-
တရားအားထုတ်ဖို့အတွက် သီးသန့် အချိန်ယူပြီး ထိုင်နေမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ်သွားလာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်တွေကို ဖြစ်ပျက်နေမှန်း အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့ စိတ္တာနုပဿနာကို လက်တွေ့ ကျင့်သုံးလို့ ရပါတယ်။ စိတ်ညစ်လာရင် ညစ်တဲ့စိတ် ဖြစ်ပျက်မှန်းသိလိုက်ပါ။ ပျော်လာရင် ပျော်တဲ့စိတ် ဖြစ်ပျက်မှန်း သိလိုက်ပါ။ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဝင်မတားဘဲ၊ သတိထားပြီး လေ့လာကြည့်တဲ့အခါ စိတ်ဆိုတာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတာပဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို တိုက်ရိုက် သိမြင်ခြင်းကသာ စိတ်ဖြစ်ပျက်သာရှိပြီး ငါမရှိတဲ့အတွက် ငါဆိုတဲ့ အထင်မှားကလဲ အထင်မှားစိတ် ဖြစ်ပျက်မှန်းသိပြီး အထင်မှား ပြုတ်ကျစေတာပါ။ အခု စာဖတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားလဲဆိုတာကို အကဲခတ်ကြည့်ပါဦး။
-
အလုံးစုံသော တရားတို့သည် အတ္တ မဟုတ်၊ အတ္တမရှိ လို့ အဓိပ္ပါယ် ရပါတယ်။ အဲဒီစကားကို မပြောခင်မှာ အတ္တမရှိ၊ အတ္တမဟုတ် ဆိုတဲ့ သဘောကို အရင်သိဖို့ လိုပါတယ်။ အတ္တဆိုတာက ပြုပြင်စီရင်နိုင်စွမ်းရှိသော၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သော၊ ခံစားနိုင်သော၊ ရရှိနိုင်သော၊ ကြံတွေးနိုင်သော၊ သိတတ်သော၊ အမှန်မြင်တတ်သော၊ ပြောဆိုဆက်သွယ်နိုင်သော၊ လိုချင်တတ်သော၊ ဒေါသထွက်တတ်သော၊ ကံကို ပြုနိုင်၊ ကံအကျိုးကို ခံစားနိုင်သော၊ လှုပ်ရှားတတ်သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော၊ တဘဝမှ တဘဝသို့ ပြောင်းလဲနေသော ဆိုတဲ့ ဂုဏ်အရည်အချင်းများ တပေါင်းတည်း ပြည့်စုံနေတာကို အတ္တလို့ သတ္တဝါ လို့ ယူစွဲ ထားကြတာပါ။ ဒါကိုပဲ အတ္တလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာပါ။ ဒီတော့ ဒီအချက်တွေ အကုန်ပြည့်စုံနေတဲ့ မိမိကိုယ်ကို အတ္တလို့ စွဲယူထားကြပါတယ်။…
-
အရှင်ဘုရားတို့ သာသနာ့ဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်ဖို့ ကိုရင်ဝတ်စဉ်ကတည်းက တောင်းခံခဲ့တဲ့ သင်္ကန်းတောင်းကို ပြန်သတိရကြည့်ပါ။ “သံသရာ ဝဋ်ဒုက္ခက လွတ်အောင် လုပ်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” ဆိုတဲ့ ကတိစကားနဲ့ သင်္ကန်းကို တောင်းယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစကားဟာ ရိုးရိုးလေး ရွတ်ဆိုရတဲ့ စာသားသက်သက် မဟုတ်ဘဲ သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သေချာပေါက် အားထုတ်ပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကတိကဝတ် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယနေ့ခေတ် သာသနာ့ဘောင်မှာ အဲဒီမူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်းဆိုတဲ့ ဂန္ထဓုရ အလုပ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျေနပ်နေကြတာ အလွန်များပါတယ်။ တကယ်တော့ ဂန္ထဓုရ ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်မှာ မပါဘဲ ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာသာ ၁၅ ကြိမ်တိတိ ပါဝင်နေတဲ့…
-
လူသားတွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝဟာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ အပြိုင်အဆိုင်တွေ၊ သောက ပရိဒေဝတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ငန်းခွင်က ဖိအားတွေ၊ လူမှုရေး ပြဿနာတွေ၊ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းတွေကြားမှာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ စိတ်အစဉ်ဟာ ပူလောင်မှု လှိုင်းတံပိုးတွေအောက်မှာ နစ်မွန်းနေတတ်ပါတယ်။ ဒီလို ဆူညံပြီး ပူလောင်လှတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ လူတိုင်းဟာ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ အေးချမ်းမှု ဆိုတဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေကြပါတယ်။ သို့သော်လည်း အများစုဟာ အဲဒီအေးချမ်းမှုကို ပြင်ပက ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေ၊ အပျော်အပါးတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေထဲမှာသာ လိုက်လံရှာဖွေနေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တမ်း စစ်မှန်တဲ့ အေးချမ်းမှုဆိုတာ အဲဒီနေရာတွေမှာ မရှိပါဘူး။ ထိုကဲ့သို့သော အလွဲလွဲအချော်ချော် ရှာဖွေမှုတွေကြားထဲကနေ ရုတ်တရက်ဆိုသလို တရားအားထုတ်နေတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးရဲ့…
-
နေ့စဉ်အလုပ်ခွင်မှာဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းပိတ်လို့ ကားပေါ်မှာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း မဖြစ်တာတွေကို ခဏခဏ ကြုံရပါတယ်။ ဒါဟာ အရာရာဟာ သူ့အကြောင်းအကျိုးအတိုင်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ အနတ္တ သဘောပါပဲ။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တယ်၊ ငါ့စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်ရမယ်လို့ တွေးထားလေလေ၊ အဆင်မပြေတဲ့အခါ ပိုပြီး ပင်ပန်းလေလေပါပဲ။ ကိုယ်လုပ်စရာအကြောင်းကို ဉာဏ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ပြီးကို အကောင်းဆုံး လုပ်ပြီး ရလဒ်က တော့ သဘာဝအတိုင်း လက်ခံနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ အရာရာဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာတာမို့ “ငါ” ဆိုတာမရှိဘူးလို့ လေ့လာဆင်ခြင်နိုင်ရင် စိတ်ဖိစီးမှုတွေ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ အခု လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အဆင်မပြေမှုလေးကို “ငါ” မပါဘဲ အကြောင်းအကျိုးတွေဖြစ်ပျက်နေတာလို့ ကြည့်ပေးလို့ ရမလား။
-
အနတ္တလို့ ပြောပါလျှက်နဲ့ အတ္တဟိ အတ္တနော နာထော လို့ ဘာကြောင့် ပြောရပါသလဲ လို့ မေးချင် မေးနိုင်ပါတယ်။ မိမိ ဆိုတာ မရှိပေမယ့် မိမိလို့ ဘာကြောင့် ပြောရသလဲလို့ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေမှာပါ။ ဒီနေရာမှာ မိုးကုတ်ဆရာတော်ကြီး မကြာခဏ ပြောဖူးသလို ပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရား ဆောင်ဟောထားတဲ့ တရားတွေကို အတည့်ယူရင် ဘုရားကို စွပ်စွဲရာ ကျသလို၊ အတည့်ဟောထားတဲ့ တရားကို ဆောင်ယူရင်လဲ ဘုရားကို စွပ်စွဲရာ ကျပါတယ်။ အတ္တဆိုတာ ရှိကို ရှိမနေပါဘူး။ ဘယ်တုန်းကမှလဲ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မိမိ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့မှ သိနိုင်မယ့် တရားကိုတော့ မိမိဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ပဲ ဆောင်ဟောခဲ့တာပါပဲ။ ပြောချင်တာကတော့ မဂ္ဂင်သည်သာလျှင် အားကိုးရာ၊…
-
ရဟန်းသံဃာတော်များအနေနဲ့ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွရ၊ စာဝါချရ၊ စာသင်ရ၊ ကျောင်းကိစ္စတွေ စီမံရ၊ ဒကာ ဒကာမတွေနဲ့ ဆက်ဆံရစတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ လည်ပတ်မှုကြီးထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရတတ်ပါတယ်။ ဒီလို လည်ပါတ်နေတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေရဲ့ တကယ့် တရားခံ အစစ်က ဘာလဲဆိုတာကို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီလို ပင်ပန်းရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက “ငါ လုပ်နေတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ တာဝန်ကျေရမယ်” ဆိုတဲ့ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ (ငါဆိုတဲ့ အစွဲ) ကြောင့်ပါပဲ။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို လုပ်ဆောင်နေတဲ့အခါမှာ အဲဒီ “ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်မှားမှု (Misconception) ဝင်လာတဲ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ကြီးမားလာပြီး ကိလေသာကြောင့် ပင်ပန်းမှု…
-
“စိတ်သည် လောကကြီးကို ဆောင်ထား၏” ဆိုတဲ့ စကားဟာ အင်မတန် မှန်ကန်နက်နဲတဲ့ ပရမတ္ထ အမှန် စကားရပ်ပါပဲ။ တကယ့် အရှိတရား (ပရမတ်) မှာ ဘယ်သူ၊ ဘယ်ဝါ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး ယန္တရားကြီး” သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒါကို သတိထားကြည့်ရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့နိုင်ပေမယ့်၊ လူတွေဟာ ဒီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေအပေါ်မှာ- “ဒါကတော့ ငါပဲ၊ ဒါကတော့ သူပဲ” လို့ မှတ်သားမှု (သညာ) အပေါ်မှာ အယူမှားကြတယ်။ “ဒါကို ငါလုပ်တာ၊ သူလုပ်တာ” လို့ ပြုလုပ်စေ့ဆော်မှု (သင်္ခါရ) အပေါ်မှာ အယူမှားကြတယ်။ “ငါ ခံစားရတယ်၊ သူ…
-
လောကကြီးထဲမှာ ရှင်သန်ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေဟာ ဖိအားတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ သောကတွေနဲ့ အမြဲလိုလို ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းတွေ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး ပြဿနာတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင်က မွန်းကျပ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ထဲက အများစုဟာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုအနေနဲ့ စာအုပ်စာပေတွေဆီကို လှည့်ကြပါတယ်။ တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်တယ်၊ နက်နဲတဲ့ ကျမ်းစာတွေကို အချိန်ကုန်ခံပြီး သင်ယူကြတယ်၊ အချက်အလက်တွေကို မှတ်သားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ ကိုယ်ချစ်ခင်ရတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိအလိုကျ မဖြစ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ… အဲဒီ အချိန်ကုန်ခံ သင်ယူထားတဲ့ စာပေတွေက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပူလောင်မှုတွေကို တကယ်ပဲ ချက်ချင်း ငြိမ်းအေးသွားစေပါသလား။ ဒါဟာ မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ…
-
ကျွန်တော်တို့က ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အမြဲတမ်း ခိုင်မာတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာကြည့်ရင် ရုပ်တရားက အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန် ပြောင်းလဲနေပါတယ်။ အေးတာ၊ ပူတာ၊ ညောင်းတာတွေက အမြဲဖြစ်နေတာပါ။ အဲဒီဖောက်ပြန်မှုတွေကို သိနေတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလည်း ချက်ချင်းဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပျက်သွားပါတယ်။ ဒီလို ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ရုပ်နဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နာမ်ကို “ငါ” လို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတာဟာ အမြင်မှားပါပဲ။ မမြဲတဲ့ သဘာဝကို “ငါ့ခန္ဓာကိုယ်” လို့ အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့တော့ ဆင်းရဲမှုတွေနဲ့ ကြုံနေရဦးမှာပါ။ အခု စာဖတ်နေရင်းနဲ့ သိမှုတွေ ဖြစ်ပျက်သွားတာကို သတိထားမိပါရဲ့လား။