-
ကျနော်တို့ဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စနစ်တွေနဲ့ပါတ်သက်ပြီး သင်ယူရတာတွေ ရှိပါတယ်။ စနစ်ပေါင်းစုံအကြောင်းကို သင်ယူခဲ့ပေမယ့် စနစ်တွေအပေါ်မှာ ခြုံငုံသုံးသပ်နိုင်စွမ်းတော့ မရှိကြတာ များပါတယ်။ ကျနော့်အတွက်ကတော့ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအထိကို ခြုံငုံမသုံးသပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ငွေကြေးဆိုတဲ့ စနစ်အောက်မှာ ကျနော်တို့ဟာ လောဘရဲ့ ဖုံးလွှမ်းမှု ဖြစ်ပြီး ငွေကြေးကို ကျော်ပြီး မကြည့်နိုင်ကြပါဘူး။ တကယ်တော့ စနစ်တွေ ဆိုတာဟာ လူသားတွေရဲ့ ကြံစည်မှုတွေက ဖြစ်လာတာ ဖြစ်ပြီး လူသားတွေရဲ့ ကြံစည်မှုဆိုတာဟာ တကယ်တော့ ဒိဋ္ဌိ နဲ့ ဝီစိကိစ္ဆာပါပဲ။ ဒိဋ္ဌိ ဆိုတာကတော့ ငါသူ ရှိတယ် အတ္တ ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အယူဖြစ်ပြီး ဝီစိကိစ္ဆာကတော့ ဟိုဟာလုပ်ရင်ကောင်းမလား၊ ဒီဟာ လုပ်ရင်ကောင်းမလား ဆိုတဲ့ သို့လော သို့လော ဖြစ်စဉ်တွေပါပဲ။ ဒီဖြစ်စဉ်တွေပေါ်ကနေပြီး (တခါတလေမှာလဲ…
-
“ပိဋကတ်တော် (သုတ်၊ ဝိနည်း၊ အဘိဓမ္မာ) ပါဠိတော်ရင်းတွေမှာ ရှင်မောဂ္ဂလာန်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးကို ခိုးသား ငါးရာ ဝိုင်းရိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း အပြည့်အစုံ မပါရှိပါဘူး။ ရှာမတွေ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီဇာတ်လမ်း အသေးစိတ်ကို ပါဠိတော်ရင်းတွေမှာ မတွေ့ရဘဲ အဋ္ဌကထာ ကျမ်းတွေမှာသာ အကျယ်တဝင့် ဖွင့်ဆို မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဓိက တွေ့နိုင်တဲ့ ကျမ်းတွေကတော့ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါတယ် – ၁။ ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာ ဒဏ္ဍဝဂ် တွင်ပါရှိသော မဟာမောဂ္ဂလ္လာနတ္ထေရ ဝတ္ထု ၌ အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားပါတယ်။ တိတ္ထိတွေက သူတို့ရဲ့ လာဘ်လာဘတွေ ဆုတ်ယုတ်လာလို့ ခိုးသား ငါးရာ ကို ငှားရမ်းပြီး ကာဠသိလာ ကျောက်ဖျာမှာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ အရှင်မောဂ္ဂလာန်ကို လုပ်ကြံခိုင်းတဲ့ အကြောင်း၊ အတိတ်ဘဝက…
-
ရဟန်းတော်များအတွက် နေ့စဉ် မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရတဲ့ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးခြင်း ကိစ္စဟာ ခန္ဓာကိုယ် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက်သာမကဘဲ၊ တကယ့် ဝိပဿနာအလုပ်ဖြစ်တဲ့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ လေ့လာနိုင်မယ့် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အချိန်အခါတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆွမ်းခံကြွလို့ ရလာတဲ့ ဆွမ်း၊ ဟင်းတွေကို ဘုဉ်းပေးဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့အခါကစလို့ လျှာနဲ့ အရသာ ထိတွေ့လိုက်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) လေးဟာ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ အမှတ်တမဲ့၊ သတိလွတ်ပြီး မစားဘဲ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေးရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ကပ်ပြီး လေ့လာခြင်း အလုပ်ကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ အရသာပေါ်လိုက်၍ ပြောင်းလဲသွားသော ဝိဉာဏ်ကို အကဲခတ်ခြင်း မိမိအကြိုက်တွေ့တဲ့၊ အရသာရှိတဲ့ ဆွမ်းဟင်းကို ဘုဉ်းပေးရတဲ့အခါ “ကောင်းလိုက်တာ၊ နောက်တစ်လုတ်…
-
ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသောကံတို့ကို ဝေဖန်မှု’မဟာကမ္မဝိဘင်း’ကို ဝေဖန်ဟောပြတော်မူချိန်တန်ပါပြီ၊ ကောင်းသောစကားကို ဆိုတော်မူတတ်သော မြတ်စွာဘုရား မြတ်စွာဘုရားသည် များစွာသောကံတို့ကို ဝေဖန်မှု’မဟာကမ္မဝိဘင်း’ကို ဝေဖန်ဟောပြတော်မူချိန်တန်ပါပြီ၊ မြတ်စွာဘုရားထံမှ ကြားနာရ၍ ရဟန်းများ ဆောင်ထားကြရပါကုန်လတ္တံ့ဟု လျှောက်၏။ အာနန္ဒာ ထိုသို့ ဖြစ်မူကား နာလော့၊ ကောင်းစွာ နှလုံးသွင်းလော့၊ ဟောပေအံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ”မြတ်စွာဘုရား ကောင်းပါပြီ”ဟု အသျှင်အာနန္ဒာသည် မြတ်စွာဘုရားအား ပြန်ကြားလျှောက်ထား၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဆိုလတ္တံ့သော စကားကို မိန့်တော်မူ၏- အာနန္ဒာ လေးယောက်ကုန်သော ဤပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လောက၌ ထင်ထင်ရှားရှားဖြစ်ပေါ်ကုန်၏။ အဘယ်လေးယောက်တို့နည်းဟူမူ- အာနန္ဒာ ဤလောက၌ အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဤမျက်မှောက်ဘဝ၌့အသက်ကို သတ်လေ့ရှိ၏၊ မပေးသည်ကို ယူလေ့ရှိ၏၊ ကာမဂုဏ်တို့၌ မှားယွင်းစွာကျင့်လေ့ရှိ၏၊ မဟုတ် မမှန်သောစကားကို ပြောလေ့ရှိ၏၊ ကုန်းချောလေ့ရှိ၏၊…
-
နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… နေစောင်းလာပြီ၊ ညနေပိုင်း ရောက်လာပြီဆိုရင် အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိဘတွေ၊ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ စိတ်ဟာ တံခါးဝဆီကို အလိုလို ရောက်နေတတ်ပါတယ်။ အပြင်သွားနေတဲ့ သားသမီးတွေ၊ ကျောင်းသွားနေတဲ့ မြေးတွေ ပြန်အလာကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေတတ်ကြပါတယ်။ ဖုန်းလေး ဝင်လာမလား၊ ကားသံ၊ ဆိုင်ကယ်သံလေး ကြားရမလား၊ ခြေသံလေး ကြားရမလားလို့ နားစွင့်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်မှာနေကြသူတွေ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ စိတ်ရဲ့ အခြေအနေ တစ်ရပ်ပါပဲ။ ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို မျှော်လင့်စောင့်စားနေတဲ့စိတ်ကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို…
-
အရာရာဟာ အကြောင်းအကျိုးပဲ၊ “ငါ” မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင် တချို့က လွဲမှားစွာ တွေးတတ်ကြတယ်။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။ အနတ္တကို သိလို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ လက်လွတ်စပယ် ထိုင်နေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောကီကိစ္စတွေမှာ အဓိပတိတရားလေးပါး (ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ) နဲ့ ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။ ကိုယ်လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကို အကြောင်းတရား ညီညွတ်အောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစား ဖန်တီးရပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ ထွက်လာမယ့် အကျိုးတရားကိုတော့ “ငါ့အလိုကျ အတိအကျ ဖြစ်ရမယ်” လို့ သွားမချုပ်ကိုင်ပါနဲ့။ ကိုယ့်အလုပ်က အကြောင်းတရားကို ဖန်တီးဖို့ပါပဲ။ အကျိုးတရားကတော့ သူ့သဘောသူဆောင်ပြီး ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို နားလည်ရင်…
-
