-
မြတ်စွာဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခဲ့တဲ့ သုတ္တနိပါတ်၊ အာမဂန္ဓသုတ်မှာ လူယုတ်မာတို့ရဲ့ စက်ဆုပ်ဖွယ် အကျင့်တွေအကြောင်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ဟောတော်မူခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ “ကြွေးမြီကို ယူပြီး မပေးဆပ်ခြင်း၊ ဖျက်ဆီးတတ်ခြင်း၊ ကုန်းချောတတ်ခြင်း” ဆိုတဲ့ အချက်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒီအချက်တွေကို မျက်မှောက်ခေတ် အခြေအနေတွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်ကြည့်ရင် အလွန်ပဲ လေးနက်လှပါတယ်။ဒါယကာ ဒါယိကာမတွေရဲ့ လှူဒါန်းမှုကို ခံယူစားသောက်ပြီး ဝိပဿနာတရား အားထုတ်ခြင်းမပြုတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးဟာ “ကြွေးမြီကို ယူပြီး မပေးဆပ်သူ” ပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရား မပညတ်ခဲ့တာတွေကို ပညတ်ပြီး ရဟန်းကို ဆုတ်ယုတ်စေတာဟာ (မဟာပရိနိဗ္ဗာနသုတ်၊ ရဟန်းတို၏မဆုတ်ယုတ်ကြောင်းတရား ခုနှစ်ပါးအရ) “ဖျက်ဆီးတတ်သူ” ရဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မြတ်စွာဘုရား ခွင့်ပြုခဲ့တာမဟုတ်တဲ့ မိစ္ဆာဝါယာမ၊ မိစ္ဆာသတိ၊ မိစ္ဆာသမာဓိ၊ မိစ္ဆာသင်္ကပ္ပ၊ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ စတဲ့ သံသရာလည်ကြောင်း…
-
လောကကြီးမှာ ပကတိ အမှန်တရား (အရှိတရား) ဆိုတာ တကယ်တော့ အကြောင်းတရားတွေက ပြုပြင်ပေးနေတဲ့ သင်္ခါရတရားတွေ ဖြစ်တဲ့ “စိတ်၊ စေတသိတ်၊ ရုပ်” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ပရမတ်တရားတွေ အပေါ်မှာမှ “ငါ၊ သူတပါး၊ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ အသက်လိပ်ပြာ” လို့ သွားပြီး ထင်မှတ်နေတာတွေ အားလုံးကတော့ တကယ်မရှိဘဲ ဖန်တီးယူထားတဲ့ “အစွဲ” တွေ သက်သက်ပါပဲ။ ကျနော်တို့ အများစုဟာ ဒီပကတိ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး၊ အတုအယောင် အစွဲအလမ်းတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေကြတာပါ။ပညတ် နှင့် ပရမတ်၊ မည်သည့်အရာကို ဉာဏ်ဖြင့် ယူရမည်နည်း“ပညတ် ပရမတ် စပ်သိသူမြတ်၏” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း အတော်လေး တွင်ကျယ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပညတ်…
-
လူမှုဘဝဆိုတာ ရုန်းကန်ရတဲ့ ပွဲကြီးတစ်ပွဲပါ။ရုန်းကန်ရင်းနဲ့ ပင်ပန်းလာရင် ခဏလောက် မျက်စိမှိတ်၊ ဝင်လေထွက်လေလေးကို သတိကပ်ကြည့်ပါ။ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောတွေကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း မြင်အောင်ကြည့်တာ ဝိပဿနာပါ။ဆူညံမှုတွေကြားမှာ ဝိပဿနာနဲ့နေခြင်းဟာ အသိတရားနဲ့ နေခြင်းပါပဲ။
-
လောကကြီးမှာ အကြွေးယူထားရင် ပြန်ဆပ်ရမယ်ဆိုတာ အင်မတန် ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ သဘောတရားပါ။ အကြွေးယူထားပြီး မဆပ်ရင် လောကဥပဒေအရရော၊ လူမှုရေးအရရော အပြစ်ရှိပါတယ်။ ဒါက လောကီရေးရာ ကိစ္စပါ။ ဒါပေမယ့် လောကုတ္တရာရေးရာဖြစ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဆုံးအမ သာသနာတော်တွင်းမှာတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ကြီးမားလေးနက်တဲ့၊ အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြွေးကိစ္စကြီး တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ရဟန်းတွေ တင်နေတဲ့ မြတ်စွာဘုရား၏ အကြွေး ပါပဲ။ကျနော်က ရဟန်းတစ်ပါး မဟုတ်ပါဘူး။ လူ အရိယာ ဥပါသကာ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကနေ့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေတွေအရ ရတနာသုံးပါးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး၊ ကြွေးရှင်ဖြစ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်စား ဒီအကြွေးတွေကို ချက်ချင်း ပြန်ဆပ်ဖို့ ရဟန်းတွေကို ကျနော်က…
