မဂ္ဂသစ္စာ (မဂ္ဂင်အလုပ်) ကို အားထုတ်တယ် ဆိုတာဟာ တကယ်တမ်းတော့ သံသရာ တစ်လျှောက်လုံး အသေအလဲ စွဲလမ်းလာခဲ့တဲ့ “ဒိဋ္ဌိ” ဆိုတဲ့ အယူမှားကြီးကို လွတ်လမ်းမရှိအောင် ထောင့်ကျဉ်းထဲ ကြုံးသွင်းတာပါပဲ။ ကိလေသာတွေထဲမှာ ဒိဋ္ဌိလောက် လက်ပေါက်ကပ်ပြီး ခွာချရခက်တာ ဒိဋ္ဌိပဲ ရှိပါတယ်။ မဂ်ဉာဏ်၊ ဖိုလ်ဉာဏ် ရောက်တဲ့အချိန်ကျမှသာ ဒီဒိဋ္ဌိအစွဲက လုံးဝ ပြုတ်ကျသွားတာပါ။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင်တော့ ဒိဋ္ဌိအတွက် ဈာပနချဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ဆိုရမှာပါ။
“ဒိဋ္ဌိ” ဆိုတာ သိကြတဲ့အတိုင်း “ငါ၊ သူတပါး၊ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ အသက်ဇီဝ” လို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယူဆထား၊ သိထား၊ ထင်ထားတဲ့ ကိစ္စကြီးပါ။ ကျေးဇူးတော်ရှင် မိုးကုတ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး ဟောကြားတော်မူသလို၊ ပုထုဇဉ်မိုက်တွေဟာ “မရှိတဲ့ တုတ်နဲ့ အရိုက်ခံရပြီး” အပါယ်ကို ခဏခဏ ကျနေကြရတာပါ။ ဒိဋ္ဌိဆိုတာ အမှားကြီးပါလို့ ဘယ်လောက်ပဲ အာပေါက်အောင် တရားချချ၊ အလွယ်တကူ လက်မခံနိုင်တဲ့ အစွဲကြီးပါ။
ဒိဋ္ဌိ၏ လှည့်ကွက်များနှင့် ဉာဏ်ဖြင့် ချေဖျက်ခြင်း
ပထမဆုံးအနေနဲ့ “မင်း ဆိုတာ တကယ်မရှိပါဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ် ခန္ဓာငါးပါး ယန္တရားသက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်” လို့ တရားချလိုက်တဲ့အခါ၊ ဉာဏ်လေး ဝင်လာတော့ “ဟုတ်တယ်” လို့ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အယူကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်ပေါ့။
ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ “ငါ၊ သူ” လို့ သိတုန်း၊ ထင်တုန်းပါပဲ။ “ပြောလိုက်တာ ငါ ပြောလိုက်တာပေါ့။ လုပ်လိုက်တာ ငါ လုပ်လိုက်တာပေါ့။ ငါ ကောင်းတာလုပ်လို့၊ ငါ ကောင်းကျိုး ခံစားရတာပေါ့။ သူလုပ်တာ သူရ၊ ငါလုပ်တာ ငါရပဲ” ဆိုပြီး ဒိဋ္ဌိက ပြန်ပြီး ချိုကြွ ထောင်ထလာပြန်ပါတယ်။
အဲဒီတော့ ထပ်ပြီး ဆုံးမရပြန်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့ ရုပ်နာမ် ခန္ဓာငါးပါး ဆိုတာကြီးက တကယ်တော့ ဖြစ်ပျက်ကြီး သက်သက်ပါ။ ရုပ်ကလည်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေတာ၊ နာမ်ကလည်း တစ်ချိန်နဲ့ တစ်ချိန် မတူအောင် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာ။ အဲဒီတော့ ဘယ်အရာကို ‘ငါ’ လို့ သွားစွဲယူလို့ ရမှာလဲ။ ‘သူ’ ရယ်၊ ‘ငါ’ ရယ် လို့ ခွဲခြားပြောနေပေမယ့်၊ တကယ်တော့ ရုပ်ဆိုတာ၊ နာမ်ဆိုတာ တရားတွေချည်းပဲ။ မကွာခြားကြဘူး။ ‘သူ၊ ငါ’ ဆိုတာ အခေါ်အဝေါ် သက်သက်ပဲ။ မကွဲပြားတဲ့ တရားတွေကို တရားလိုပဲ မြင်အောင်ကြည့်စမ်းပါ” လို့ တိုက်တွန်းရပါတယ်။
တရားတွေ တူညီတယ် ဆိုတာကိုတော့ လက်ခံပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ဒိဋ္ဌိက လှည့်ကွက် အသစ်နဲ့ လာပြန်ပါတယ်။
