တနင်္လာနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီဆိုတာ ရုံးခန်းထဲမှာဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်စေ တစ်ပတ်တာရဲ့ အလေးလံဆုံးနဲ့ ဖိအား အများဆုံး အချိန်လို့ ဆိုရမှာပါ။ စားပွဲပေါ်မှာ ပုံနေတဲ့ ဖိုင်တွဲတွေ၊ ဆက်တိုက် ဝင်လာတဲ့ အီးမေးလ်တွေ၊ အထက်လူကြီး ဒါမှမဟုတ် ဖောက်သည်တွေဆီက တောင်းဆိုမှုတွေ ကြားမှာ အမျိုးသား အများစုရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက မီးဖိုကြီး စတင် တောက်လောင်နေတတ်ပါပြီ။

“ဒီအလုပ်တွေ ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ”၊ “ငါ့ကိုချည်းပဲ အလုပ်တွေ ပုံချနေကြတာလား”၊ “ဒီလောက် ဖိအားတွေ ကြားမှာ ငါတော့ ရူးတော့မှာပဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့အတူ စိတ်ဟာ လောင်ကျွမ်း ပူလောင်နေတတ်ပါတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ သဘာဝအရ မိသားစု တာဝန်၊ စီးပွားရေး တာဝန်တွေကို ရှေ့တန်းကနေ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနေရတဲ့အခါ ဒီလို လုပ်ငန်းခွင် ဖိအားတွေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ လောကဓံ တစ်ခုပါပဲ။

ဒီကနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာတော့ ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြတဲ့ အမျိုးသား ဥပါသကာတို့ အနေနဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်စားပွဲမှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ပဲ ဒီလို လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ဖိအားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို ဖမ်းဆီး လေ့လာမလဲ၊ တကယ့် လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ စိတ္တာနုပဿနာကို ဘယ်လို အသက်သွင်းမလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ်၊ လက်တွေ့ကျကျ ဆွေးနွေး တင်ပြသွားပါမယ်။

၁။ မီးတောက်၏ အစစ်အမှန် ဇာစ်မြစ်ကို ရှာဖွေခြင်း

ပထမဆုံး အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်ပါ။ ကိုယ့်ကို တကယ် ပူလောင်စေတာ အပြင်ဘက်က အလုပ်တွေလား။ သေချာ ဉာဏ်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်က စာလုံးတွေ၊ စားပွဲပေါ်က စာရွက်တွေ၊ ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေ ဆိုတာ သူ့ချည်းသက်သက် နေရင် ဘာအပူမှ မပေးနိုင်တဲ့ ရုပ်တရား အသေတွေ သက်သက်ပါ။ သစ်သားတုံးတွေ၊ ကျောက်ခဲတွေဟာ သူ့အလိုလို မီးမလောင်နိုင်သလိုပါပဲ။

တကယ်တမ်း ပူလောင်နေတာက အဲဒီ အပြင်က ရုပ်အာရုံတွေကို လှမ်းပြီး သိနေတဲ့ မိမိရဲ့ “ဝိဉာဏ်” အစဉ်နဲ့တကွ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နာမ်တရားတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်တွေ အများကြီးကို မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့ အခါ “ဒီလောက်များတဲ့ အလုပ်တွေကို ငါ အချိန်မီ ပြီးအောင် လုပ်ရတော့မယ်၊ ငါတော့ သေချာပေါက် ပင်ပန်းတော့မယ်” လို့ ကြိုတင် တွေးတော မှတ်သားလိုက်တဲ့ (သညာ) ကြောင့်၊ စိတ်ထဲမှာ လေးလံ ကြပ်တည်းတဲ့ (ဒုက္ခဝေဒနာ) ကြီး ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက်ကို ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက် မလေ့လာနိုင်ဘဲ “ငါ စိတ်ညစ်တယ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ့ကိုပဲ ဒုက္ခပေးနေတယ်” လို့ အတ္တနဲ့ အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ မီးတောက်ထဲကို ဓာတ်ဆီ လောင်းထည့်လိုက်သလို တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်သွားပါတော့တယ်။ အလုပ်က ပူလောင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ “ငါ့ အလုပ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်” လို့ ခေါင်းထောင်လာတဲ့ အစွဲအလန်းကသာ သင့်ကို ပူလောင်စေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ လုပ်ငန်းခွင် စားပွဲပေါ်က စိတ္တာနုပဿနာ လက်တွေ့ အသုံးချမှု

