-
ကျနော် တရားပြတဲ့အလုပ်ကို လူပုဂ္ဂိုလ် ၆ ယောက်လောက်ကို တယောက်ချင်းစီ လုပ်ပေးနေပါတယ်။ အဲဒီထဲကမှ ဒီတပါတ်အတွင်း တရားပြဖြစ်တဲ့ သူ (တရားအားထုတ်သူ အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှာ စိုးလို့ နာမည်ကို ကိုနိုင်လို့ပဲ ပေးထားလိုက်ပါတယ်) တယောက် နဲ့ ပထမဆုံး နေ့အနေနဲ့ တရားပြတာကို မိတ်ဆွေများ ဖတ်နိုင်အောင် တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီစာကို ဖတ်ပြီး တရားပြခံရသလို နားလည်မယ် ဆိုရင်တော့ အကျိုးများမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ကျွန်တော်။ ။ လုပ်ပါဦး။ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ဒီတစ်ပတ်အတွင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ဟာပေါ့ ဟိုတစ်နေ့ကကျွန်တော်တို့ စမ်းပြီးရှုကြည့်တယ်။ ဟုတ်လား တခါထဲစမ်းရှုကြည့်တော့ အဲ့တာဘယ်လိုနေလဲ။ကိုနိုင်။ ။အဲ့နေ့ကဘယ်လိုဖြစ်လဲဆိုတော့ အစ်ကိုပြန်သွားတော့ ကျွန်တော်ခဏထိုင်ပြီးတော့ ကျွန်တော် အဲ့ချိန်တုန်းက ကျွန်တော်မြင်တယ်။ မြင်စိတ်နဲ့ ကြားစိတ်ကို ကျွန်တော်ကြည့်တယ်ပေါ့။ ကြည့်တယ်ဆိုတော့ ဟို ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတော့၊ အခုကျွန်တော် ဟိုအရင်တုန်းက…
-
မိတ်ဆွေများအားလုံး မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။ကျနော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတွေဟာ ကုသိုလ်လုပ်ရတာကို အင်မတန် ဝါသနာပါကြပါတယ်။ လှူကြတန်းကြတယ်၊ သီလဆောက်တည်ကြတယ်၊ ဘုရားဖူးသွားကြတယ်။ ဒါဟာ အင်မတန် ကောင်းမွန်တဲ့ အလေ့အထပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော် အလေးအနက် ထောက်ပြချင်တာတစ်ခုကတော့… ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ ကုသိုလ်လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ “ကုသိုလ်” ရနေတာထက် “အတ္တ (ငါ)” ကို အစာကျွေးမိနေတာက ပိုများနေသလား ဆိုတာပါပဲ။၁။ ဒါန ထဲက “ငါ”ခင်ဗျားတို့ လှူဒါန်းတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ဘာကို အဓိကထားသလဲ။ “ငါ လှူတာ၊ ငါ့နာမည်နဲ့ လှူတာ၊ ငါ့မှာ အလှူဒါယကာ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်တွေ ဝင်မလာဘူးလား။ အလှူစာရင်းမှာ ကိုယ့်နာမည် ကျန်ခဲ့ရင် စိတ်တိုတတ်ကြတယ်။ ဒါဟာ ကုသိုလ်လုပ်နေတာလား၊ “ငါ” ဆိုတဲ့…
-
ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ် ပွင့်ထွန်းပေါ်ပေါက်လာခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုလွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရန်အတွက် သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်လာကြသော ရဟန်းတော်များတွင် အစဉ်အလာအရ “ဂန္ထဓုရ” (စာပေကျမ်းဂန်များကို သင်ကြားပို့ချခြင်း) နှင့် “ဝိပဿနာဓုရ” (တရားဘာဝနာ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း) ဟူ၍ တာဝန်နှစ်ရပ် ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ပြောဆိုလေ့ ရှိကြပါသည်။ သို့သော် ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ “ဂန္ထဓုရ” ဟူသော စကားလုံးသည် တရားမအားထုတ်လိုသူများ၊ ပညတ်လောက၏ အာရုံများတွင်သာ မွေ့လျော်လိုသူများအတွက် အလွန်ခိုင်မာလှသော၊ အပြစ်ကင်းလှသော အကြောင်းပြချက် (Excuse) တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာခဲ့သည်ကို ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ တွေ့မြင်လာရပါသည်။ယနေ့ခေတ် ရဟန်းအများစုသည် “စာပေပရိယတ္တိများကို သင်ကြားပို့ချနေခြင်းဖြင့် သာသနာတော်ကြီး အဓွန့်ရှည်တည်တံ့အောင် ထိန်းသိမ်းနေသည်”၊ “လူဝတ်ကြောင်များကို တရားဟောပြခြင်းဖြင့် သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်အောင်…