“ငါလုပ်တာ ဆိုတာ ရှိလို့၊ ငါခံရတယ် ဆိုတာ ရှိတာပေါ့။ မယုံရင် ငရဲကျမယ့်အလုပ် လုပ်ကြည့်ပါလား၊ မင်း ငရဲကျမှာပေါ့။ မင်းလုပ်တာမှ မင်းလုပ်တာပဲ။ မင်း ဆိုတာ မရှိဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။ မင်း ငရဲမကျဘူးလို့ တာဝန်ယူနိုင်လို့လား။ ‘ငါ’ ဆိုတာ ရှိမှ၊ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ စောင့်ထိန်းမှု ရှိမှ ငရဲမကျမှာပေါ့။ ဒိဋ္ဌိက အမှားဆိုရင်တောင် ချက်ချင်း မစွန့်သင့်သေးပါဘူး။ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလေး သီလနဲ့ နေသွားရင် ဘဝကူး မဆိုးလောက်ပါဘူး။ သောတာပန် အဖြစ်နဲ့ မင်းနဲ့က တန်ရဲ့လား”
စသဖြင့် ငရဲနဲ့လည်း ခြောက်၊ နောင်ဘဝနဲ့လည်း မြှောက်၊ သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်အောင်လည်း လုပ်ပြီး အငိုက်ဖမ်း ခြေနင်းပြန်ပါတယ်။
ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ဖြင့် ကြုံးသွင်းခြင်း
ဒါပေမယ့် ကျနော် ကြုံတွေ့ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘဝကြမ်းတွေက များလွန်းလို့၊ ဒီဒုက္ခ သံသရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကလွဲရင် တခြား ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး။ “ငရဲဆိုတာ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ကျဖူးပြီလဲ မသိပါဘူး။ မထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ဒီဘဝမှာတော့ အမှန်တရား ဆိုရင် အမှန်အတိုင်းပဲ လက်ခံတော့မယ်။ ‘ငါ’ လုပ်တယ်ဆိုတာ တကယ်မရှိဘူး။ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် (အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်ပေါ်မှု) ဖြစ်ပျက်သာ ရှိတယ်” လို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
မယုံရင် လက်တွေ့ စစ်ဆေးကြည့်ပါ။ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုး (သင်္ခါရတရား) ကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိပါဘူး။
ပဋိသန္ဓေ ဝိညာဉ် (အကြောင်း) ကြောင့် ရုပ်နာမ် ဆိုတဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်တယ်။
အဲဒီ ရုပ်နာမ် (အကြောင်း) ကြောင့် ဒွါရခြောက်ပေါက် ဆိုတဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်တယ်။
အဲဒီ ဒွါရ (အကြောင်း) ကြောင့် ဖဿ ဆိုတဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်တယ်။
ဖဿ (အကြောင်း) ကြောင့် ဝေဒနာ (ခံစားမှု) ဆိုတဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်တယ်။
ဝေဒနာ (အကြောင်း) ကြောင့် တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ ဆိုတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ဖြစ်ရတာပါ။
တွေ့တယ်မဟုတ်လား။ “ဒိဋ္ဌိ” ဆိုတဲ့ အထင်မှားမှု ကိုယ်တိုင်က သင်္ခါရတရား သက်သက်ပါ။ ခိုင်မြဲတဲ့ တရားမဟုတ်သလို၊ သူ့ဟာသူ အလိုလို ပေါ်လာတဲ့ တရားလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ (အကြောင်း) ကြောင့် ဥပါဒါန် (စွဲလမ်းမှု) အကျိုးတရား ဖြစ်တယ်။
