ရဟန်းဘောင်သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် သာမန်အားဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် သို့မဟုတ် လောကီစည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ရန်သက်သက် မဟုတ်ပါ။ ရဟန်းဘဝ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် သင်္ကန်းဝတ်ရကျိုးနပ်စေမည့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်စစ်မှာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရာ “နိဗ္ဗာန်” ကို ရရှိရေးအတွက် ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝတွင်ပင် အရိယာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိအောင် အားထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပိဋကတ်တော်လာ သုတ္တန်များစွာတို့တွင် ရဟန်းတော်များအား အခြားသော ကိစ္စရပ်များထက် အရိယာဖြစ်ရေးကိုသာ အဓိကထား၍ အကြိမ်ကြိမ် အလေးအနက်ထား ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။

သာသနာတော်၏ အနှစ်သာရကို ရှာဖွေခြင်း

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာသနာတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ရာတွင် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် စာပေကျမ်းဂန် သင်ကြားခြင်း (ပရိယတ္တိ) သာမက၊ ထိုသင်ကြားထားသည်များကို လက်တွေ့ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်း (ပဋိပတ္တိ) အားဖြင့် မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ဟူသော အနှစ်သာရ (ပဋိဝေဓ) ကို ရရှိရန် ရည်ရွယ်တော်မူခဲ့ပါသည်။ ဓမ္မပဒပါဠိတော်၊ အပ္ပမာဒဝဂ် ၌ မြတ်စွာဘုရားက –

“အပ္ပမာဒေါ အမတံ ပဒံ၊ ပမာဒေါ မစ္စုနော ပဒံ။”

(မမေ့မလျော့ခြင်း ‘အပ္ပမာဒ’ သည် သေခြင်းကင်းရာ နိဗ္ဗာန်၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်၏။ မေ့လျော့ခြင်း ‘ပမာဒ’ သည် သေခြင်း၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်၏။)

ဟု ဟောကြားကာ ရဟန်းတော်များအား ကိလေသာတရားများ ငြိမ်းအေးစေရန် မမေ့မလျော့သော သတိတရားဖြင့် ဝိပဿနာဘာဝနာကို အစဉ်သဖြင့် အားထုတ်ကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူခဲ့ပါသည်။ သင်္ကန်းဝတ်ထားရုံမျှဖြင့် သံသရာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ၊ အရိယာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိမှသာလျှင် ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။

အရိယာဖြစ်ရေးကိုသာ အားထုတ်ရန် ဘုရားရှင်၏ အမိန့်တော်

သုတ္တန်များစွာတို့တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတော်များအား လောကီရေးရာများ၊ အပိုအလုပ်များ၌ အချိန်မကုန်စေဘဲ၊ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ငြိမ်းရာ အရိယာမဂ်ကို ရရှိရေးကိုသာ အလေးထား ဟောကြားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။

၁။ မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ် (ဒီဃနိကာယ်) ၌ မြတ်စွာဘုရားသည် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုခါနီးအချိန်၌ပင် ရဟန်းတော်များအား နောက်ဆုံးအမှာစကားအနေဖြင့် –

“ဟန္ဒ ဒါနိ ဘိက္ခဝေ အာမန္တယာမိ ဝေါ၊ ဝယဓမ္မာ သင်္ခါရာ၊ အပ္ပမာဒေန သမ္ပာဒေထ။”

(ရဟန်းတို့၊ ယခုအခါ သင်တို့ကို ငါဘုရား မှာကြားတော်မူအံ့ – သင်္ခါရတရားတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသဘော ရှိကုန်၏။ မမေ့မလျော့သော သတိတရားဖြင့် (ကုသိုလ်တရားတို့ကို၊ မဂ်ဖိုလ်တို့ကို) ပြည့်စုံအောင် အားထုတ်ကြကုန်လော့။)

ဟု မိန့်ကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ဤအချက်သည် ဘုရားရှင်အလိုရှိဆုံးသော အလုပ်မှာ အရိယာဖြစ်ရေးပင် ဖြစ်ကြောင်းကို အထင်အရှား ပြသနေပါသည်။

၂။ ရဌပါလသုတ် (မဇ္ဈိမနိကာယ်) ၌ ရဌပါလအမျိုးသားသည် ရဟန်းပြုရန် မိဘများက တားဆီးနေသည့်ကြားမှ –

“သံသာရေ ဝဋ္ဋဒုက္ခတော မောစနတ္ထာယ ပဗ္ဗဇ္ဇံ ယာစာမိ။”

(သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရန် အကျိုးငှာ ရဟန်းပြုခွင့်ကို တောင်းပန်ပါ၏။)

ဟု လျှောက်ထားခဲ့ပါသည်။ ဤလျှောက်ထားချက်သည် ရဟန်းပြုခြင်း၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ညွှန်းနေပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားကလည်း ထိုကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရဟန်းပြုလာသူများအား အရိယာမဂ်ကို ရရှိရန်သာ တိုက်ရိုက် လမ်းညွှန်တော်မူခဲ့ပါသည်။