-
မိတ်ဆွေ… လောကမှာ အကြောက်ရဆုံးသော လှည့်စားမှုဟာ ဘာလဲ သိပါသလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမှန်တရားလမ်းပေါ် ရောက်နေပြီလို့ ထင်မှတ်ပြီး၊ တကယ်တမ်းကျတော့ အရင်ကထက် ပိုမိုထူထဲတဲ့ အတ္တတံတိုင်းကြီး နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေမိခြင်းပါပဲ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးမယ့် အကြောင်းအရာဟာ လောကီလူသားတွေရဲ့ အလွဲတွေကို မဟုတ်ပါဘူး။ “ငါ တရားအားထုတ်နေတယ်၊ ငါ ယောဂီပဲ၊ ငါ တရားစခန်း ဝင်နေတယ်” ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြတဲ့၊ သို့မဟုတ် အဲဒီ “ပညတ်” ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားမိတဲ့ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင် အတ္တ (Spiritual Ego) အကြောင်းကို ရက်ရက်စက်စက် ခွဲစိတ်ပြသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။လွတ်မြောက်ရေးကို ရှာဖွေတယ်ဆိုတာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက လူအများစုဟာ…
-
(ဦးမောင်မောင်၏ လောဂျစ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်း)ဦးမောင်မောင် (ပျဉ်းမနား) ရဲ့ အယူအဆတွေထဲမှာ အလွဲမှားဆုံးနဲ့ လူတွေ မျက်စိအလည်ဆုံး လောဂျစ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ –“ကိလေသာ ဆယ်ပါး မကုန်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ရဟန္တာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဖြစ်ပြီးပျက်တာကို သိလို့” ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။သူတို့က “ကိလေသာ အစဉ်မရှိဘူး” လို့ သုံးနှုန်းကြပါတယ်။ တကယ်တော့ ကိလေသာ အစဉ်မရှိဘူး ဆိုတာဟာ ကိလေသာတွေ ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက် ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ လက်တွေ့မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာက လွတ်မြောက်သွားတဲ့ စိတ်မဟုတ်ဘဲ၊ မကုန်သေးတဲ့ ကိလေသာက ဦးစီးနေတဲ့ အကုသိုလ်စိတ်တွေ ဖြစ်ပျက်နေတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ဒါကို လူတိုင်း နားလည်လွယ်အောင် ဥပမာလေးတွေနဲ့ ကြည့်ရအောင် –ဥပမာ (၁) – သူခိုး…
-
ဒီတစ်ပတ်လုံး စိတ်ရဲ့ သဘောသဘာဝတွေကို လေ့လာခဲ့ကြတယ်။ စိတ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြေးလွှားနေတတ်တဲ့ သဘောရှိပါတယ်။လှိုင်းလေထန်တဲ့ ပင်လယ်ထဲမှာ သင်္ဘောတစ်စင်း ငြိမ်နေဖို့ဆိုရင် ကျောက်ချထားဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်အတွက် ကျောက်ဆူးကတော့ “လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်” ပါပဲ။ ထွက်လေ ဝင်လေ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုဖြစ်ဖြစ် ပစ္စုပ္ပန် အာရုံတစ်ခုမှာ စိတ်ကို ညင်ညင်သာသာလေး ချည်နှောင်ထားပါ။အတိတ်က ပြီးသွားပါပြီ။ အနာဂတ်ကလည်း မသေချာပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တကယ် ပိုင်ဆိုင်တာဆိုလို့ အခု ရှူသွင်းလိုက်တဲ့ ဒီလေတစ်ချက်စာ အချိန်လေးပဲ ရှိပါတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ အပြည့်အဝ နေထိုင်တတ်ခြင်းဟာ အကြီးမားဆုံးသော လွတ်မြောက်မှုပါပဲ။ဒီနေ့အတွက် အမေး- ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်က အခု ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိနေသလား၊ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်မှာ လမ်းပျောက်နေသလား?