ရှေ့မှာ ကျနော်ပြောခဲ့တာက နတ်၊ ဗြဟ္မာနဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ အကြောင်းကိုပြောဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို မပြောခင်မှာ သတ္တဝါဆိုတာကို မြင်ရတဲ့ လူနဲ့ တိရိစ္ဆာန်တို့အကြောင်းကနေ စပြီး ပြောဖြစ်နေတာလဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ကျနော်တို့ဟာ လူသားသမိုင်းဆိုတာကို လျစ်လျူရှုလို့ မရပါဘူး။ လူတွေဟာ တချိန်က ကျောက်တုံးတွေ ဂူတွေကြားထဲမှာ နေခဲ့ကြတယ်လို့ ယူဆထားကြပါတယ်။ အဲဒီကနေပြီးတော့ မှ စုပေါင်းလယ်ယာ စနစ်ဆိုတာကို ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ စုပေါင်းစိုက်ပျိုးပြီး စုပေါင်း စားသောက်ကြတာပါ။ လူသားဟာ သမိုင်းတလျှောက်မှာ စနစ်ပေါင်းစုံကို တီထွင်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပိုက်ဆံ ဆိုတဲ့ စနစ်ကို တီထွင်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ မညီမျှမှုတွေ လူသားမျိုးနွယ်စု ကောင်းဖို့ ဆိုတာတွေကို နောက်ကိုပို့လာပြီး တဦးတယောက်၊ တစုတဖွဲ့ကောင်းစားဖို့ စည်းစိမ်ခံစားဖို့ ဆိုတာကိုပဲ ဦးတည်လာခဲ့ကြပါတယ်။ တီထွင်ခဲ့သမျှ…
-
ပုထုဇဉ် နဲ့ သောတာပန် ဆိုတာကို ဆယ်တန်းမအောင်သေးတဲ့ သူနဲ့ တက္ကသိုလ်ရောက်တဲ့သူလို မြင်ကြည့်လိုက်။ မြင်သာအောင် ပြောရရင် ဆယ်တန်းမှာ ကောင်မလေးကို ရည်းစားစကားသွားပြောရင် အခန့်မသင့်ရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းရောက်မယ်။ ကြိုက်သွားရင်တောင် ကျောင်းထဲမှာ ဆရာ၊ ဆရာမ တွေ ကျောင်းအုပ်တွေ မသိအောင်နေရတယ်။ မိရင် ပြသနာက တက်မယ်၊ အကြီးအကျယ် ကိစ္စတွေပေါ့။ ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေး လက်ချင်းချိတ်သွားရင် နှစ်ယောက်စလုံး တုတ်နဲ့ အရိုက်ခံရမယ်။ အခန့်မသင့်ရင် ကျောင်းတောင် ထုတ်ခံရဦးမယ် ဆိုတာမျိုး။ ဒါပေမယ့် တက္ကသိုလ်ရောက်သွားရင်တော့ သမီးရည်းစားတွေ ထိုင်ဖို့ ခုံတန်းလျားတွေက အဓိပတိ လမ်းဘေးမှာ အစီအရီပဲလေ။ ကျောင်းထဲမှာ လက်တွဲပြီးသွားလို့ ဆရာနဲ့ တွေ့ရင် “ဟေ့ ဘယ်တော့ စားရမှာလဲကွ” ဆိုတာမျိုးမေးတတ်တာလေ။ ဒီနေရာမှာ…
-
ရဟန်းတော်များအတွက် မနက်လင်းလို့ အိပ်ရာကနေ မျက်စိစတင် ပွင့်လာတဲ့ အချိန်ကာလလေးဟာ ဝိပဿနာအလုပ်ကို စတင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံး အချိန်အခါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အိပ်ရာက နိုးနိုးချင်းမှာပဲ ဘေးဘက်က အာရုံတွေကို အရင်မရှာဘဲ၊ မိမိသန္တာန်မှာ စတင်နိုးကြားလာတဲ့ “သိစိတ်” ကို ချက်ချင်း ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာခြင်း အလုပ်ကို စတင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သေချာ မှတ်သားထားရမှာက သိစိတ် ဆိုတာ ဝိညာဉ်မဟုတ် ဝိဉာဏ် ဖြစ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေးက မနက်မျက်စိပွင့်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာရုံတွေဆီကို ပြေးသွားတတ်ပါတယ်။ နိုးထစ သိစိတ်ကို အကဲခတ် လေ့လာခြင်း မနက် မျက်စိပွင့်လာတဲ့အခါ မိမိရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိနေသလဲ ဆိုတာကို အရင်ဆုံး လေ့လာကြည့်ပါ။ ဆက်ပြီး…
-
နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က အနားယူနေရပေမယ့် စိတ်ကတော့ အတိတ်ကို ပြန်သွားနေတတ်ပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက အမှားတွေ၊ မိသားစုအရေး ကြိုးစားခဲ့ရတာတွေ၊ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အဆင်မပြေခဲ့တာတွေကို စိတ်က အဖန်ဖန် ပြန်တွေးပြီး ပူလောင်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဝိပဿနာလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အထူးသတိထားရမယ့် “သညာ” ရဲ့ လှည့်စားချက်ပါပဲ။ ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို အတိတ်ကို တွေးပြီး ပူလောင်နေတဲ့ သညာကို ဉာဏ်နဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဘယ်လို ဖြတ်တောက်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးသွားပါမယ်။ ၁။ အတိတ်ဆိုတာ တကယ်မရှိတော့တဲ့ သညာသက်သက်ပါ အတိတ်ကို ပြန်တွေးပြီး ပူလောင်နေတယ်ဆိုတာ အခုမျက်မှောက်မှာ…