-
သောကြာနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီ ရောက်ပြီဆိုရင်တော့ တစ်ပတ်တာလုံး ပင်ပန်းလာခဲ့သမျှတွေ ပြေလျော့သွားပြီး လူတော်တော်များများရဲ့ စိတ်ဟာ အလိုလို ပေါ့ပါး တက်ကြွလာတတ်ပါတယ်။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် အားလပ်ရက် ရောက်တော့မယ်၊ နားရတော့မယ်၊ မိသားစုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတော့မယ်၊ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားရတော့မယ် ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ စိတ်ဟာ သာယာတဲ့ အာရုံတွေဆီကို တရိပ်ရိပ် ပြေးသွားတတ်ပါတယ်။ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာ အခြေအနေတွေ၊ သာယာတဲ့ ခံစားမှုတွေ ကြုံလာတဲ့အခါမှာ၊ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အချို့က “အခုက စိတ်ဆင်းရဲစရာမှ မရှိတာ၊ ဝိပဿနာ ရှုမှတ်ဖို့ မလိုလောက်ပါဘူးလေ” လို့ ပေါ့ဆသွားတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒေါသဖြစ်စရာ၊ ဆင်းရဲစရာ အာရုံတွေကို ရှုမှတ်ရတာထက်၊ ချမ်းသာတဲ့ သုခဝေဒနာ၊ သာယာတဲ့ အာရုံတွေကို ရှုမှတ်ရတာက ပိုပြီး…
-
ဒီတစ်ပတ်လုံး ဝိပဿနာ အားထုတ်သူတွေအတွက် နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ အနတ္တ၊ အနိစ္စ အရှိတရားကို စောင့်ကြည့်တာတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ဝိပဿနာဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ပင်ပန်းခံပြီး တစ်ခုခုကို ဖန်တီးယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်ရှိ ကိုယ့်ခန္ဓာ၊ ကိုယ့်စိတ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောတရားတွေကို အရှိအတိုင်း လိုက်သိနေရုံပါပဲ။ အဲဒီလို လိုက်သိရင်းနဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်အမှားလေး ပြုတ်ကျသွားရင် ဘဝက ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။တရားဆိုတာ အဝေးကြီးမှာ သွားရှာရတာ မဟုတ်ဘူး။ အခု လက်ရှိ ဖြစ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ဒီပိတ်ရက်မှာတော့ အထူးတလည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ၊ ကိုယ့်စိတ်လေး ကြည်လင်နေတာကိုပဲ သက်တောင့်သက်သာလေး ခံစားရင်း အနားယူလိုက်ပါ။ဒီနေ့အတွက် အမေး- ငါ ဆိုတာနဲ့ အတင်းမပြုပြင်ဘဲ အနိစ္စ နဲ့ အနတ္တကို အရှိအတိုင်း…
-
ဒီဆောင်းပါးကို မဖတ်ခင် “အရာရာဟာ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်တဲ့ သင်္ခါရတရားတွေ သက်သက်ပဲ၊ အဲဒီ သင်္ခါရတရား အားလုံးဟာ ဘယ်သူမှ မပိုင်ဆိုင်တဲ့၊ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတဲ့ အနတ္တ သက်သက်ပဲ” ဆိုတဲ့ အသိကို အရင်ဆုံး ပိုင်နိုင်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။အခု ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးချင်တာကတော့ ဒုက္ခသစ္စာ (ဆင်းရဲခြင်း အမှန်တရား) နဲ့ သမုဒယသစ္စာ (ဆင်းရဲကြောင်း အမှန်တရား) တို့ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေတဲ့ သံသရာကြီး အကြောင်းပါ။ ဒီသဘောတရားတွေကို စာဖတ်ရုံ၊ တွေးတောရုံနဲ့ တန်းပြီး သိလို့ မရပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ အားထုတ်လို့-ဖြစ်ပျက်ကို မြင်တဲ့ဉာဏ် (ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်)အပျက်ချည်း ဆက်တိုက်မြင်တဲ့ဉာဏ် (ဘင်္ဂဉာဏ်) နဲ့အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ လက္ခဏာ သုံးပါးလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထိုးထွင်းသိမြင်တဲ့…
-
