-
ရဟန်းဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ရှင်သာမဏေ ဘဝမှာကတည်းက “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” လို့ အတိအလင်း ရွတ်ဆိုပြီး ကတိပေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤကတိစကားသည် ရိုးရိုးလေး ရွတ်ဆိုရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်အောင် မဖြစ်မနေ အားထုတ်ပါမည်ဆိုသော ကြီးမားလှသည့် ကတိကဝတ် တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း နှစ်ကာလများ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ နေ့စဉ်ဘဝ၏ လည်ပတ်မှုများကြားတွင် ဤမူလရည်မှန်းချက်ကြီးသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပါတယ်။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရေးဆိုသည့် ပန်းတိုင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် အောက်ပါ လက်တွေ့လမ်းညွှန်ချက်များကို အလေးအနက်ထား၍ ဆင်ခြင်လေ့လာရန် လိုအပ်ပါတယ်။ ဂန္ထဓုရ ဟူသော လမ်းလွှဲမှ ရုန်းထွက်ခြင်း ယနေ့ခေတ် သာသနာ့ဘောင်တွင် မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်းဆိုသည့် “ဂန္ထဓုရ” အလုပ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင်…
-
ယနေ့ခေတ်ကာလမှာ ကျွန်ုပ်တို့ နေထိုင်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးဟာ အပြိုင်အဆိုင်တွေ၊ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေ၊ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ပူလောင်မှုတွေနဲ့ အမြဲလိုလို ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေအနေနဲ့ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ မိသားစု အရေးကိစ္စတွေကြားမှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရတဲ့အခါ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ၊ သောကတွေဟာ မလွှဲမရှောင်သာ ဝင်ရောက်လာစမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ပူလောင်မှုတွေ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ လူတိုင်းဟာ စိတ်ရဲ့ အေးချမ်းမှု၊ တည်ငြိမ်မှုဆိုတဲ့ မှီခိုရာ တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေတတ်ကြပါတယ်။ သို့သော်လည်း ထိုရှာဖွေမှုတွေဟာ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုသက်သက်၊ ယတြာနဲ့ အခမ်းအနားတွေ၊ သို့မဟုတ် စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်မျှသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် စစ်မှန်တဲ့ အေးချမ်းမှုကို ဘယ်တော့မှ တွေ့ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့်လက်တွေ့မှာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပူလောင်နေတဲ့…
-
သောကြာနေ့ ညနေရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ “မနက်ဖြန်တော့ နားရပြီ၊ ငါ ပျော်လိုက်တာ” ဆိုပြီး ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာနေတတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ပျော်နေတဲ့ “ငါ” လည်း မရှိသလို၊ အနားယူမယ့် “ငါ” ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။ အလုပ်ပိတ်ရက်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားကြောင့် သက်သာရာရမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် စိတ်ကလေး ဖြစ်လာတာပါ။ အဲဒီလို မျှော်လင့်နေတဲ့ စိတ်ကလေးဟာလည်း ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတဲ့ အနတ္တ သဘောတရားသက်သက်ပါပဲ။ ဘာကိုမှ ငါလို့ မယူဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်တွေရဲ့ သဘာဝ နဲ့ ဖြစ်မှု ပျက်မှုလေးကိုသာ အကဲခတ်ကြည့်ပါ။ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ စိတ်ကလေး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ အဲဒီစိတ်ကလေး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ပါလား။
