-
နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။ သောကြာနေ့ဆိုတာ အလုပ်ပိတ်ရက် နီးလာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် မိသားစုတွေ စုံစုံလင်လင် စားသောက်ဖို့ ဟင်းကောင်း၊ ဟင်းသစ်လေးတွေ စီစဉ်ချက်ပြုတ်ရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အိမ်ရှင်မတွေ၊ မိခင်တွေဟာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းအိုးကို မွှေရင်း “အပေါ့အငန်လေး မြည်းကြည့်ဦးမှပါ” ဆိုပြီး ဇွန်းလေးနဲ့ ခပ်မြည်းတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို အရသာ မြည်းစမ်းတဲ့ အချိန်ဟာ သာမန်အားဖြင့်တော့ ဟင်းချက်တဲ့ အလုပ်စဉ်တစ်ခု သက်သက်လို ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက်…
-
ဒီတစ်ပတ်လုံး မှတ်သားမှု (သညာ) လေးတွေအပေါ်မှာ “ငါ” လို့ အထင်မှားနေတာတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ လေ့လာခဲ့ကြတယ်။ သောတာပန် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အတွေးတွေ၊ မှတ်သားမှုတွေ လုံးဝ မရှိတော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအရာတွေပေါ်မှာ “ငါ့ဟာ” လို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အမြင်မှား ပြုတ်ကျသွားတာပါ။ ကျွန်တော် ဒီစာတွေကို အချိန်ပေး ရေးသားနေရခြင်းရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဒီပန်းတိုင်ကို သွားဖို့ဆိုတာ စာဖတ်ရုံနဲ့ မရဘဲ ကိုယ်တိုင် အမှန်ကို မြင်အောင်ကြည့်ခြင်းကနေပဲ ရနိုင်မှာပါ။ ဒီပိတ်ရက်မှာ အထူးတလည် ပြုပြင်မနေဘဲ၊ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသမျှ သညာလေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေးလေး အသိသက်သက်နဲ့ပဲ ခံစားကြည့်ပါ။ အရာရာကို ငါ သိတယ်၊ ငါ မှတ်မိတယ်…
-
ပထမ မဂ်ဟာ အနတ္တကို အဆုံးထိ မြင်ရတယ်လို့ ပြောစကားရှိပါတယ်။ တကယ်လဲ အနတ္တကို အဆုံးထိ မြင်တာပါပဲ။ အဲလို အနတ္တကို အဆုံးထိ မြင်မှလဲ ငါကြိုးစားတယ်၊ ငါရတယ် ဆိုတာမရှိတော့ပဲ သူရဲ့ ဦးတည်ချက်ဟာ နိဗ္ဗာန်သာ ဖြစ်သွားတာပါ။ ပထမ မဂ် သမားအနေနဲ့ နေရာ ရာထူး ဆိုတာမျိုးတွေဟာ သူနဲ့ မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေပါပဲ။ စကြဝတေးမင်းစည်းစိမ် ကိုတောင် မမက်မှတော့ သူ့မှာ မက်စရာ မရှိပါဘူး။ အကုသိုလ် ကုသိုလ် နဲ့ ပါတ်သက်ပြီးလဲ မှားမှားယွင်းယွင်း မပြောပါဘူး။ အနတ္တကို ဘယ်လို အဆုံးထိ မြင်ရလဲ ဆိုတော့ ကျနော့် အတွေ့အကြုံအရ ဘယ်နေရာမှာ ဘာကို ငါ ငါ့ဥစ္စာလို့ ထင်နေလဲ ဆိုတာကို…
-
ရဟန်းတော်များ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်နှင့် ညချမ်းအချိန်များ၌ ဘုရားဝတ်တက်ခြင်း၊ ပရိတ်တော်များ၊ ပဋ္ဌာန်းဒေသနာတော်များကို ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ခြင်းသည် မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရသည့် မွန်မြတ်သော ဝတ္တရားတစ်ရပ် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဗုဒ္ဓါနုဿတိစသော ကုသိုလ်တရားများကို ရရှိနိုင်သကဲ့သို့၊ သာသနာတော်ကို စောင့်ရှောက်ရာလည်း ရောက်ပါသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ကာလကြာရှည်စွာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရွတ်ဆိုလာခဲ့သောအခါ အလွန်သိမ်မွေ့ပြီး သတိမထားမိတတ်သည့် အားနည်းချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတတ်ပါသည်။ ယင်းမှာ စာသားများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် နှုတ်က အလေ့အကျင့်အရ အလိုအလျောက် ရွတ်ဆိုနေသော်လည်း၊ စိတ် (ဝိဉာဏ်) ကမူ တရားစာသားများအပေါ်တွင် မရှိတော့ဘဲ အခြားသော ပြင်ပအာရုံများ၊ ကျောင်းကိစ္စများ၊ အတိတ်က အကြောင်းအရာများဆီသို့ လွင့်စင်မျောပါသွားတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ စိတ္တာနုပဿနာကို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသော ရဟန်းတော်တစ်ပါး အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့…
-
နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။ ကြာသပတေးနေ့လို နေ့လယ်ခင်းမျိုးမှာ အိမ်ရှင်မတွေဟာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာဖြစ်စေ၊ အိမ်ရှေ့မှာဖြစ်စေ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် အာရုံစိုက်ပြီး အလုပ်များနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတုန်း၊ ရုတ်တရက် အိမ်နောက်ဖေးကနေ “ခွမ်း” ဆိုတဲ့ ပန်းကန်ကျကွဲသံကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးတွေ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တဲ့ အသံကြီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ ယောဂီရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားပါသလဲ။ ပထမဆုံး ရင်ထဲမှာ “ဒိန်း” ကနဲ ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့…
-
ကျွန်တော်တို့ဟာ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်ဟောင်းတွေကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တရတတ်ကြတယ်။ အနာဂတ်အတွက်လည်း ကြိုတွေးပြီး ကြောက်နေတတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေ အားလုံးဟာ အရင်က မှတ်သားထားခဲ့တဲ့ သညာအဟောင်းတွေက အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပြန်ပေါ်လာပြီး နှိပ်စက်နေတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေဟာ “ငါ” က တမင်ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်သလို၊ အခု ပြန်ပေါ်လာတဲ့ ကြောက်စိတ်၊ အပြစ်ရှိစိတ် ဆိုတာတွေဟာလည်း “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားကို မသိလို့သာ သညာရဲ့ လှည့်စားမှုနောက်ကို လိုက်ပြီး ပူလောင်နေရတာပါ။ အရာရာဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရင် ဒီသညာအဟောင်းတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို အခုပဲ ချထားလိုက်ပါ။ တကယ်မရှိတော့တဲ့ အတိတ်က ပုံရိပ်ဟောင်းတွေကို အမှန်ထင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေဦးမှာလား?