ဥပါဒါန် (အကြောင်း) ကြောင့် ကံ (အကျိုးတရား) ဖြစ်တယ်။ ကံဆိုတာလည်း သင်္ခါရတရား ပါပဲ။
ဒီ ခန္ဓာဖြစ်စဉ် တစ်လျှောက်လုံးမှာ ခိုင်မြဲတဲ့ “ငါ၊ သူ” ဆိုတာ ရှာလို့မရပါဘူး။ အားလုံးဟာ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အကျိုး (သင်္ခါရတရားတွေ) ကြီးပဲ လည်ပတ်နေတာပါ။ သင်္ခါရတရားတွေချည်းပဲမို့ “အနတ္တ” ဆိုတာ သေချာသွားပါပြီ။
အနတ္တ ဆိုမှတော့ “ငါ၊ သူတပါး၊ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ အသက်ဇီဝ” လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ပိုင်ဆိုင်သူ မရှိ၊ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် “ငါ ဆိုတာကြီးကို အကြောက်တရားနဲ့ ဖက်တွယ်မထားနဲ့၊ လွှတ်ချလိုက်တော့” ဆိုပြီး ဒိဋ္ဌိကို နောက်ထပ် တစ်ပတ်ရစ်ပြီး ကြုံးသွင်းလိုက်ပြန်ပါတယ်။
အနိစ္စ လက္ခဏာဖြင့် နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးခြင်း
ဒီအခါမှာ အထိနာသွားတဲ့ ဒိဋ္ဌိဟာ မလူးသာ မလွန့်သာ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အာရုံခြောက်ပါးနဲ့ တိုက်မိလို့ ဝေဒနာဖြစ်တိုင်း၊ ပူလောင်မှုပေးတဲ့ ဒိဋ္ဌိက ပေါ်ပေါ်လာပြီး ထိုးကြိတ်နေတုန်းပါပဲ။ အယူအဆ အနေနဲ့ “ငါ၊ သူ မရှိဘူး” လို့ လုံးလုံး ပြုတ်သွားပေမယ့်၊ အသံကြားရင် “ဒါ အမေပဲ၊ ဒါ ညီမပဲ” လို့ သိတုန်း၊ ထင်တုန်းပါပဲ။
သင်္ခါရတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်တဲ့အခါမှာလည်း ဉာဏ်က မမီတမီ ဖြစ်နေတော့၊ အတွေး (ဝိတက်) တစ်ခုထဲ ဝင်သွားရင် သုံးလေးငါးမျိုးလောက် တွေးပြီးမှ သတိက ပြန်ကပ်နိုင်ပါတယ်။ ပြန်ကပ်တဲ့ သတိကိုလည်း “ငါ” လို့ ထင်တယ်။ လိုချင်တဲ့ တဏှာကိုလည်း “ငါ” လို့ ထင်တယ်။ ဉာဏ်ကိုလည်း “ငါ” လို့ ထင်တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်ခြင်ဆင်ခြင် အချိန်တန်ရင် ဒုက္ခ ထထပေးနေတာပါပဲ။
သတိဆိုတာ “မဂ္ဂင်” ပါ။ မဂ္ဂင်ဆိုတာလည်း သူ့သဘောသူ ဆောင်တဲ့ သင်္ခါရတရားပါပဲ။ ဘာမှ မသိဘဲ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတဲ့ ပရမတ်တရား (စိတ်၊ စေတသိတ်၊ ရုပ်) တွေဟာ သာသနာနဲ့ ကြုံတွေ့ခွင့်ရမှသာ၊ မဂ္ဂင်တရားတွေ နာယူခွင့်ရပြီး မဂ္ဂင်အကျင့်ကို ကျင့်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ မဂ္ဂင်တရားမှာ ပါဝင်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ၊ သမ္မာသင်္ကပ္ပ၊ သမ္မာဝါယာမ၊ သမ္မာသတိ နဲ့ သမ္မာသမာဓိ တွေဟာ အာသေဝန ပစ္စည်း သဘောအတိုင်း အဖန်ဖန် အထပ်ထပ် ပွားများနေတဲ့ သဘောပါပဲ။
မဂ္ဂင်မှာ “ငါ” သွားကပ်လို့ မရပါဘူး။ “ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ “ငါ တရားအားထုတ်နေတာ မဟုတ်၊ အားလုံးဟာ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတဲ့ အနတ္တ တရားများသာ” လို့ ထပ်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် နှလုံးသွင်းရပြန်ပါတယ်။