ဒီလို အချိန်မှာ စိတ်ကို ငြိမ်အောင် လုပ်မယ် ဆိုပြီး အလုပ်တွေကို ပစ်ချကာ မျက်စိမှိတ်ပြီး တရားသွားထိုင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ လုပ်ငန်းခွင် စိတ္တာနုပဿနာ ဆိုတာ မျက်လုံးဖွင့်လျက်၊ အလုပ်လုပ်လျက်နဲ့ မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို မိမိ ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် ပြန်လည် လေ့လာခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဆင့် (၁) – ပြင်ပအာရုံမှ အတွင်းသို့ အာရုံလွှဲခြင်း

အီးမေးလ် တစ်စောင် ဝင်လာလို့၊ ဒါမှမဟုတ် အထက်လူကြီးက ဆူပူလိုက်လို့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒေါသ၊ ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဆောင့်တက်လာပြီ ဆိုပါစို့။ ချက်ချင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်တာမျိုး မလုပ်သေးဘဲ၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ ကားမောင်းနေရင်း အန္တရာယ်တွေ့ရင် ဘရိတ်ကို ဖျတ်ခနဲ နင်းလိုက်သလိုပါပဲ။ အဲဒီ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ ပြင်ပက ပြဿနာကို ခဏ မေ့ထားပြီး၊ မိမိရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ “ပူလောင်မှု၊ တင်းကျပ်မှု၊ မကျေနပ်မှု” ဆိုတဲ့ စိတ်အခြေအနေဆီကို အာရုံ ပြောင်းတင်လိုက်ပါ။

အဆင့် (၂) – ဝိဉာဏ်အား ဧည့်သည်လို လေ့လာခြင်း

“ဪ… အခု ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပူလောင်တဲ့ ဒေါသစိတ်၊ သောကစိတ်လေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ဉာဏ်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ ကိုယ်က အိမ်ရှင်၊ အဲဒီ ပေါ်လာတဲ့ စိတ်က အိမ်ကို လာလည်တဲ့ ဧည့်သည် လို့ သဘောထားပါ။ အဲဒီ ဧည့်သည်နဲ့ ရောထွေး မသွားပါစေနဲ့။ ခပ်ခွာခွာလေးကနေ ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့် လေ့လာနေလိုက်ပါ။

အဆင့် (၃) – ဖြစ်ပျက် သဘောကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်အောင် ကြည့်ခြင်း

အဲဒီလို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ၊ ပူလောင်နေတဲ့ စိတ်ဆိုတာ အခိုင်အမာ ရှိနေတဲ့ “ငါ” မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ “ဝိဉာဏ်” (သိစိတ်) အသစ်ကလေး တစ်ခု သက်သက်ပါလား ဆိုတာကို ထွင်းဖောက် မြင်တွေ့သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်စိတ်လေးဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်နေပါစေ၊ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိမနေနိုင်ပါဘူး။ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျက်စီးသွားတာကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့မြင်ရပါလိမ့်မယ်။

အာရုံကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ဟာ “ငါ” လို့ မဆုပ်ကိုင်ဘဲ ဉာဏ်နဲ့ ဖမ်းလိုက်တဲ့ အခါမှာ၊ လောင်စာ ပြတ်လပ်သွားတဲ့ မီးတောက်လို အလိုလို အရှိန်သေပြီး ငြိမ်းအေးသွားပါတယ်။ အလုပ်တွေကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမယ့်၊ စိတ်ထဲက ပူလောင်မှုနဲ့ ဖိအားတွေကတော့ ချက်ချင်း ဆိုသလို လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာတင် ငြိမ်းချမ်းမှုကို တည်ဆောက်ယူတဲ့ အကောင်းဆုံးသော စိတ္တာနုပဿနာ လေ့ကျင့်မှုပါပဲ။