-
လောကမှာ အရေးအကြီးဆုံး အရာဟာ အမှန်တရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လောက ရဲ့ တကယ့် အမှန်တရားကို သမုတိ မှာ ရှာလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ သမုတိမှာ မှန်တယ် ဆိုတာဟာ မုသား မဖြစ်ယုံ မှန်တဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သမုတိ တနည်း လောကီ မှာ လူတွေဟာ အမှန်တရား ဆိုတာနဲ့ ပါတ်သက်ရင် ကာမဂုဏ် အာရုံတွေနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး များများခံစားရမှု နည်းနည်းခံစားရမှု ဆိုတာတွေရဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်ပြီး အမှန်တရားကို သတ်မှတ်တာပါ။ ဒါဟာ ကာမာသဝ ဆိုတဲ့ ကာမဂုဏ်ရဲ့ မြုပ်ခြင်း မျောခြင်းကို ခံရမယ့် အမှန်တရားသာ ဖြစ်တာမို့ တကယ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အမှန်တရား မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါ ဆိုတာတွေကလဲ…
-
အရှင်ဘုရားတို့ သာသနာ့ဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်မှာ သင်္ကန်းတောင်းခဲ့တဲ့ စကားရပ်ကို နေ့စဉ် ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ကတိကဝတ်နဲ့ သင်္ကန်းကို တောင်းယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ စာချ၊ စာသင် စတဲ့ ကိစ္စတွေကြားမှာ ဒီကတိကဝတ်ကို တကယ်ပဲ အသက်သွင်းနေသလား၊ သံသရာကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြင်းပြနေသေးရဲ့လား ဆိုတာကို နေ့စဉ် စစ်ဆေးရပါမယ်။ ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲနေမှုဖြင့် စစ်ဆေးခြင်း ရဟန်းဘဝမှာ နေ့စဉ် ဘုန်းပေးသုံးဆောင်နေတဲ့ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတာတွေဟာ မြတ်စွာဘုရားဆီကနေ ချေးယူစားသောက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက မြတ်စွာဘုရားအလိုကျ သံသရာလွတ်ကြောင်း အားထုတ်မယ့်သူတွေအဖြစ် ယုံကြည်လှူဒါန်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။…
-
လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) များအဖြစ် လောကဓံလှိုင်းတံပိုးတွေကြားမှာ ရုန်းကန်ရှင်သန်ရတဲ့အခါ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ သောကတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ ဖိအားတွေဟာ မလွှဲမရှောင်သာ ဝင်ရောက်လာစမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်း၊ မိသားစု ပြဿနာ၊ လုပ်ငန်းခွင်က မွန်းကျပ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေတတ်ကြပါတယ်။ တချို့က ပြင်ပအပျော်အပါးတွေမှာ ထွက်ပေါက်ရှာတယ်၊ တချို့က အကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်တဲ့ ယတြာတွေ၊ အခမ်းအနားတွေနဲ့ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေနောက်ကို လိုက်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို ဖြေရှင်းနည်းတွေဟာ ယာယီ သက်သာရုံလောက်သာ ဖြစ်ပြီး တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ သောကတွေကို အပြီးတိုင် မငြိမ်းအေးစေနိုင်ပါဘူး။ ဒါဆိုရင် လူဝတ်ကြောင်တွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ သောကတွေကို လက်တွေ့ကျကျ အဆုံးသတ်ပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဘာလဲ။ အဖြေက…
-
အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တရတာ၊ အပြစ်တင်တာတွေဟာ လက်ရှိမှာ တကယ်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ သညာ (နာမ်တရား) ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို ငါအတိတ်လို့ မှားယွင်းစွာ ယူဆမှုကြောင့် ဖြစ်နေရတာပါ။ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်လည်မှတ်သားထားတဲ့ သညာ လေးတွေ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြန်ပေါ်လာတာ သက်သက်ပါ။ အဲဒီ သညာဖြစ်ပျက်လေးကို ငါ့အတိတ် လို့ ငါ အမှန်တကယ်ပဲလို့ ထင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှိပ်စက်နေကြတာပါ။ ဒါဟာ ငါမဟုတ် ငါ့သညာ မဟုတ်ပဲ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်နေတဲ့သညာရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု နဲ့ ငါ ရှိတယ် ဆိုတဲ့အထင်ရဲ့ လှည့်စားမှုပဲလို့ အရှိကိုအရှိအတိုင်း သိလိုက်ရင် ပူလောင်မှုတွေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပါလိမ့်မယ်။ စိတ်ထဲမှာ နောင်တ…
-
အာရုံ နှင့် ဒွါရ ကို သိပ္ပံအမြင်အားဖြင့် ဖြစ်ပျက်နေသည့်အကြောင်း အနည်းငယ် ရှင်းပြလိုပါတယ်။ အာရုံ ဆိုတာကတော့ အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ၊ အရသာ၊ အထိအတွေ့၊ ကြံတွေးစရာ တို့ကို အာရုံဟု ခေါ်ပါတယ်။ ဒွါရ ဆိုတာကတော့ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် တို့ ဖြစ်ပါတယ်။ မျက်စိ နဲ့ အဆင်းတိုက်တယ် ဆိုရာမှာ တကယ်တမ်းတော့ မျက်စိနှင့် အလင်း တိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော်တို့က အရာဝတ္ထုတခုကို မြင်ရတယ် ဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ အလင်းက အရာဝတ္ထုကို ထိခိုက်ပြီး အလင်းတန်းများက မျက်လုံးကို လာရောက်ထိခိုက်သည့်အခါ အလင်းအနေနှင့် အရောင် အနေနှင့် မြင်စိတ် ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။…
-
အရှင်ဘုရားတို့ထဲမှာဖြစ်စေ၊ သာသနာ့ဘောင်မှာဖြစ်စေ မကြာခဏ ကြားရတတ်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ခုခေတ်က သာသနာကုန်ခါနီးပြီ၊ မဂ်ဖိုလ်ရဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခဲယဉ်းသွားပြီ” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေပါပဲ။ ဒီလို သံသယတွေဟာ တကယ်တော့ မိမိကိုယ်တိုင် တရားမအားထုတ်ချင်တဲ့အခါ ပေးလေ့ရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သာသနာတော်ဟာ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်လာပြီဖြစ်ပေမယ့် သံသရာက လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတော်တွေ၊ ပိဋကတ်တော်တွေဟာ အထင်အရှား ရှိနေဆဲပါ။ သာသနာ ၅၀၀၀ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်မှာ မပါဝင်ဘဲ အဋ္ဌကထာဆရာတွေက ဖွင့်ဆိုထားတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ တရားအားထုတ်လို့ ရနေတဲ့၊ အရိယာတွေ ရှိနေတဲ့ အခြေအနေဟာ သာသနာ တည်တံ့နေခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် သောတာပန်အဖြစ်ကနေ ရဟန္တာအထိ ပန်းတိုင်ဟာ…
-
ယနေ့ခေတ်ကာလမှာ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ တရားဟောစကားတွေ၊ တရားစာအုပ်တွေ၊ ဆောင်းပါးတွေကို အချိန်မရွေး နေရာမရွေး အလွယ်တကူ လက်လှမ်းမီ နားထောင် ဖတ်ရှုနိုင်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ အချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့်၊ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ အလွန်သတိထားရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ငါတို့ နားထောင်နေတဲ့၊ ဖတ်ရှုနေတဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာ လက်တွေ့ကျင့်စဉ် ဘယ်လောက်ပါသလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါပဲ။ လက်တွေ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို ကိုယ်တိုင် အားမထုတ်ဘဲ၊ စာပေကျမ်းဂန်တွေထဲက အလွတ်ကျက်မှတ်ထားတဲ့ အသိဉာဏ် သက်သက်နဲ့ ပြောဆိုနေတဲ့ တရားစကားတွေမှာ ကြီးမားတဲ့ ဟာကွက်တွေ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီဟာကွက်တွေကို မြင်အောင် မကြည့်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ နားထောင်တဲ့သူတွေဟာ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာဖို့ထက် စကားလုံးတွေ၊ အယူအဆတွေရဲ့ လှည့်စားမှုနောက်ကို မျောပါသွားပြီး…