိန္ဒူအယူအဆ အတ္တဆိုတာဟာ မဟာဗြဟ္မာကြီးကို ပြောတာပါ။ ဘယ်လူတန်းစား ကတော့ ဗြဟ္မာကြီးရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းက လာတယ် ဆိုပြီး ပြောကြပါတယ်။ မဟာဗြဟ္မာကြီးနဲ့ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းရေးကို ဦးတည်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို လူတွေကို ရုပ် နဲ့ နာမ်ရဲ့ တခုစီဟာ တရားတွေသာ ဖြစ်ပြီး အတ္တ…
-
ရဟန်းဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ရှင်သာမဏေ ဘဝမှာကတည်းက အရှင်ဘုရားတို့ အတိအလင်း ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ ဒီစကားကို နှုတ်ကနေ ရွတ်ဆိုပြီး၊ ဒီကတိကို ပေးပြီးမှသာ သာသနာ့ဘောင်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ အဲဒီမူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်း (ဂန္ထဓုရ) သက်သက်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေသလားဆိုတာ အလေးအနက် ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့ လိုနေပါပြီ။ သာသနာမှာ စာပေသင်ယူခြင်းသက်သက်ဖြင့် နေထိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ “ဂန္ထဓုရ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်စစ်စစ်မှာ လုံးဝမပါဘဲ၊ ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာသာ ၁၅ ကြိမ်တိတိ ပါဝင်နေတာဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ မြတ်စွာဘုရားက သာသနာ့ဘောင်မှာ ရည်ရွယ်ချက် နှစ်မျိုး…
-
လူတိုင်းဟာ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ပူလောင်မှုတွေ၊ ဖိအားတွေနဲ့ လောကဓံ အခက်အခဲတွေကြားထဲမှာ အေးချမ်းမှုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေကြပါတယ်။ တချို့က တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်ကြတယ်။ တချို့က တရားဟောစကားတွေ နားထောင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ၊ ဖတ်ထား မှတ်ထားတဲ့ စာတွေက ကိုယ့်ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးနိုင်ရဲ့လား ဆိုတာကို လက်တွေ့ကျကျ ပြန်ပြီး လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ စာအုပ်ထဲက အသိသက်သက်၏ ကန့်သတ်ချက် စာအုပ်တွေ၊ ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ ရေးသားထားတဲ့ အသိတရားတွေဟာ အလွန်မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက အဲဒီအသိတွေဟာ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ အချက်အလက် သက်သက် အဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတတ်တာပါ။ ဥပမာ – လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်စေ၊ အိမ်မှာဖြစ်စေ ဒေါသထွက်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ကြုံလာပြီ ဆိုပါစို့။…
-
ပိတ်ရက်မှာ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူတဲ့အခါ “ငါ နားရပြီ၊ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်တာ” လို့ ခံစားရတတ်တယ်။ သေချာ လေ့လာကြည့်ရင် တကယ်တမ်း အနားယူနေတဲ့ “ငါ” ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်လိုက်လို့ ပေါ့ပါးသွားတဲ့ ရုပ်သဘောနဲ့ အဲဒီသက်သာမှုကို သိနေတဲ့ ဝိဉာဏ် လေးပဲ ရှိပါတယ်။ ငါဆိုတဲ့ အစွဲမပါဘဲ ဒီရုပ်နာမ် သဘာဝလေးတွေ အစားထိုး ဖြစ်ပေါ်နေတာကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း သိမြင်တာဟာ အမြင်မှန်ကို ရတာပါပဲ။ ဒီနေ့ အနားယူတဲ့အခါ ပေါ့ပါးသွားတဲ့ ရုပ်သဘောလေးကို သက်သက်သာသာ လေ့လာကြည့်လို့ ရမလား။