နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

သောကြာနေ့ဆိုတာ အလုပ်ပိတ်ရက် နီးလာပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် မိသားစုတွေ စုံစုံလင်လင် စားသောက်ဖို့ ဟင်းကောင်း၊ ဟင်းသစ်လေးတွေ စီစဉ်ချက်ပြုတ်ရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အိမ်ရှင်မတွေ၊ မိခင်တွေဟာ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းအိုးကို မွှေရင်း “အပေါ့အငန်လေး မြည်းကြည့်ဦးမှပါ” ဆိုပြီး ဇွန်းလေးနဲ့ ခပ်မြည်းတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို အရသာ မြည်းစမ်းတဲ့ အချိန်ဟာ သာမန်အားဖြင့်တော့ ဟင်းချက်တဲ့ အလုပ်စဉ်တစ်ခု သက်သက်လို ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အတွက်ကတော့ ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ လောဘ (တဏှာ) နဲ့ မာန (ငါ) ကို အမိဖမ်းဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါပါပဲ။

ဟင်းမြည်းတဲ့အခါ “ငါချက်တာ ကောင်းရဲ့လား၊ ငါ့ယောကျ်ား ကြိုက်ပါ့မလား၊ ကလေးတွေ စားကောင်းပါ့မလား” ဆိုတဲ့ သောကတွေ၊ “ငါ ချက်တာ လက်ရာ အတော် ကောင်းသွားပြီ” ဆိုတဲ့ သာယာမှု (လောဘ) တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် “ငန်သွားပြီ၊ ပျက်ပြီ” ဆိုတဲ့ စိတ်ပျက်မှု (ဒေါသ) တွေဟာ ရင်ထဲမှာ အလိုလို ဝင်ရောက်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ ဟင်းမြည်းစမ်းနေရင်း ဝင်လာတတ်တဲ့ အဲဒီလို ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဘယ်လို ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ အရသာကို သိလိုက်တဲ့ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ့လက်ရာ၊ ငါချက်တာ” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်းနှင့် လောဘ/ဒေါသ

ဟင်းရည် တစ်ဇွန်းကို ခပ်ပြီး လျှာပေါ် တင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရားကို မကြည့်တော့ဘဲ “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” တွေ ဖန်တီးပါတော့တယ်။

အရှိတရား (ပရမတ်): တကယ့် သဘာဝတရား အနေနဲ့ ကြည့်ရင်၊ ဟင်းရည်ဆိုတာ “အရသာ (ရသာရုံ)” သက်သက်ပါ။ အဲဒီ အရသာက ကိုယ့်ရဲ့ လျှာ (ဇိဝှါပသာဒ) ကို လာထိတွေ့သွားပါတယ်။ အဲဒီ ရုပ်တရား နှစ်ခု တိုက်မိလို့ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ဆိုတဲ့ နာမ်တရားလေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ ချိုရင် ချိုတယ်လို့ သိတယ်၊ ငန်ရင် ငန်တယ်လို့ သိတယ်။ ဒါပါပဲ။

စိတ်က ဖန်တီးသော ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်မပါတဲ့စိတ်က အရသာကို အရသာလို့ ရိုးရိုး မသိပါဘူး။ “ဒါ ငါ ချက်တဲ့ဟင်း၊ ငါ့ လက်ရာပဲ၊ သိပ်ကောင်းတာပဲ” လို့ “ငါ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ အရသာ ရှိတဲ့အခါ “ငါ တော်တယ်” ဆိုတဲ့ မာနနဲ့ သာယာတဲ့ လောဘ ဖြစ်လာပါတယ်။ အရသာ ပျက်သွားတဲ့အခါ “ငါတော့ အလကားပဲ၊ ငါ ချက်တာ သုံးစားမရဘူး” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့ ဒေါသ၊ ဒေါမနဿတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ တကယ်တော့ အပေါ့အငန် ဆိုတာ ဓာတ်သဘာဝတွေ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ရုပ်တရား သက်သက်ပါ။ “ငါ” ချက်လို့ ကောင်းတာ မဟုတ်သလို၊ “ငါ” ညံ့လို့ ဆိုးတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်မှု (ဆား၊ ငံပြာရည် အချိုးအစား) ကြောင့် အကျိုးတရား (အရသာ) ပေါ်လာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာ “ငါ” လို့ သွားစွဲနေတာဟာ ဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို “တိ” ခနဲ ဖြတ်၍ “အရသာသိစိတ်” ကို ဖမ်းခြင်း

