-
လောကီဘဝမှာ ကျင်လည်နေကြရတဲ့ လူသားတွေ အဖို့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ရုန်းကန် လှုပ်ရှားနေကြရတာဟာ သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ တပြိုင်နက် မိမိတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တွေ ဖြစ်တဲ့ ရာထူးတိုးတက်ရေး၊ လုပ်ငန်းခွင် အောင်မြင်ရေး၊ စီးပွားရေး လည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်ပြီး ငွေကြေး ဓန ဥစ္စာတွေ တိုးပွားလာရေး ဆိုတဲ့ အရာတွေနောက်ကို အပြေးအလွှား လိုက်နေကြရပါတယ်။ ဒီလို လိုက်နေတဲ့ အခါမှာ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလေလေ၊ အဲဒီအရာတွေကို ရယူ ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ လောဘစိတ်ကလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာတို့ အနေနဲ့လည်း လောကီရေးရာ ကိစ္စတွေကို ဆောင်ရွက်နေရတဲ့ အခါမျိုးမှာ ဒီလို လောဘစိတ်တွေ အမှတ်မထင် ဝင်ရောက်လာတတ်တာကို သတိပြုမိကြမှာပါ။…
-
အတိတ်က အမှားတွေအတွက် နောင်တရပြီး ပူဆွေးနေဖူးလား။ အဲဒါဟာ အတိတ်ကာလက တကယ်ရှိခဲ့ပြီး၊ အဲဒီအချိန်မှာ “ငါ” တကယ်ရှိခဲ့တယ်လို့ ထင်နေလို့ပါ။ တကယ်တော့ အတိတ်ဆိုတာ အခု လက်ရှိမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ အရင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို မှတ်မိနေတယ်ဆိုတာဟာ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ သညာ ဖြစ်ပျက်လေး သက်သက်ပါပဲ။ အဲဒီ မှတ်သားမှု သညာလေး ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို မသိတဲ့အခါ အမှန်တကယ်ပဲ ပြန်ဖြစ်နေသလို ခံစားရပြီး ပူလောင်ရတာပါ။ သညာရဲ့ လှည့်စားမှုကို ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ မြင်အောင်ကြည့်ပြီး မရှိတော့တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို လွှတ်ချလိုက်ပါ။ ခေါင်းထဲမှာ အတိတ်က အတွေးတွေ ဝင်လာတိုင်း ဒါဟာ သညာဖြစ်ပျက် သက်သက်ပါလားလို့ သတိပြုကြည့်လိုက်ပါ။
-
လူအချို့က “ရဟန်းတွေဟာ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုဘူး၊ သက်တောင့်သက်သာ နေရတယ်” လို့ ထင်မြင် ယူဆတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဉာဏ်နဲ့ သေချာ လေ့လာခြင်း ပြုကြည့်မယ် ဆိုရင်တော့၊ ဝိနည်းတော်ကို တိတိကျကျ လိုက်နာ ကျင့်ကြံနေတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် “သက်သာတယ်” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ဥပမာအားဖြင့်- နေ့စဉ် ရှင်သန်ဖို့အတွက် မလွှဲမရှောင်သာ စားသောက်ရတဲ့ “ဆွမ်းဘုဉ်းပေးခြင်း” ကိစ္စမှာ ဘယ်လို ဆင်ခြင်ရသလဲ ဆိုတာကို လေ့လာကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ရဟန်းတွေ ဆွမ်းစားတဲ့အခါ “ပုတ္တမံသ ဥပမာ (မိမိရင်သွေး သားသမီး၏ အသားကို စားရသကဲ့သို့ ဆင်ခြင်ခြင်း)” ဖြင့် ဆင်ခြင်ဖို့ ဟောကြား လမ်းညွှန်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ကန္တာရခရီးမှ ရင်ကွဲပက်လက် ဇာတ်လမ်း အဲဒီ ဥပမာ…
-