-
ပညာ ဆိုတာက အမှန်ကို သိမြင်ခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။ တရားအားထုတ်တဲ့ အခါမှာ ရုပ်နာမ်နဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ အမှန်ကို မြင်တဲ့ အခါမှ မဂ်ကို အကျိုးပေးတဲ့ သဒ္ဓါတရားဟာ ဖြစ်လာတာပါ။ ဗိုလ်ငါးဗိုလ် ဆိုတာကို မိတ်ဆွေတို့ ကြားဖူးပါလိမ့်မယ် သဒ္ဓါဗိုလ်၊ ပညာဗိုလ်၊ ဝီရိယဗိုလ်၊ သမာဓိဗိုလ် နဲ့ သတိဗိုလ်ပါ။ အဲဒီထဲကမှ အရေးကြီးဆုံးက ပညာနဲ့ သဒ္ဓါနဲ့ ညှိတာပါပဲ။ ညှိတယ်ဆိုတာဟာ လိုတိုးပိုလျော့ လုပ်တာကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပညာ ထက်သထက် ထက်အောင် လုပ်ရင်း အမှန်သိခြင်ခြင်းအားဖြင့် အမှန်တရားပေါ်မှာ ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်လာတာပါ။ အဲဒါမှလဲ သဒ္ဓါဗိုလ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ကိုယ်က သဒ္ဓါစရိုက် ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်တော့ လိုအပ်တာက ပညာ လိုအပ်နေတာပါ။ ပညာဟာ ဘယ်ပေါ်မှာ…
-
ဒီစာက ကျနော် သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်မှာ ရေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းကတော့ မဂ်မကျသေးတော့ (ပုထုဇဉ်မို့) ဖရုသဝါစာကို မရှောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖရုသဝါစာ စကားလုံးတလုံးပါပါတယ်။ အဲဒါကိုပဲ မှတ်တမ်းတခုအနေနဲ့ ဖရုသဝါစာမပါပဲ စာပြန်လုပ်ပေးထားတာပါ။ မဂ်ကျပြီးနောက်ပိုင်း ဖရုသဝါစာက ပါးစပ်က ထွက်ကို မထွက်တော့တာပါ။ မူရင်းကို လိုချင်ရင်တော့ ကျနော့် Time Line ထဲမှာရှာကြည့်ပါ။ သောတာပန်ဘဝမှာ ထပ်တူညီတဲ့ စိတ်မရှိတော့ပေမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ မမှားဘူးလို့ပြောချင်ပါတယ်။တာဝန်သိစိတ်လေးတော့ ထားကြပါတော့ကျနော့်မှာ အတ္တဒိဋ္ဌိ ကွာလာတာနဲ့အမျှ စေတနာတွေနဲ့ ပြောတဲ့ စကားတွေက အကန်တွေချည်း ဖြစ်နေတော့တာပါပဲ။ တကယ်တော့ ‘ကျနော်’ ဆိုတာ ရှိမှ ရှိမနေတာ။ ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပျက် သင်္ခါရတရားတွေသာ ဖြစ်ပြီး၊ ‘အတ္တ’ ဆိုတဲ့ ကျနော်ဆိုတာဟာ တကယ့်တကယ်တော့ စေတသိက်လေး တစ်ချက် ဖြစ်ပြီး…
-
ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်မည့် သူတိုင်း၊ ရှင်သာမဏေ ပြုမည့်သူတိုင်း ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ထံတွင် မဖြစ်မနေ ရွတ်ဆိုတောင်းခံရသည့် ပါဠိစာသားတစ်ခု ရှိပါသည်။ ထိုအရာကား “သဗ္ဗဒုက္ခ နိဿရဏ နိဗ္ဗာန သစ္ဆိကရဏတ္ထာယ” ဟူသော စကားရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ မြန်မာလို အဓိပ္ပာယ်မှာ “ခပ်သိမ်းသော ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ထွက်မြောက်ရာဖြစ်သော နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုရန်အလို့ငှာ (ဤသင်္ကန်းကို ပေးသနားတော်မူပါ)” ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်။ဤသည်မှာ သင်္ကန်းရုံမည့်သူ တစ်ဦးက သာသနာတော်ကို ပေးသည့် ကတိကဝတ် ဖြစ်သည်။ ထိုကတိကဝတ်ထဲတွင် “ကျောင်းကြီးတွေ ဆောက်ပါမည်”၊ “လူတွေကို လိုက်လံ ကယ်တင်ပါမည်”၊ “သာသနာကြီးကို အဓွန့်ရှည်အောင် ထိန်းသိမ်းပါမည်” ဟူသော စကားလုံးများ လုံးဝ (လုံးဝ) မပါဝင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်သည်…
-
မိတ်ဆွေ… ဒီဆောင်းပါးကို စဖတ်ပြီဆိုတာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ အယူအဆဟောင်းတွေ၊ ဘာသာရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ လုံခြုံမှုရှာနေတဲ့ အလေ့အထတွေကို ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုတင် သတိပေးချင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အခု ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးမယ့် အကြောင်းအရာဟာ ခင်ဗျားတို့ကို သက်သာရာရစေမယ့်၊ စိတ်ကူးယဉ် နတ်ပြည်ကို ပို့ပေးမယ့် ပုံပြင်တွေ မဟုတ်လို့ပါပဲ။ အဲဒီအစား ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဆိုတဲ့ ဒီအကျဉ်းထောင်ကြီးထဲကနေ အခုချက်ချင်း ဘယ်လို ဖောက်ထွက်မလဲ ဆိုတဲ့ တိုက်ရိုက် လမ်းညွှန်ချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တော်တော်များများကို “ခင်ဗျား သောတာပန် ဖြစ်ချင်လား” လို့ မေးလိုက်ရင်၊ အားလုံးက “ဖြစ်ချင်တာပေါ့” လို့ ဖြေကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ “ဒီဘဝမှာ ဖြစ်အောင် လုပ်မလား”…