တနင်္ဂနွေ ညနေ ၆ နာရီခွဲ။
“မနက်ဖြန် အလုပ်ပြန်ဆင်းရတော့မယ်၊ အလုပ်တွေ ရှုပ်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေ ဝင်လာပြီး စိတ်က အလိုလို လေးလံနေတတ်ပါတယ်။
အဲဒီလို လေးလံနေတဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) လေးကို ကိုယ်တိုင် သတိကပ်ပြီး ပြန်စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီ ပူပန်နေတဲ့ သဘောလေးဟာ တကယ့်တော့ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ သဘောတရား သက်သက်ပါပဲ။ အဲဒီအပေါ်မှာ “ငါ ပူပန်နေတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်” လို့ ဝင်ပြီး ပိုင်ရှင်လုပ်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက ပိုပြီး လေးလံသွားပါတော့တယ်။
“အနတ္တ” လို့ ဆိုလိုက်တာနဲ့ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ဆိုလိုတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘောတွေကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း မြင်အောင်ကြည့်ပြီး၊ ပူလောင်တဲ့ အစွဲတွေကနေ လွတ်ကင်းအောင် နေထိုင်တတ်ဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
မနက်ဖြန်အတွက် အလုပ်တွေကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါမှာ “ငါ လုပ်ရမယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ ပူလောင်စွာ လုပ်မယ့်အစား၊ ဆန္ဒ၊ စိတ္တ၊ ဝီရိယ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ “အဓိပတိတရားလေးပါး” နဲ့ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားပြီး အသိဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ကာ ရှေ့ဆက်ကြည့်ပါ။ အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ အေးချမ်းစွာ ပြည့်ဝလာပါလိမ့်မယ်။
ဒီညနေခင်းလေးမှာ ခဏလောက် မျက်စိမှိတ်၊ ဝင်လေထွက်လေလေးကို သတိကပ်ရင်း၊ ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာသမျှကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း သက်သက်လေး အကဲခတ်ကြည့်ကြရအောင်ပါ။
Leave a Reply