လောကကြီးထဲမှာ ရှင်သန်ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေဟာ ဖိအားတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ သောကတွေနဲ့ အမြဲလိုလို ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းတွေ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး ပြဿနာတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင်က မွန်းကျပ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ထဲက အများစုဟာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုအနေနဲ့ စာအုပ်စာပေတွေဆီကို လှည့်ကြပါတယ်။ တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်တယ်၊ နက်နဲတဲ့ ကျမ်းစာတွေကို အချိန်ကုန်ခံပြီး သင်ယူကြတယ်၊ အချက်အလက်တွေကို မှတ်သားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ ကိုယ်ချစ်ခင်ရတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် မိမိအလိုကျ မဖြစ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ… အဲဒီ အချိန်ကုန်ခံ သင်ယူထားတဲ့ စာပေတွေက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ပူလောင်မှုတွေကို တကယ်ပဲ ချက်ချင်း ငြိမ်းအေးသွားစေပါသလား။ ဒါဟာ မိမိကိုယ်ကို ရိုးသားစွာ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ရမယ့် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

စာတွေ့အသိသက်သက်၏ ကန့်သတ်ချက်များ

စာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးသားထားတဲ့ အသိတရားတွေဟာ ယေဘုယျအားဖြင့် အလွန်မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒေါသ မထွက်ရဘူး၊ လောဘ မကြီးရဘူး၊ အရာရာဟာ မမြဲဘူး ဆိုတဲ့ အချက်တွေကို စာပေတွေကနေတဆင့် ကျွန်ုပ်တို့ ခေါင်းထဲကို ထည့်သွင်းထားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအသိတွေဟာ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက် (Information) သက်သက် အဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတတ်တာကို သတိပြုမိဖို့ လိုပါတယ်။

တကယ့် လက်တွေ့မှာ ဒေါသထွက်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ကြုံလာပြီဆိုပါစို့။ ဥပမာ – လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကိုယ့်ကို မတရား အပြစ်တင်ခံရတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် မျှော်လင့်ထားတာတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ ဒေါသကို “ဒေါသဟာ အပူမီးပဲ” ဆိုတဲ့ စာတွေ့အသိလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ တားဆီးလို့ မရပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာတွေ့အသိဟာ မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ အချိန်ယူပြီး ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ရတဲ့ အရာဖြစ်ပြီး၊ တကယ့် အဖြစ်အပျက်တွေဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်သွားလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သိစိတ် ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ဖြစ်တယ်

ကျွန်ုပ်တို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ် ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်။ မျက်စိကနေ အဆင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ နားကနေ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် ဆိုတဲ့ ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ဟာ အလွန်ကို လျင်မြန်လှပါတယ်။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်ဟာ အာရုံနဲ့ တိုက်မိတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သာယာခြင်း (သို့မဟုတ်) မနှစ်သက်ခြင်း ဆိုတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။ စာအုပ်ထဲက အသိကို ပြန်တွေးနေဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်ဟာ ရေငတ်နေတဲ့သူကို ရေအကြောင်း ရေးထားတဲ့ စာအုပ်ပေးဖတ်သလိုပါပဲ။ ရေရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ဘယ်လောက်ပဲ နားလည်နားလည်၊ တကယ် ရေသောက်လိုက်ရမှသာ ရေငတ်ပြေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ တကယ့် ပူလောင်မှုတွေကို ငြိမ်းအေးစေဖို့ဆိုရင် စာအုပ်တွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ်ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ နာမ်ရုပ်ဖြစ်စဉ်တွေကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်း ဆိုတဲ့ လက်တွေ့အလုပ်ကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။

နေ့စဉ်ဘဝထဲက စိတ္တာနုပဿနာ လေ့လာခြင်း

နာမ်ရုပ်ဖြစ်စဉ်တွေကို လေ့လာခြင်း ဆိုတာဟာ အချိန်သီးသန့်ပေးပြီး နေရာတစ်ခုမှာ ငြိမ်သက်နေမှ လုပ်လို့ရတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ် သွားရင်းလာရင်း၊ အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသမျှကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်တာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒေါသဖြစ်လာရင် “ငါ ဒေါသထွက်နေပြီ” လို့ တွေးပြီး ပူလောင်နေမယ့်အစား၊ ဒေါသဆိုတဲ့ စိတ်အခြေအနေလေး ဖြစ်ပေါ်လာတာကို အရှိကိုအရှိတိုင်း လက်ခံပြီး သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။

