-
ဒီနေ့တော့ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ကြည့်ရအောင်။“မမြဲဘူး၊ မမြဲဘူး” လို့ ပါးစပ်က ရွတ်မနေပါနဲ့။ စိတ်ကူးနဲ့လည်း မတွေးပါနဲ့။ မျက်စိရှေ့မှာ တကယ်ပျောက်သွားတာကို ဖမ်းကြည့်ပါ။ဥပမာ – ကားသံလေး တစ်ခု ကြားလိုက်တယ်။ အဲဒီအသံလေး တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်သွားတဲ့ အဆုံးသတ်ကို သေချာလိုက်ကြည့်ပါ။ ယားတဲ့စိတ်လေး ပေါ်လာတယ်။ ကုတ်မပစ်လိုက်ဘဲ သူ့အလိုလို ပြန်ပျောက်သွားမလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ပါ။ဖြစ်လာတာကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပါနဲ့။ “ပျောက်သွားတာ” ကိုပဲ ဦးစားပေး ကြည့်ပါ။ တစ်ခုခု ပျောက်သွားတိုင်း “ဪ.. ရှိမနေတော့ပါလား” ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ပါ။အဲဒီလို ပျောက်ပျောက်သွားတာကို မြင်ပါများလာရင် စိတ်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ လောဘတွေ တဖြည်းဖြည်း ပါးလာပါလိမ့်မယ်။ဒီနေ့အတွက် အမေး- အခုလေးတင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု၊ အခု ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ
-
ပထမ မဂ် ကျတာနဲ့ ပါတ်သက်ပြီးတော့ နည်းနည်းပြောပြပါ့မယ်။ ကျနော့်အတွက် တရားအားထုတ်တဲ့ အလုပ်တခုတည်းကိုပဲ ခြောက်နှစ်လောက် လုပ်ခဲ့ရပြီးမှ မဂ်ဖိုလ် ကျခဲ့တာပါ။ မဂ်ဖိုလ် ကျတယ် ဆိုတာဟာ အမြင်တမျိုးပြောင်းသွာတာလို့ ပြောရင် မမှားပေမယ့် အဲဒီလို အမြင်ပြောင်းသွားတဲ့ နေရာမှာတော့ သုတမယ၊ စိန္တာမယ လောက်နဲ့ ပြောင်းသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုခေတ်ထဲမှာ တရားပြသူ အတော်များများက အနည်းငယ် နားလည်ရခက်တဲ့ စကားတွေကို အသုံးပြုပြီး အမြင်တမျိုးပြောင်းလာအောင် လုပ်ပေးကြလေ့ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ အလွယ်တကူနဲ့ ဘာမှ လုပ်စရာမလို ဘာမှလဲ ထူးခြားသွားစရာ မလိုပဲ နဂိုထဲက သီလလုံပြီးသား ဆိုတာမျိုး၊ နဂိုတည်းက သမာဓိရပြီးသား ဆိုတာမျိုး၊ နဂိုတည်းက လွတ်ပြီးသား ဆိုတာမျိုး၊ နဂိုတည်းက အေးပြီးသား ဆိုတာမျိုး အစရှိတဲ့…
-
ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ စိတ်ညစ်ရတယ်၊ ပူလောင်ရတယ် ဆိုတာ… တကယ်တော့ အမြင်မှားနေလို့ ဖြစ်ရတာပါ။ရုပ်ရှင်ရုံထဲရောက်နေတဲ့သူဟာ ပိတ်ကားပေါ်က အရုပ်တွေကို အဟုတ်ထင်ပြီး ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက် ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ တကယ်တမ်း နောက်က စက်ခန်းထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်ရင် “အလင်းနဲ့ အမှောင်” ဖြတ်သန်းမှု သက်သက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ သိသွားပါလိမ့်မယ်။ဘဝဆိုတာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ခင်ဗျားသာ အခုပြောမယ့် “အဆင့် (၃) ဆင့်” နဲ့ ကြည့်တတ်သွားရင်… ခင်ဗျား မြင်နေရတဲ့ လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မယ်။အဆင့် (၁) – လူလို့ မမြင်ပါနဲ့၊ ရုပ်နဲ့ နာမ်လို့ မြင်ပါခင်ဗျား မနက် အိပ်ရာနိုးလို့ မှန်ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကို မြင်လဲ။ “ငါ” လို့ မြင်တယ်မလား။ လမ်းပေါ်ထွက်ရင် “လူတွေ” သွားလာနေတယ်လို့ မြင်တယ်မလား။…
-
ဒီစာက ရဟန်းများနဲ့ လုံးဝမဆိုင်ကြောင်း ပြောလိုပါတယ်။ လူအရိယာများနဲ့ ပုထုဇဉ်များကိုသာ ရည်ညွှန်းပါတယ်။ အရိယာများအနေနဲ့ ပြောချင်တာရှိရင်တော့ စာသာပို့ပါ။၁။ သောတာပန်နှင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်း (ဓမ္မကြောင်းအရ အမြင်)ပထမဦးဆုံး သိထားရမှာက မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ သောတာပန်ဖြစ်ရင် ဖွင့်ဟပြောဆိုခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားခြင်း မရှိဘူးဆိုတဲ့ အချက်ပါ။ သာဝတ္ထိပြည်မှာရှိတဲ့ သောတာပန်တွေဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပါယ်တံခါး ပိတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သောတာပန်ဖြစ်ကြောင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖွင့်ဟပြောဆိုလေ့ရှိတယ်လို့ ကျမ်းဂန်တွေမှာ ပါရှိပါတယ်။မြတ်စွာဘုရားက “ဓမ္မာဒါသ” (တရားမှန်ကန်) ကို ဟောကြားတဲ့အခါမှာ မိမိကိုယ်ကို သောတာပန်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ချက်ရှိသူဟာ “ငါသည် ငရဲ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ၊ အသူရကာယ် အပါယ်လေးပါးမှ လွတ်ပြီ၊ ငါသည် သောတာပန် ဖြစ်ပြီ” လို့ ပြောဆိုနိုင်တယ်လို့ ခွင့်ပြုထားပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာကို ညွှန်ပြနေသလဲဆိုတော့ အရိယာဖြစ်ခြင်းနဲ့…
-
မိတ်ဆွေ… မြန်မာနိုင်ငံက ဘုန်းကြီးလောကမှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ပြောစမှတ်ပြုလာတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ ကြားဖူးကြမှာပါ။ “စာမတတ်ရင် တောထွက်” တဲ့။ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။ စာပေပရိယတ္တိ (စာသင်သားဘဝ) မှာ မအောင်မြင်တော့ဘူး၊ ဉာဏ်မမီတော့ဘူး၊ စာမလိုက်နိုင်တော့ဘူး ဆိုမှ… “တော” လို့ခေါ်တဲ့ တရားအားထုတ်ရာ ရိပ်သာတွေ၊ တောရိပ်တောင်ရိပ်တွေကို သွားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်… “တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ အရည်အချင်းညံ့တဲ့ ကိုယ်တော်တွေ၊ စာမတတ်တဲ့ ကိုယ်တော်တွေအတွက် အမှိုက်ပုံနေရာ” လို့ သတ်မှတ်လိုက်တာပါပဲ။ဒါဟာ သာမန်ကာလျှံကာ ပြောတဲ့ စကားလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း တွေးကြည့်ရင် သာသနာတစ်ခုလုံးကို အဆိပ်ခတ်နေတဲ့ အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ “မိစ္ဆာအယူအဆ” တစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။၁။ စာသင်တိုက်လား၊ မာနစက်ရုံလားဒီနေ့ခေတ် စာသင်တိုက်ကြီးတွေကို လေ့လာကြည့်ပါ။…
-
အပြောင်းအလဲ (အနိစ္စ) ကို လက်ခံရခက်တာက အဲဒီအထဲမှာ “ငါ” ပါနေလို့ ထင်နေလို့ပါ။“ငါ အိုလာတယ်”၊ “ငါ စိတ်ညစ်တယ်”၊ “ငါ့ ကျန်းမာရေး ဖောက်ပြန်တယ်” ဆိုပြီး ယူလိုက်တဲ့အခါ ပူလောင်မှု ဖြစ်လာတယ်။ တကယ်တော့ ဒီပြောင်းလဲမှုတွေဟာ ဘယ်သူ့အမိန့်နဲ့မှ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သဘာဝတရားရဲ့ အလုပ် သက်သက်ပါပဲ။ဆံပင်ဖြူတာ ငါဖြူချင်လို့လား? စိတ်တိုတာ ငါတိုချင်လို့လား? ဗိုက်ဆာတာ ငါဆာချင်လို့လား? ဘယ်အရာကိုမှ “ငါ” က ကြိုးဆွဲနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းအကျိုး ဆုံလို့ ဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘောတရားတွေချည်းပါပဲ။အဲဒီလို ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်တဲ့ သဘောတရားကို ငါပိုင်တယ်လို့ သွားသိမ်းပိုက်လိုက်မှ ဒုက္ခရောက်ကြတာပါ။ဒီနေ့တော့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို “ငါ့ကိစ္စ” လို့ မမြင်ဘဲ “သဘာဝကိစ္စ” လို့ ရှုမြင်ကြည့်ပါ။ဒီနေ့အတွက်…
-
မဂ်ကျခါနီးဟာ လူတိုင်းအတွက်ထူးခြားပါတယ်။ ကျနော့်အတွက်ကတော့ မဂ်ကျခါနီးအချိန်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ရင် အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တပေါ် ဉာဏ်သက်ဝင်နေမှုကို သတိရတယ်။ အပျက်မှသည် နိဗ္ဗာန်ဆီသို့ စာအတိုင်း အနိစ္စနဲ့ အနတ္တကို ထောက်ပံ့ပေးနေပုံကို မြင်ရတယ်။ အနတ္တရဲ့ သဘာဝကိုလဲ ဉာဏ်ရှင်းလာတယ်။ အဲဒီကနေ ရှုဉာဏ်ရဲ့ အနတ္တဖြစ်ပုံကိုပါ မြင်လိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ် တခုလုံးမှာ ဝေဒနာတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဖြစ်တယ် နာကျင်တာမဟုတ်ဘူး။ အသားတွေကို ဆွဲလှုပ်နေသလို ဖြစ်တာပါ။ စိတ်ရဲ့ အစဉ်တခုလုံးက ကိလေသာကြားမခိုပဲ တရားပေါ်ပဲတောက်လျှောက်ဆင်ခြင်တယ်။စိတ်ကလေးတစ်ခုပျက်သွားရင် အနိစ္စဆိုတဲ့ သဘောလေးကို ရှုမှတ်မှု အရမ်းသားကျနေတဲ့ စိတ်က သိလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ် ခိုင်မြဲတဲ့ ငါဆိုတာ မရှိပါလား အနတ္တပါလားဆိုပြီး ဆင်ခြင်နေရင်းနဲ့ အနိစ္စ နဲ့ အနတ္တထင်ရှားတော့မှ အရာအားလုံးသည် ဒုက္ခစစ်စစ်တွေပဲလို့ ဒုက္ခကိုလဲ မြင်တယ်။…