လိုချင်ခြင်း (တဏှာ) ဆိုတာလည်း ပိုင်ဆိုင်တဲ့ တရား မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံခြောက်ပါးက ဒွါရမှာ လာတိုက်လို့၊ ဝေဒနာ ဖြစ်ပြီး သညာနဲ့ ယှဉ်ကာ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ သင်္ခါရတရား သက်သက်ပါ။ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပါဘူး။ “ငါ လိုချင်တာ မဟုတ်၊ လိုချင်ခြင်းဟာ သမုဒယသစ္စာ သက်သက်သာ။ ငါ၊ သူ မရှိဘဲ ဖြစ်ပျက်နေတာဟာ ဒုက္ခသစ္စာ သက်သက်သာ” ဆိုပြီး သစ္စာဉာဏ်ဆီ မှန်းဆ သိလိုက်ပါတယ်။
မပြုတ်နိုင်တဲ့ ဒိဋ္ဌိကို ဖြစ်ပျက်ရှုပြီး ပယ်ရမယ်ဆိုတော့ (သဗ္ဗေ သင်္ခါရာ အနိစ္စာ) လို့ ရှင်းသွားအောင်၊ လာသမျှ အာရုံတွေကို “ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက် သက်သက်ပဲ” ဆိုပြီး ‘အနိစ္စ’ လက္ခဏာ တင်ပြီး ရှုရပါတော့တယ်။ လူ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ လို့ မတွေ့ရတော့ဘဲ၊ ကြည့်လေသမျှ ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်တွေချည်း မြင်ရတော့မှ၊ ကိုယ်သိထားတဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ ပကတိ အရှိတရားဟာ နည်းနည်း ကိုက်ညီလာပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက်တော့- ဖြစ်ပြီး ပျက်၊ ပြီးရင် နောက်တစ်ခုက အစားထိုးနဲ့ တောက်လျှောက် ဖြစ်ပျက်နေတာမို့၊ “သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတဲ့ ဖြစ်ပျက် ယန္တရားသက်သက်ပဲ” ဆိုတာ အလွန် ထင်ရှားလာပါတယ်။ အဲဒီအခါကျမှ “ငါ” ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ အထင်ဟာ ပါးသထက် ပါးလာပါတော့တယ်။
ဒီနေရာမှာ ရှုဉာဏ်လေးကလည်း ဖြစ်တာကို ကြိုမသိနိုင်ဘဲ၊ ပျက်သွားမှသာ သိနိုင်တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် “အဖြစ်ကို ငါ မပိုင်ဘူး” ဆိုတာ ပိုသိလာပြီး၊ “ပိုင်ဆိုင်တယ် ဆိုတာ ဘာမှမရှိတဲ့ အနတ္တရဲ့ သဘာဝ” ဟာ ရေပေါ် ဗူးတောင်းပေါ်သလို ပေါ်လွင်လာပါတယ်။
“ဒါတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်နေရသလဲ” လို့ မေးရင် ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ “သူ့သဘာဝ၊ သူ့ကိစ္စ” လို့ပဲ ဖြေရပါတော့မယ်။ ရုပ်နာမ်ဟာ သူ့ကိစ္စ သူလုပ်နေတာပါ။ ဒိဋ္ဌိကလည်း သူ့ကိစ္စ သူလုပ်တာပါ။ တဏှာကလည်း သူ့ကိစ္စ သူလုပ်တာပါ။ မိတ်ဆွေတို့၊ ကျနော်တို့ ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေကသာ အမြဲ ဖြစ်နေခြင်း၊ ပျက်နေခြင်း၊ ကိလေသာရဲ့ ပူလောင်မှု ခံရခြင်း၊ နှိပ်စက်နေခြင်း ကိစ္စတွေကို လုပ်ဆောင်နေကြတာပါ။
ဒီအချိန် ရောက်ရင်တော့ ဒိဋ္ဌိက နောက်ဆုတ်သွားရပါပြီ။ ပြန်ပေါ်လာရင်တောင် မပိုင်ဆိုင်တဲ့ ‘အနတ္တ’ သဘောကို သူ့ဟာသူ လာပြသလိုမျိုး ဖြစ်နေလို့၊ သူ့ကိစ္စနဲ့သူ နောက်ဆုတ်သွားပါတော့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှန်တရားကို သိမြင်ခြင်း ဆိုတဲ့ “သမ္မာဒိဋ္ဌိ” မဂ္ဂင်ကသာ အပြီးတိုင် အောင်ပွဲခံသွားမယ်လို့ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
Leave a Reply