-
တကယ်တော့ ပထမ မဂ်က မခက်ပါဘူး။ သူ့ အဆင့်အတိုင်း သေချာ လုပ်သွားရင် ရကို ရပါတယ်။ ဉာဏ်ထက် တဲ့သူဆိုရင် ခုနှစ်ရက်၊ ဉာဏ်အလယ်အလတ်ဆို ခုနှစ်လ၊ ဉာဏ်နုံရင် ခုနှစ်နှစ်လို့ ပြောထားပါတယ်။ ကျနော့် အတွက်တော့ ၆ နှစ်လောက် ကြိုးစားရပါတယ်။ ၆ နှစ်လုံး တခြားအလုပ် မလုပ်ဘဲ တရားနာတာ တရား အားထုတ် တာ တမျိုးတည်းလုပ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီတော့ လုပ်မယ် ဆိုရင် လုပ်လို့ရပါတယ်။ အရမ်း အထူး အဆန်းကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် သတ္တဝါ (အတ္တ) ဆိုတာက ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်လိုမှလဲ ရှိလို့မရပါဘူး။ အဓိပ္ပါယ်လဲ မရှိပါဘူး။ အဲဒါကို မသိပဲ ငါ သူ ယူ…
-
ဒီနေ့ ကမ္ဘာကြီးကို လေ့လာကြည့်လိုက်ရင် နေရာတိုင်းမှာ ပူလောင်မှုတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီဆင်းရဲဒုက္ခ အားလုံးရဲ့ ရေသောက်မြစ် အဖြေအမှန်ဟာ တစ်ခုတည်းပါပဲ… အဲဒါကတော့ “မောဟ” ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ လူသားတွေဆိုတာ သီးသန့်ဖြစ်တည်နေတဲ့ ‘ငါ’၊ ‘သူ’ ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ တူညီတဲ့ အက်တမ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ရုပ်တရား၊ တူညီတဲ့ သဘာဝရှိတဲ့ သိစိတ် (သိစိတ်ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်)၊ တူညီတဲ့ မှတ်သားမှု သညာ၊ တူညီတဲ့ ခံစားမှု ဝေဒနာ၊ တူညီတဲ့ တိုက်တွန်းမှု သင်္ခါရ ဆိုတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်တွေဟာ အမြဲလိုလို ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ သဘောသာ ရှိတဲ့အတွက် ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ…
-
ကျနော့်ဘဝရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောပြရမယ်ဆိုရင် ကလေးဘဝ သူငယ်တန်း မတိုင်ခင် အရွယ်ကတည်းက စတင်ခဲ့တဲ့ စာဖတ်ခြင်း ဝါသနာကနေ အစပြုရပါလိမ့်မယ်။ ကျနော်ဟာ စာအုပ်တွေကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့သူပါ။ ကိုးတန်းအရွယ်အထိ စာပေါင်းစုံ ဖတ်ရှုခြင်းဟာ ကျနော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၁၉၉၅ ခုနှစ်၊ ဆယ်တန်းနှစ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျနော့်ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး အလှည့်အပြောင်းကြီး တစ်ခုကို စတင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျနော့်အဖေဟာ နိုင်ငံခြား သွားပြီး သင်္ဘောပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ အချိန်ဖြစ်လို့ အိမ်မှာ ကျနော်ဟာ လုံးဝကို လွတ်လပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒီလွတ်လပ်မှုကပဲ ကျနော့်ကို အပျော်အပါးလမ်းကြောင်းပေါ် တွန်းတင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်တန်းတစ်နှစ်လုံး စာမလုပ်ဖြစ်တော့ဘဲ ကျောင်းမှာ သင်တာတွေလည်း ဝါးတားတားသာ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ကနေ ကျူရှင်လခတွေ…
-
ကျွန်တော် ။ ။ အယ် ရေလို့သိတာ ရေလို့တွေးတာနာမ်။ ရေ ဆိုတဲ့စကားလုံးကိုက ဒါဘာလဲ ပညတ်။ သဘောပေါက်လား။ ဒေါ်မြင့်မြင့် ။ ။ ဒီဘက်ကလည်းပဲ ပေါ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ။ ။ အေးပေါ့ အဲဒါ နာမ်တရားပဲ။ ဒေါ်မြင့်မြင့် ။ ။ စိတ်မှာပဲပေါ်နေတယ်။ ဒါကိုပဲ ဖြစ်ပျက် ရှုရတာလား။ ကျွန်တော် ။ ။ ဟုတ်တယ်။ ဒေါ်မြင့်မြင့် ။ ။ စိတ်ကိုပဲ။ ကျွန်တော် ။ ။ စိတ်ကိုပဲဖြစ်ပျက်ရှုရတာပေါ့။ အဲ့တော့ အဲ့ဒီရေဆိုတဲ့ စကားလုံးကြားလိုက်တာက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကြားစိတ်။ ကြားစိတ်ကိုကနေပြီးတော့ သိတာကဘာဖြစ်လဲ။ ကြားသိစိတ် ဟုတ်လား။ သူကဘာခေါ်လဲဆိုတော့ အာရုံစူးစမ်းစိတ် ဟုတ်လား။ အာရုံစူးစမ်းစိတ် ပြီးတော့မှ…