၃။ အနတ္တ ကို အဆိုးမြင်ဝါဒ အဖြစ် အထင်မမှားစေရေး

လုပ်ငန်းခွင်မှာ စိတ်ကို ဉာဏ်နဲ့ အမြဲတစေ လေ့လာနေသူ တစ်ယောက်ဟာ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တကယ့် အသိဉာဏ် တစ်ခု ပွင့်လာပါတယ်။ ကိုယ်က အောင်မြင်ချင်လို့ လောဘတကြီး ပြေးလွှားနေတဲ့ စိတ်၊ အလုပ်တွေ အဆင်မပြေလို့ ဒေါသထွက် ပူလောင်နေတဲ့ စိတ်၊ စိုးရိမ် သောကရောက်နေတဲ့ စိတ် တွေ အားလုံးဟာ တကယ်တော့ “ငါ” မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိဉာဏ် ဖြစ်ပျက် သက်သက်တွေပါလား ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာပါတယ်။

ဒီလို သိစိတ်လေးတွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာ သက်သက်ပဲ၊ အရာရာဟာ ခိုင်မြဲတဲ့ အနှစ်သာရ မရှိတဲ့ “အနတ္တ” သဘောတရားတွေချည်းပဲ လို့ နားလည်လာတဲ့ အခါမှာ… တချို့သော သူတွေဟာ လမ်းချော်ပြီး အတွေးမှား တစ်ခု ဝင်လာတတ်ပါတယ်။

“အရာရာက အနတ္တပဲ၊ စိတ်ဆိုတာလည်း ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာပဲ၊ ငါမှ မရှိတာ၊ ဒါဆိုရင် ဒီလုပ်ငန်းခွင်ကြီးမှာ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းခံပြီး ကြိုးစားနေရဦးမှာလဲ။ ရာထူးတက်လည်း အလကား၊ ပိုက်ဆံရလည်း အလကား၊ အားလုံးကို ပစ်ချထားလိုက်တော့မယ်” လို့ တွေးတောပြီး အလုပ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားတတ်ပါတယ်။

ဒါဟာ အင်မတန် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့၊ ဓမ္မကို အလွဲသုံးစား လုပ်တဲ့ မိစ္ဆာအယူအဆပါ။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။

ဗုဒ္ဓဟောကြားတဲ့ အနတ္တ ဆိုတာ တာဝန်မဲ့ခိုင်းတာ၊ ပေပေတေတေ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေခိုင်းတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တ၊ မာန၊ လောဘ တွေကိုသာ ဖယ်ရှားခိုင်းတာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ “အကြောင်းတရား လုပ်ရင်၊ အကျိုးတရား ဖြစ်ပေါ်မယ်” ဆိုတဲ့ သဘာဝ နိယာမကတော့ အတိအကျကို အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။ အလုပ်မလုပ်ရင် ထမင်းငတ်မယ်၊ မိသားစု ဒုက္ခရောက်မယ် ဆိုတဲ့ အကျိုးတရားက အသေအချာ လာမှာပါ။

ဒါကြောင့် အနတ္တကို တကယ် နားလည်သူဟာ အလုပ်ကို ပစ်မထားပါဘူး။ အရင်ကလို “ငါ အောင်မြင်ရမယ်၊ ငါ့ကို အသိအမှတ်ပြုရမယ်” ဆိုတဲ့ ပူလောင်တဲ့ လောဘ၊ မာန တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်တာ မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ “ငါ” ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အလုပ်ရဲ့ တာဝန်ကို ဉာဏ်ပညာ သက်သက်နဲ့ အေးချမ်းစွာ၊ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး အကောင်းဆုံး တာဝန်ကျေပွန်အောင် ဆောင်ရွက်တတ်သွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ အဓိပတိတရား လေးပါးဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်ကို အုပ်စိုးခြင်း

ဒီလို “ငါ” ဆိုတဲ့ ပူလောင်မှုတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ခွာချပြီးတဲ့နောက်၊ မိမိရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို အောင်မြင်အောင် ဘယ်လို ဆက်လက် မောင်းနှင်မလဲ။ အရင်တုန်းက လောကီ ကြီးပွားရေးမှာ အများစု လက်ခံထားတဲ့ အယူအဆ ရှိပါတယ်။ သာမန်အားဖြင့် ကြီးပွားဖို့ ဆိုရင်တော့ အဲဒီ အယူအဆကိုပဲ တွင်တွင် သုံးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွတ်မြောက်ရေး လမ်းစဉ်နဲ့ ယှဉ်တွဲနေတဲ့ တကယ့် လက်တွေ့ အောင်မြင်မှု လမ်းစဉ်မှာတော့ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်တယ် ဆိုတဲ့ သစ္စာစကားကသာ အခိုင်မာဆုံး လမ်းညွှန်ချက် ဖြစ်ပါတယ်။