-
မိတ်ဆွေ… ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အယူအဆတွေကို ခွဲစိတ်ခန်း ဝင်ရပါလိမ့်မယ်။ နည်းနည်းတော့ နာမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနာပျောက်မှ ခင်ဗျားတို့ သံသရာက လွတ်မှာမို့ သည်းခံပြီး ဖတ်ပေးပါ။ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတွေ ဘုန်းကြီးကျောင်းသွားကြတယ်။ လှူကြ၊ တန်းကြတယ်။ ကုသိုလ်လုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ မသိတာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတိုင်းဟာ “နိဗ္ဗာန်” ကို ပို့ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့သော ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေက ခင်ဗျားတို့ကို “သံသရာထောင်ကြီး” ထဲမှာ သက်တောင့်သက်သာ နေတတ်အောင် သင်ပေးနေတဲ့ “ထောင်ပိုင်တွေ” ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။အမျိုးအစား (၁) – ခင်ဗျားကို သတ်မယ့် “ထုံဆေး” ကျောင်းများပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြကြေးဗျာ။ ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ခုကို ရောက်သွားတယ်။ ဆရာတော်က ဟောတယ်။ “စိတ်ချမ်းသာအောင်နေပါ၊ ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့၊ အလှူရေစက်…
-
နိဒါန်း – အပေါ်ယံ အမြင်နှင့် အတွင်းသဘောလောကမှာ “ရဟန်း” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို လူတွေ နားလည်ထားတာ တော်တော်လေး လွဲမှားနေပါတယ်။ လူအများစုက ရဟန်းဆိုတာ “မိန်းမ မယူဘူး၊ အိမ်ထောင် မပြုဘူး၊ အရက်မသောက်ဘူး၊ ညစာ မစားဘူး” ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းချက်လောက်ကိုပဲ ကြည့်ပြီး “ကာမဂုဏ်က ထွက်မြောက်ထားသူတွေ၊ လောကစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ထားသူတွေ” လို့ သတ်မှတ်ပြီး ရှိခိုးနေကြပါတယ်။ရဟန်းတွေကိုယ်တိုင်ကလည်း “ငါတို့က မေထုန်မှု (လိင်ကိစ္စ) ကို ရှောင်ကြဉ်ထားသူတွေ ဖြစ်လို့ လူတွေထက် မြင့်မြတ်တယ်၊ ကာမဂုဏ်ကင်းတယ်” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှတ်ယူထားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့… ဒါဟာ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ အထင်အမြင် လွဲမှားမှုကြီး တစ်ခုပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရားရှင် သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ “ကာမဂုဏ်က ထွက်မြောက်ခြင်း” ဆိုတာ…
-
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ ဒီလောကကြီးကို ခိုင်မာတယ်၊ တည်မြဲတယ်လို့ ထင်နေတာပါပဲ။မနက်နိုးလာရင် “ဒါ ငါ့အခန်း၊ ဒါ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်၊ ဒါ ငါ့မိသားစု” ဆိုပြီး အရာရာကို မနေ့ကအတိုင်း ပုံသေမှတ်ယူလိုက်ကြတယ်။ စိတ်ထဲမှာ အရာရာကို “Block” တုံးကြီးတွေလို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီလို ခိုင်မာတယ်လို့ ထင်နေသရွေ့ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ပါဘူး။တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ မြင်နေရတဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ၊ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်တွေဟာ မြစ်ရေစီးဆင်းနေသလိုပဲ တရစပ် ပြောင်းလဲနေတာပါ။ ငြိမ်နေတယ်လို့ ထင်ရတာက စိတ်ရဲ့ လှည့်စားမှု သက်သက်ပါပဲ။ဒီအမြင်မှား (ဒိဋ္ဌိ) ကို ခွာဖို့ဆိုတာ စာဖတ်နေရုံနဲ့ မရပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် သတိထားကြည့်မှ ရမှာပါ။ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ကိုယ်မြင်နေကျ အရာဝတ္ထုတွေ၊ လူတွေကို ကြည့်တဲ့အခါ “ဒါဟာ…