ပထမဆုံး သိရမှာကတော့ “သာသနာ နှစ် ၅၀၀၀” ဆိုတာဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်ထဲမှာ မပါပါဘူး။ ဒီထဲမှာမှ ဘုရားလက်ထက် သာသနာသက်တမ်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောခဲ့တာဟာ ဘိက္ခုနီ (ရဟန်းမ) များကို ဂရုဓမ္မ ဟောကြားတဲ့အချိန်မှာ ပြောထားတာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သာသနာဟာ နှစ်တစ်ထောင်တည်မယ် ဆိုရင်၊ ဘိက္ခုနီသာသနာကို ခွင့်ပြုတဲ့အတွက် နှစ် ၅၀၀ ပဲ တည်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဂရုဓမ္မကို ဟောကြားလိုက်တဲ့အတွက် သာသနာဟာ “နှစ်တစ်ထောင် တည်လိမ့်မယ်” လို့ ပြောထားတာပါ။ ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ‘နှစ်တစ်ထောင်’ ဆိုတာဟာ တကယ့် ကိန်းဂဏန်း (Literally) နှစ်တစ်ထောင်ကို ဆိုလိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အခုဆိုရင် သာသနာက နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်နေပါပြီ။…
-
ယခုလို အင်္ဂါနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီ အချိန်ဆိုတာ လုပ်ငန်းခွင် အသီးသီးမှာ အလုပ်တာဝန်တွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ အချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ အမျိုးသားတွေရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် သဘာဝအရ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးမှာ ဖြစ်စေ၊ ကုမ္ပဏီ ရုံးခန်းတွေမှာ ဖြစ်စေ လူပေါင်းစုံ၊ စရိုက်ပေါင်းစုံနဲ့ နေ့စဉ် ထိတွေ့ ဆက်ဆံနေကြရပါတယ်။ ဒီလို ဆက်ဆံရတဲ့ အခါမှာ ကိုယ်နဲ့ အမြင်မတူတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ၊ တာဝန်ယူမှု ကင်းမဲ့တဲ့ သူတွေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အားထုတ်မှုကို အသိအမှတ် မပြုဘဲ အပြစ်ရှာတတ်တဲ့ သူတွေနဲ့ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီ ဆိုရင်၊ ကျနော်တို့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်လာပြီး၊ ပေါက်ကွဲ ထွက်ချင်လောက်အောင် ပြင်းထန်တဲ့ ဒေါသမီးတွေ…
-
တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ အတိတ်ကို ပြန်တွေးနေတာ၊ အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ ဖြစ်နေတာကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း လေ့လာခြင်း ပါပဲ။ စိတ်ဆိုးရင် ဆိုးမှန်းသိတဲ့၊ ဝမ်းသာရင် ဝမ်းသာမှန်းသိတဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) လေးတွေဟာ တစ်ခုပေါ်လာပြီး တစ်ခု ပျောက်သွားပါတယ်။ ဒီလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်ကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အသာလေး စောင့်ကြည့်နေတာကို စိတ္တာနုပဿနာ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဘာကိုမှ ဖန်တီးမယူဘဲ အခု ချက်ချင်း ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်အခြေအနေကိုပဲ သိပေးနေလိုက်ပါ။ အခု စာဖတ်နေရင်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေလေး ဘယ်လိုရှိနေလဲဆိုတာကို သက်သက်သာသာလေး စောင့်ကြည့်ပေးပါ။
-
ငယ်စဉ်ကတည်းက “သာသနာပြုတယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်တိုင်း ကျနော့်မှာ အလိုလိုနေရင်း ဓာတ်မတည့်သလို (Allergic) ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သေသေချာချာ နားမလည်ခဲ့ပေမယ့်၊ ဒီစကားလုံးကို တွင်တွင်သုံးနေကြတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး သဘောမကျခဲ့တာပါ။ တကယ်တမ်း လက်တွေ့မှာ “သာသနာပြု” ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ဘိုးတော်တွေ၊ နတ်ကိစ္စတွေ၊ ဗေဒင်ယတြာတွေနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာကိုပဲ မြင်တွေ့နေရလို့ပါ။ သူတို့ချည်းပဲ ဒီစကားကို တဖွဖွ သုံးနေကြတော့၊ ရဟန်းသံဃာတွေကပဲ သူတို့နောက်ကနေ လိုက်ကပြနေရမလို အခြေအနေတွေ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို လွဲမှားနေတဲ့ ဗေဒင်၊ နတ်၊ ဘိုးတော် အစရှိတဲ့ အစွဲအလမ်း ကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါဆိုရင် “ဒီကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ မင်းကရော ဘာလို့ စာတွေရေး၊ သာသနာ့ကိစ္စတွေ ဝင်ပြောနေရတာလဲ” လို့…