ဒီတော့ ဟင်းရည်လေး ခပ်မြည်းလိုက်လို့ အရသာ တစ်ခုခုကို သိလိုက်ရပြီ၊ ပြီးတော့ “ကောင်းလိုက်တာ” ဖြစ်စေ၊ “ငန်သွားပြီ” ဖြစ်စေ တွေးချင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… သာယာတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား၊ စိတ်ပျက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း သတိကပ်လိုက်ပါ။

“ငါ ချက်တာ ကောင်းတယ်၊ ဆိုးတယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းနောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကိုယ့်လျှာပေါ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အဲဒီ အရသာကို ဝိပဿနာ အရှုခံ အာရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲ အသုံးချလိုက်ပါ။

အရသာကို “ဝက်သားဟင်း အရသာ၊ ငါးဟင်း အရသာ” လို့ ပညတ်နာမည် မတပ်ပါနဲ့။ အငန်ဓာတ်၊ အချိုဓာတ်၊ အစပ်ဓာတ် စတဲ့ ဓာတ်သဘာဝ (ရုပ်) သက်သက် အဖြစ်သာ ထားပါ။ ပြီးရင် အဲဒီ အရသာကို သိလိုက်တဲ့ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ကို စိုက်ကြည့်ပါ။ “ငါ စားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အရသာ (ရုပ်) နဲ့ လျှာ (ရုပ်) တိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ အရသာကို သိတဲ့စိတ် (နာမ်) ကလေး သက်သက်ပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ကြည့်ရပါမယ်။

၃။ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ၏ ချုပ်ငြိမ်းမှုကို ဓာတ်ခွဲခန်းသွင်းခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ဟင်းမြည်းတဲ့ အလုပ်ကို အသုံးချပြီး ဉာဏ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ့် အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “အရသာသိစိတ်” ဟာ ဘယ်လောက်တောင် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားသလဲ ဆိုတာကို လက်တွေ့ မြင်အောင် ကြည့်ပါ။

ဟင်းမြည်းစဉ် လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း: ဟင်းရည်လေးကို လျှာပေါ် တင်လိုက်တယ်။ အငန်ဓာတ်ကို “ငန်တယ်” လို့ သိလိုက်တဲ့ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။

ပျက်ခြင်း: အဲဒီ ဟင်းရည်ကို မြိုချလိုက်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရေနဲ့ လျှာကို ဆေးချလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါ အငန် အရသာ (ရုပ်) ဟာ လျှာပေါ်မှာ ဆက်ရှိနေသေးသလား။ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ ရုပ် ပျောက်သွားတဲ့ အတွက်၊ အဲဒီ အငန်ကို သိနေတဲ့ စောစောက “အရသာသိစိတ် (နာမ်)” လေးဟာလည်း အခု လက်ရှိမှာ ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ အရသာသိစိတ်ကလေးဟာ အရသာနဲ့အတူ တစ်ပါတည်း သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

အစားထိုးခြင်း: ရေမြိုချလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ ရေရဲ့ “အေးတဲ့သဘော၊ ပေါ့ပျက်ပျက် သဘော” ကို သိတဲ့ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” အသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာပါတယ်။ အရသာသိစိတ်က မရှိတော့ပါဘူး။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: ပြီးတော့ ဟင်းအိုးကို ပြန်ကြည့်ပြီး “ရေနည်းနည်း ထည့်ရမယ်” လို့ တွေးတဲ့ “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” ပေါ်လာပြန်တယ်။ ရေကို သိတဲ့စိတ်က ပျက်သွားပြီ။

ဒီလိုနဲ့ ဟင်းတစ်ဇွန်း မြည်းလိုက်တဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင်၊ “အရသာသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သွားလိုက်။ “ထိသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သွားလိုက်။ “အတွေးစိတ်” ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သွားလိုက်နဲ့… ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန်လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် နေကြတာကို အထင်းသား မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

“မြည်းနေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ တစ်ဆက်တည်း ရှိနေတဲ့ အကောင်အထည်ကြီး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ စိတ်အစဉ်တန်းကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို အရသာသိစိတ်ကလေးတွေ လျှပ်စစ်မီး ရုတ်တရက် လင်းခနဲ ပွင့်လာပြီး ပြန်ငြိမ်းသွားသလို၊ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… အရသာကို သိတာ ငါ မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ် တိုက်မိလို့ ပေါ်လာတာပဲ။ အဲဒီ အရသာသိစိတ်ကလေးဟာလည်း မြဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟင်းရည်လေး လည်ချောင်းထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း သေဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ အရသာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သိတဲ့စိတ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါကို ငါက အသေမှတ်ပြီး ‘ငါ ချက်တာ ကောင်းတယ်’ လို့ မာနတက်နေတာ၊ သာယာနေတာဟာ တကယ်တော့ မရှိတော့တဲ့ အရာကို ဖက်တွယ်ပြီး ရူးသွပ်နေသလိုပါလား။ တကယ်တမ်း ရှိတာက ယခု လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ စိတ်ကလေးတွေပဲ ရှိပါလား။ ဘယ်အရာမှ မမြဲပါလား။”