ဗုဒ္ဓရဲ့ အဆုံးအမဟာ တကယ်တမ်းကျတော့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ကြောင်းကိုသာ အဓိက ဦးတည်ပါတယ်။ လောကုတ္တရာကို မျက်နှာမူတဲ့ လမ်းစဉ်ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ လောကီရဲ့ သတ်မှတ်ချက် အများစုနဲ့တော့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ လောကီလူသားတွေ တွေးခေါ်ခံစားကြတဲ့အခါမှာ “ငါ၊ ငါ့ဟာ” ဆိုတဲ့ “အတ္တ” ကို အခြေခံပြီးမှ စဉ်းစားကြတာပါ။ ဒါကြောင့် လောကီရေးရာမှာ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာ” ဆိုတာကို အကောင်းဆုံး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးအဖြစ် အတ္တနဲ့ ပုံဖော် ကြံစည်ကြပါတယ်။ လောကီလူသားတွေကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ဟောပြောရတာ အလွန်လွယ်ကူပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ အမုန်းတရားရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ အပြစ်ကို မြင်တဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကတော့ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ အလွယ်တကူ ယူဆလိုက်ကြလို့ပါပဲ။ တကယ်တော့ ဝိပဿနာအမြင်နဲ့ ကြည့်ရင် လောကီချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အပြစ်ကင်းတဲ့ တရား…
-
ယခုလို ကြာသပတေးနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ တစ်ပတ်တာ အလုပ်ရက်တွေရဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်းကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်ခွင်ထဲက ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အများစုဟာ ဒီနေ့လောက် ရောက်လာပြီဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသလို၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရလည်း အတော်လေး လေးလံထိုင်းမှိုင်း နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လေးလံနေရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကို သေချာ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ရင်၊ တကယ့် လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန် အလုပ်တွေကြောင့် ပင်ပန်းနေတာထက်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တွေကို ခေါင်းထဲမှာ အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ဒဏ်ခတ်နေလို့ ပင်ပန်းနေရတာက ပိုများပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ တနင်္လာနေ့ မနက်ပိုင်း အစည်းအဝေးမှာ အထက်လူကြီးက ကိုယ့်ကို…
-
ဝိပဿနာဉာဏ်လေး ဝင်လာတဲ့အခါ အရင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခဲ့တာတွေ၊ နောင်တရတာတွေ၊ ရှေ့ရေးအတွက် ကြောက်နေတာတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတာ ခန္ဓာနဲ့ သဘာဝတရားကို သေချာ မသိမြင်တဲ့ အဝိဇ္ဇာကြောင့်သာ ဖြစ်ရတာပါ။ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေဟာလည်း ထိုစဉ်က အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေချည်းပါပဲ။ ဖြစ်စဉ်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတာမပါပဲ။ တရားသက်သက်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ “ငါ” ဆိုတာ မရှိတဲ့အတွက် “ငါ”လုပ်တာလဲ မဟုတ်ပါဘူး။ ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ ကိလေသာတွေရဲ့ အပြစ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြစ်စဉ်တွေအဖြစ် မြင်လိုက်တာနဲ့ “ငါ” ဆိုတာ အစကတည်းကမရှိတာကို သိတာနဲ့၊ ကိလေသာတရားကို သဘောပေါက်တာနဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ၊ ကြောက်စိတ်တွေ အကုန်လုံး လွတ်ကျသွားပါတယ်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ချထားလိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။…