အမျိုးသားတွေ အနေနဲ့ ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို မိမိရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အနတ္တ အမြင်နဲ့ ဘယ်လို ပေါင်းစပ် အသုံးချမလဲ ဆိုတာကို အောက်ပါအတိုင်း လေ့လာ ကျင့်သုံးရပါမယ်။

၁။ ဆန္ဒ (Chanda) ကို တည်ဆောက်ခြင်း

လုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ရပြီ ဆိုပါစို့။ အရင်တုန်းကဆိုရင် “ဒီ အလုပ် ပြီးရင် ငါ ဘောနပ်စ် ရမယ်၊ ငါ နာမည်ကြီးမယ်” ဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာ “လောဘ” နဲ့ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါ မျှော်လင့်သလို ဖြစ်မလာရင် ဒေါသထွက်၊ ပူလောင်ရပါတော့တယ်။

အခု အနတ္တကို မြင်တဲ့အခါ အဲဒီ “ငါ့အတွက်” ဆိုတဲ့ လောဘကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအစား “ဒီ လုပ်ငန်းစဉ်ကို အကောင်းဆုံး၊ အချောမွေ့ဆုံး၊ အမှားအယွင်း ကင်းစင်ဆုံး ဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်မယ်” ဆိုတဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ လုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ် (ဆန္ဒ) ကို ရှေ့တန်း တင်လိုက်ပါတယ်။ လောဘ မပါတဲ့ ဆန္ဒဟာ အင်မတန် အေးချမ်းပါတယ်။ ကိုယ် လုပ်စရာရှိတဲ့ အကြောင်းတရားကိုသာ အကောင်းဆုံး ဖန်တီးပြီး၊ ထွက်ပေါ်လာမယ့် ရလဒ်အပေါ်မှာ သောကတွေနဲ့ ပူလောင်မနေတော့ပါဘူး။

၂။ စိတ္တ (Citta) ကို စူးစိုက်ခြင်း

အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ စိတ်က ဟိုရောက် ဒီရောက် ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ “အိမ်က ကိစ္စတွေ၊ ကားပြင်ရမယ့် ကိစ္စတွေ၊ မနက်ဖြန် အစည်းအဝေးမှာ ဘယ်လို ပြောရမလဲ” ဆိုတာတွေ ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ ဝိဉာဏ်စိတ်လေးတွေ အာရုံနောက်ကို လွင့်ပါသွားတာပါ။

စိတ္တာနုပဿနာ ရှုထားသူဟာ အဲဒီလို လွင့်သွားတဲ့ ဝိဉာဏ်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ပါတယ်။ သိတာနဲ့ အဲဒီ အတွေးတွေဟာ အလိုလို ပြတ်ကျသွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် မိမိရဲ့ စိတ်ကို အခု လက်ရှိ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်တစ်ခုတည်း အပေါ်မှာသာ အပြည့်အဝ စူးစိုက် (Focus) ထားလိုက်ပါတယ်။ “ငါ လုပ်နေတာ” လို့ မတွေးဘဲ၊ လုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် သက်သက် အပေါ်မှာသာ စိတ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် ကပ်ထားလိုက်တဲ့အခါ၊ အမှားအယွင်း ကင်းပြီး အလုပ်ရဲ့ အရည်အသွေးဟာ အဆပေါင်းများစွာ တက်လာပါတယ်။

၃။ ဝီရိယ (Viriya) ဖြင့် ဇွဲမလျှော့ခြင်း

လုပ်ငန်းခွင်မှာ အခက်အခဲတွေ၊ အကြပ်အတည်းတွေနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ သာမန်လူတွေက “ငါ့ကိုပဲ အမြဲ ဒုက္ခပေးနေတယ်” လို့ တွေးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျ၊ လက်မြှောက် အရှုံးပေးတတ်ကြပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အတ္တမာန နဲ့ မရရအောင် အတင်းကာရော တိုးဝှေ့ပြီး ပင်ပန်း နွမ်းနယ်တတ်ပါတယ်။