၃။ အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ တိကနိပါတ်၊ သမဏဝဂ် လာ သိက္ခာသုတ် ၌ မြတ်စွာဘုရားက ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကျင့်သုံးရမည့် သိက္ခာသုံးပါး (အဓိသီလ၊ အဓိစိတ္တ၊ အဓိပညာ) ကို ဟောကြားကာ –

“ဣမာ ခေါ ဘိက္ခဝေ တိဿော သိက္ခာ။ … ယတော ခေါ ဘိက္ခဝေ ဘိက္ခု သီလသမၸေန္နာ … စိတ္တသမၸေန္နာ … ပညာသမၸေန္နာ ဟောတိ … သဗ္ဗေ ကိလေသာ သဗ္ဗေ အာသဝါ အကုသလာ ဓမ္မာ … အဘိညာယ သစ္ဆိကတွာ ဥပသမ္ပဇ္ဇ ဝိဟရတိ။”

(ရဟန်းတို့၊ ဤသည်တို့ကား သိက္ခာသုံးပါးတို့ ဖြစ်ကုန်၏။ ရဟန်းသည် သီလနှင့် ပြည့်စုံ၊ စိတ် (သမာဓိ) နှင့် ပြည့်စုံ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသောအခါ … ခပ်သိမ်းသော ကိလေသာ၊ ခပ်သိမ်းသော အာသဝေါ၊ အကုသိုလ်တရားတို့ကို … ထူးသောဉာဏ်ဖြင့် သိ၍၊ မျက်မှောက်ပြု၍ (နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်၍) နေရ၏။)

ဟု ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ဤသိက္ခာသုံးပါးကို ကျင့်သုံးခြင်း၏ အဆုံးစွန်သော ပန်းတိုင်သည် ကိလေသာကုန်ခမ်း၍ အရိယာ (ရဟန္တာ) ဖြစ်ရေးပင် ဖြစ်ပါသည်။

ဒီဘဝတင် အရိယာဖြစ်ရေး ဝိပဿနာခရီးစဉ်

သင်္ကန်းဝတ်ရကျိုးနပ်စေရန်အတွက် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် ပါရမီမပြည့်သေးဘူးဟု ဆင်ခြေမပေးဘဲ၊ ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝတွင်ပင် အရိယာဖြစ်အောင် အားထုတ်ကြရန် လိုအပ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပါရမီရင့်သန်သူများမှသာ မဂ်ဖိုလ်ရနိုင်သည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ကန့်သတ်မထားခဲ့ပါ။ သမ္မာဒိဋ္ဌိသုတ် (မဇ္ဈိမနိကာယ်) ၌ အရှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်မြတ်က မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကို ပယ်ရှား၍ သမ္မာဒိဋ္ဌိကို ရရှိအောင် အားထုတ်ပုံကို ဟောကြားခဲ့ရာတွင်၊ ဤသမ္မာဒိဋ္ဌိသည်ပင်လျှင် ဝိပဿနာဉာဏ်၊ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တို့ကို ရရှိစေနိုင်သော အကြောင်းတရား ဖြစ်ပါသည်။

ဝိပဿနာတရားအားထုတ်ခြင်းသည် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဖြစ်ပျက်ကို ရှုမှတ်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤရှုမှတ်မှုအားဖြင့် ကိလေသာတရားများကို တဖြည်းဖြည်း ပယ်ရှားကာ သောတာပတ္တိမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်တို့မှစ၍ အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ်အထိ ရရှိနိုင်ပါသည်။ ဤခရီးစဉ်သည် ပုထုဇဉ်ဘဝမှသည် အရိယာဘဝသို့ ကူးပြောင်းရာ ခရီးစဉ် ဖြစ်ပြီး၊ သင်္ကန်းဝတ်ရကျိုးနပ်စေမည့် အလုပ်စစ် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံး

ထို့ကြောင့် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် သင်္ကန်းဝတ်ထားခြင်း၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို သိရှိပြီး၊ မြတ်စွာဘုရားရှင် တိုက်ရိုက်ဟောကြားတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း အခြားသော လောကီရေးရာများ၊ အပိုအလုပ်များ၌ အချိန်မကုန်စေဘဲ၊ ဤပစ္စုပ္ပန်ဘဝတွင်ပင် ကိလေသာငြိမ်းရာ အရိယာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိအောင် ဝိပဿနာဓုရကို စိုက်လိုက်မတ်တတ် အားထုတ်ကြပါရန် အလေးအနက် တိုက်တွန်းရေးသားအပ်ပါသည်။ သင်္ကန်းဝတ်ရကျိုးနပ်စေမည့် အလုပ်စစ်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကာ သူတစ်ပါးအတွက်လည်း စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။