အဲဒီလို လေ့လာလိုက်တဲ့အခါ ဒေါသ၊ လောဘ စတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေဆိုတာ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားမယ့် သဘာဝတရားတစ်ခု သက်သက်ပဲ ဆိုတာကို ကိုယ်တွေ့ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒီလို တိုက်ရိုက် သိမြင်လာတဲ့အခါမှာမှ စာအုပ်ထဲက အသိတွေဟာ တကယ့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အသိတွေအဖြစ် အသက်ဝင်လာပြီး ပူလောင်မှုတွေဟာ အလိုလို ငြိမ်းအေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော နာမ်ရုပ်ကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်းဟာ စာပေကျမ်းဂန်ပေါင်းများစွာကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားခြင်းထက် ဘဝအတွက် ပိုမို လက်တွေ့ကျတဲ့ အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။

“အနတ္တ” ကို လက်တွေ့ဘဝ ခွန်အားအဖြစ် အသုံးချခြင်း

အများစုက “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒတစ်ခုလို လွဲမှားစွာ ယူဆတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ အနတ္တဆိုတာ လက်မှိုင်ချရမယ့် ဝါဒမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်အလိုအတိုင်း မဖြစ်တဲ့ သဘာဝတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်ပြီး၊ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေအောက်မှာ တုန်လှုပ်မှုကင်းကင်းနဲ့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ပြဿနာတစ်ခု ကြုံလာတဲ့အခါ “ငါ့ ပြဿနာ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ခွာချလိုက်ပြီး၊ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုသက်သက်ကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းတတ်လာတဲ့အခါ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ မွန်းကျပ်မှုတွေဟာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ မိမိရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို ဆောင်ရွက်ရာမှာလည်း “ငါလုပ်မှ ရမယ်”၊ “ငါတော်လို့” ဆိုတဲ့ အစွဲမပါဘဲ အကောင်းဆုံး ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်း ရှိလာပါမယ်။ ဒါဟာ စာအုပ်တွေထဲမှာ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့၊ လက်တွေ့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်ကသာ ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ ခွန်အားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အနတ္တအမြင်ဟာ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတွေကို အေးချမ်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့် အခိုင်မာဆုံး ဒိုင်းလွှားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

အောင်မြင်မှုကို ပုံဖော်ပေးမယ့် အဓိပတိတရားလေးပါး

ဒီလို လက်တွေ့လမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုတွေထက် မှီခိုအားထားရမယ့် အင်အားစုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အခြားမဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချခြင်းပါပဲ။

ဆန္ဒာဓိပတိ: သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ဆန္ဒဟာ အရာအားလုံးရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လွတ်မြောက်လိုစိတ် ပြင်းပြလာတဲ့အခါ လောကီအာရုံတွေအပေါ် တပ်မက်မှုဟာ အလိုလို နည်းပါးသွားပါတယ်။

ဝီရိယာဓိပတိ: နာမ်ရုပ်ကို လေ့လာရာမှာ အပျင်းထူမှုနဲ့ တွေဝေမှုတွေကို တွန်းလှန်ပြီး မဆုတ်မနစ်တဲ့ လုံ့လကို နေ့စဉ် အသက်သွင်းရပါမယ်။

စိတ္တာဓိပတိ: ပြင်ပက အာရုံတွေ၊ ဝေဖန်မှုတွေကြောင့် ယိမ်းယိုင်မသွားဘဲ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်ကိုမဆို ကျော်လွှားနိုင်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို တည်ဆောက်ရပါမယ်။

ဝီမံသာဓိပတိ: မိမိရဲ့ နေ့စဉ် အားထုတ်မှုနဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အသိအမြင်တွေကို အမြဲတမ်း ဉာဏ်နဲ့ စစ်ဆေးပြီး အမှန်တရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်အောင် အကဲဖြတ်ရပါမယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့သာ ပြည့်စုံလျှင် လူ၊ ရဟန်း မည်သူမဆို မိမိလိုရာပန်းတိုင်ကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်ပါတယ်။ လောကီ စီးပွားရေးနဲ့ လောကုတ္တရာ ကျင့်စဉ် နှစ်ခုစလုံးအတွက် ဒီတရားလေးပါးဟာ အဓိက မောင်းနှင်အား ဖြစ်ပါတယ်။

လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ ပေါ်ထွန်းလာရေး

ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ကိစ္စဟာလည်း စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်နဲ့ ဘယ်လိုမှ အကောင်အထည် ပေါ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ရဟန်းတွေအနေနဲ့လည်း စာပေတွေကို သင်ယူရုံသာမကဘဲ၊ တကယ့် လက်တွေ့ ခန္ဓာပေါ်ဉာဏ်ရောက်တဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို အားထုတ်မှသာ သံဃာရတနာ အစစ်အမှန်ဆိုတဲ့ အရိယာရဟန်းများ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မှာပါ။

ထို့အတူ လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကလည်း အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ လူတွေက ရဟန်းတွေကို အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုသက်သက်၊ ယတြာနဲ့ အခမ်းအနားတွေအတွက် ထောက်ပံ့နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ တရားအားထုတ်တဲ့ ရဟန်းတွေကိုသာ ပိုမို အာရုံစိုက်ပြီး အနှစ်သာရကို ဦးစားပေး ထောက်ပံ့လာမယ်ဆိုရင် ရဟန်းတွေရဲ့ ဦးတည်ချက်ဟာလည်း အလိုလို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရိယာရဟန်းများ ပေါ်ထွန်းမှသာ ဗုဒ္ဓအဆုံးအမ အမှန်တကယ် အဓွန့်ရှည်မှာ ဖြစ်သလို၊ ဒီတာဝန်ဟာ လူဝတ်ကြောင်တွေရဲ့ လက်တွေ့ပါဝင်မှုအပေါ်မှာ ကြီးစွာ မူတည်နေပါတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝိပဿနာလမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းရင်း၊ ရဟန်းများကိုလည်း ဓမ္မဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းဟာ အမြတ်ဆုံးသော ထောက်ပံ့မှု ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ် သုံးသပ်ချက်

စာပေဆိုတာ မြေပုံတစ်ခုနဲ့ တူပါတယ်။ မြေပုံက ဘယ်ကိုသွားရမယ်ဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ မြေပုံကို ကြည့်နေရုံနဲ့တော့ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် ခြေလှမ်းပြီး လျှောက်လှမ်းမှသာ ပန်းတိုင်ကို ရောက်မှာပါ။ ဒါကြောင့် နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ပူလောင်မှုတွေကို တကယ်ပဲ ငြိမ်းအေးချင်တယ်ဆိုရင်၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်ကုန်ခံ သင်ယူထားတဲ့ စာအုပ်စာပေတွေကို ယာယီ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ။

ထို့နောက် သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ ချက်ချင်းဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် လေ့လာပါ။ သွားရင်းလာရင်း၊ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ပေါ်လာသမျှ စိတ်တွေကို အရှိကိုအရှိတိုင်း လက်ခံရှုမှတ်ပါ။ သိစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း ဒါဟာ ဝိဉာဏ်ပါလား ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်အောင် ကြိုးစားပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြားရသော အသံ၊ မြင်ရသော အဆင်းတို့အပေါ် တုံ့ပြန်မှုနည်းအောင် ထိန်းကျောင်းပါ။

ဒီလို လက်တွေ့ စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ကို အဓိပတိတရားလေးပါး စွမ်းအားဖြင့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ အားထုတ်သွားမယ်ဆိုရင်၊ ဒေါသ၊ လောဘ စတဲ့ ကိလေသာတွေဟာ သင့်ကို အရင်လို အလွယ်တကူ လှည့်စားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ဟာ ဖိအားတွေကြားထဲမှာတောင် တုန်လှုပ်မှုကင်းပြီး၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို ရရှိလာပါလိမ့်မယ်။ သောတာပတ္တိမဂ် ခရီးစဉ်ဆိုတာ စာအုပ်တွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိမိခန္ဓာကို အကောင်းဆုံး ဆရာတစ်ဆူအဖြစ် လက်ခံပြီး၊ အရှိတရားကို အရှိတိုင်း လက်ခံကျင့်သုံးနိုင်တဲ့ သတ္တိမွေးမြူလိုက်တဲ့ နေ့ဟာ သင့်အတွက် သံသရာမှ လွတ်မြောက်မယ့် စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး လမ်းစကို စတင် တွေ့ရှိလိုက်တဲ့ နေ့ပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။