အနတ္တ အမြင်ရှိသူကတော့ အခက်အခဲကို တွေ့တဲ့အခါ “ဒါဟာ ငါ့ကို လာနှိပ်စက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းတရားတွေ ချို့ယွင်းနေလို့ အဆင်မပြေတဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်နေတာ” လို့ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ မြင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပူလောင်မှု မရှိဘဲ၊ လိုအပ်နေတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းဖို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်လက် ကြိုးစားပါတယ်။ “ငါ” မပါတဲ့ ဝီရိယဟာ ဘယ်တော့မှ မပင်ပန်းပါဘူး။ လောင်စာ မကုန်ခမ်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအင် တစ်ခုလိုပါပဲ။

၄။ ဝီမံသ (Vimamsa) ဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း

အလုပ်ခွင်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုကို ဖြေရှင်းရတဲ့အခါ သာမန်လူတွေက ကိုယ့်ရဲ့ အကြိုက် (လောဘ)၊ ကိုယ့်ရဲ့ မုန်းတီးမှု (ဒေါသ) တွေ ဖုံးလွှမ်းပြီး မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချမိတတ်ပါတယ်။ ကိုယ့် အကြံဉာဏ်ကို သူများ ပယ်ချရင်လည်း “ငါ့ကို အသိအမှတ် မပြုဘူး” ဆိုပြီး စိတ်ခုတတ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာ သမားကတော့ ပြဿနာကို ချဉ်းကပ်တဲ့အခါ ဝီမံသ (ပညာဉာဏ်) ကို ရှေ့တန်း တင်ပါတယ်။ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို “ငါ့ ဘက်၊ သူ့ ဘက်” လို့ မကြည့်ဘဲ၊ “ဒီလို အကြောင်းတရားကြောင့်၊ ဒီလို အကျိုးတရား ဖြစ်လာတယ်” လို့ ဉာဏ်နဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ လေ့လာပါတယ်။ အတ္တကင်းစင်တဲ့ ဉာဏ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေဟာ အမြဲတမ်း တိကျ မှန်ကန်နေတတ်ပါတယ်။ သူတစ်ပါးရဲ့ ဝေဖန်မှုကိုလည်း အလုပ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက် သက်သက် အဖြစ် ပညာဉာဏ်နဲ့ စစ်ထုတ် ယူငင်နိုင်ပါတယ်။

နိဂုံး

ဥပါသကာ အပေါင်းတို့…

တကယ့် တရားစစ် တရားမှန် ဆိုတာ တရားရိပ်သာထဲမှာမှ၊ ဘုရားကျောင်းဆောင် ရှေ့မှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေမှ ကျင့်သုံးရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပူလောင်မှု အများဆုံး၊ ဖိအား အများဆုံး ဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် စားပွဲကြီးဟာ တကယ့် ဝိပဿနာ ဉာဏ်ကို အစမ်းသပ်ခံရမယ့်၊ ဉာဏ်ရင့်သန်စေမယ့် အကောင်းဆုံး စစ်တလင်းပြင်ကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အလုပ်တွေ များလာလို့၊ ပြဿနာတွေ တက်လာလို့ စိတ်တွေ လောင်ကျွမ်းလာပြီ ဆိုရင်၊ အဲဒီ စိတ်တွေကို ဉာဏ်နဲ့ ချက်ချင်း ဖမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒါတွေဟာ အခိုင်အမာ ရှိနေတဲ့ “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ အာရုံနဲ့ တိုက်မိလို့ ဖြစ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်လေးတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ အနတ္တ သဘောကို သိလိုက်တာနဲ့ ပူလောင်မှုတွေဟာ ချက်ချင်း အရှိန်သေ ရပ်တန့်သွားပါလိမ့်မယ်။

ပူလောင်မှုတွေ ရပ်တန့်သွားတဲ့ အေးချမ်းတဲ့ စိတ်အခံ ပေါ်မှာ၊ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ အဓိပတိတရား လေးပါးကိုသာ ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်လိုက်ပါ။ လောကီ လုပ်ငန်းခွင်မှာလည်း အမြင့်မားဆုံး အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်မယ့်အပြင်၊ လောကုတ္တရာ လွတ်မြောက်ရေး အတွက်လည်း မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီကို မလွဲမသွေ ဖြောင့်တန်းစွာ တက်လှမ်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ဉာဏ်အလင်း တောက်ပနိုင်ကြပါစေ။

ထက်အောင်