-
မိဘကျေးဇူး ကြီးတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူဖြစ်လာရတာ မိဘကျေးဇူး တစ်ခုတည်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်သံသရာမှာ ဒီဘဝ လူဖြစ်လာစေဖို့ လုပ်ထားခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။ ‘ကမ္မပစ္စယော’ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ပဋိသန္ဓေဝိဉာဏ် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အမှီအခို (ရုပ်၊ အညှိ) ကိုသာ မိဘများက ထောက်ပံ့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ယခင်ဘဝက စုတိစိတ်မှာ ထင်လာတဲ့ ဂတိနိမိတ် အကြောင်းတရားတွေကြောင့်သာ လူလာဖြစ်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ တရားများအားလုံးဟာ အနတ္တမို့၊ အကုန်လုံးဟာ အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်သက်သက်ပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရားက “မိဘကျေးဇူး မြင်းမိုရ်ဦး” ဆိုတဲ့ စကားမျိုးတွေ ဟောမသွားပါဘူး။ အဲဒါတွေ ပြောဖို့ပဲ ဘုရားပွင့်လာသလိုလို၊ မိဘမေတ္တာကို ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်ဖို့ပဲ ဘုရားပွင့်လာသလိုလို သဘောထားလို့ မရပါဘူး။ ဘုရားဟော ပိဋကတ်တော်မှာ…
-
တနင်္လာနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီဆိုတာ ရုံးခန်းထဲမှာဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်စေ တစ်ပတ်တာရဲ့ အလေးလံဆုံးနဲ့ ဖိအား အများဆုံး အချိန်လို့ ဆိုရမှာပါ။ စားပွဲပေါ်မှာ ပုံနေတဲ့ ဖိုင်တွဲတွေ၊ ဆက်တိုက် ဝင်လာတဲ့ အီးမေးလ်တွေ၊ အထက်လူကြီး ဒါမှမဟုတ် ဖောက်သည်တွေဆီက တောင်းဆိုမှုတွေ ကြားမှာ အမျိုးသား အများစုရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက မီးဖိုကြီး စတင် တောက်လောင်နေတတ်ပါပြီ။ “ဒီအလုပ်တွေ ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ”၊ “ငါ့ကိုချည်းပဲ အလုပ်တွေ ပုံချနေကြတာလား”၊ “ဒီလောက် ဖိအားတွေ ကြားမှာ ငါတော့ ရူးတော့မှာပဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့အတူ စိတ်ဟာ လောင်ကျွမ်း ပူလောင်နေတတ်ပါတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ သဘာဝအရ မိသားစု တာဝန်၊ စီးပွားရေး တာဝန်တွေကို ရှေ့တန်းကနေ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနေရတဲ့အခါ ဒီလို…
-
ငါ့ကို အသိအမှတ်မပြုဘူး၊ ငါ့ကို မလေးစားဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကပဲ ပူလောင်မှုတွေကို ဖြစ်စေတာပါ။ တကယ်တော့ ခန္ဓာမှာ “ငါ” လို့ ခေါ်တဲ့ အတ္တ ဆိုတာ ရှာမရပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်းကိုလည်း အထူးသတိပြုစေချင်ပါတယ်။ ငါမရှိဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာကို အကောင်းဆုံး လုပ်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီလို လုပ်တဲ့အခါ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲမပါတော့လို့ ပိုပြီး အေးချမ်းပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးနေတာ ပြင်ပပြဿနာလား၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲလားဆိုတာ ခဏလောက် အကဲခတ်ကြည့်ပါ။