ဒီလို “စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး” လို့ တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ ဟင်းကောင်းလို့ သာယာတဲ့ လောဘစိတ်၊ ဟင်းမကောင်းလို့ စိတ်ပျက်တဲ့ ဒေါသစိတ်တွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ဟင်းမြည်းတယ် ဆိုတာ လောဘ၊ ဒေါသ အကုသိုလ်ပွားစရာ အလုပ်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဝိဉာဏ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ပြသနေတဲ့ “ဝိပဿနာ ရှုကွက်” တစ်ခု အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ ယောဂီရဲ့ စိတ်ဟာ အရသာ အပေါ်မှာ ခုန်ပေါက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားပါလိမ့်မယ်။

၅။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်ကို မြင်လာတဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့ မှားတတ်တဲ့ အစွဲတစ်ခုကို သတိပေးချင်ပါတယ်။ “ဪ… အရသာ သိတာလည်း ငါမဟုတ်ဘူး၊ အရသာကလည်း ခဏလေး နေရင် ပျက်သွားတာပဲ ဆိုတော့… ငါ ဟင်းကို အရသာ ရှိအောင် ချက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ ပေါ့ပေါ့ ငန်ငန် သူ့ဟာသူ စားကြပါစေ” ဆိုတဲ့ တာဝန်မဲ့တဲ့၊ မေတ္တာ ခေါင်းပါးတဲ့ အတွေးမျိုး ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ လုံးဝ (လုံးဝ) မှားယွင်းပါတယ်။

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ (Doer)၊ ခံစားသူ (Experiencer) ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ လုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ် (Action) နဲ့ လူမှုရေး တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲရမယ် လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိသားစုကို ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်ပြီး စားသုံးလို့ ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ ဖန်တီးပေးရတာဟာ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ အလုပ်ပါ။ အငန်ကဲသွားရင် ရေနွေးလေး ထပ်ထည့်ရပါမယ်၊ အပေါ့ကဲနေရင် ဆားလေး ထပ်ခတ်ရပါမယ်။ သို့သော် အဲဒီလို ပြုပြင်တဲ့အခါ “ငါ့ နာမည် ပျက်သွားမယ်” ဆိုတဲ့ ပူလောင်မှု၊ မာန တွေ ကင်းကင်းနဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): “ငါ့လက်ရာ” ဆိုတဲ့ တွယ်တာမှု၊ အရသာ အပေါ် တပ်မက်မှု (လောဘ) တို့မှ လွတ်မြောက်ချင်သော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): ဟင်းမြည်းစမ်းနေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” ၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): သာယာတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ၊ မကျေနပ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ပြန်ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။ (ဟင်းကို သေချာ အရသာ ချိန်ဆနိုင်အောင်လည်း ဝီရိယ ထားရပါမယ်။)

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ ချက်တာ ကောင်းတယ်လို့ မာနတက်နေတာလား” သို့မဟုတ် “အရသာသိစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဉာဏ်နဲ့ သက်သက် ကြည့်နေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ မိသားစု အတွက် အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေကို ချက်ပြုတ် ဖန်တီးပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာန ဟူသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ သတိ၊ ဉာဏ်တို့နှင့်အတူ အေးချမ်း လွတ်လပ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်

ကျွန်တော်တို့ ရေးသားနေတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းပါပဲ။ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ ထမင်းမစားဘဲ၊ ဟင်းမချက်ဘဲ နေမှ ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းအိုးမွှေရင်း၊ ဟင်းရည်လေး မြည်းရင်း ပေါ်လာတဲ့ အရသာသိစိတ်ကလေး အပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အစစ်အမှန် ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ မိခင်အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

သောကြာနေ့ရဲ့ ဟင်းချက်၊ ဟင်းမြည်းတဲ့ အလုပ်တွေကို “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ လုပ်ပြီး အကုသိုလ် မပွားပါနဲ့တော့။ အဲဒီ အရသာတွေဟာ သင့်ရဲ့ သတိကို နိုးကြားစေမယ့်၊ ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်လှတဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ ချက်တာ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ အရသာကို သိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “အရသာသိစိတ် (ဇိဝှါဝိဉာဏ်)” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိဖို့ နီးစပ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။