နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ…

နေစောင်းလာပြီ၊ ညနေပိုင်း ရောက်လာပြီဆိုရင် အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိဘတွေ၊ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ စိတ်ဟာ တံခါးဝဆီကို အလိုလို ရောက်နေတတ်ပါတယ်။ အပြင်သွားနေတဲ့ သားသမီးတွေ၊ ကျောင်းသွားနေတဲ့ မြေးတွေ ပြန်အလာကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေတတ်ကြပါတယ်။ ဖုန်းလေး ဝင်လာမလား၊ ကားသံ၊ ဆိုင်ကယ်သံလေး ကြားရမလား၊ ခြေသံလေး ကြားရမလားလို့ နားစွင့်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်မှာနေကြသူတွေ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ စိတ်ရဲ့ အခြေအနေ တစ်ရပ်ပါပဲ။

ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို မျှော်လင့်စောင့်စားနေတဲ့စိတ်ကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ဘယ်လို ခွာချရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအောက်က ပုန်းကွယ်နေသော “လောဘနှင့် ဒေါသ”

ဒီလို မျှော်လင့်စောင့်စားနေတာကို မိဘတွေရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ သံယောဇဉ်လို့ သာမန်အားဖြင့် ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ့် အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ သေချာ ဓာတ်ခွဲကြည့်ရင် အဲဒါဟာ “လိုချင်တပ်မက်တဲ့ လောဘစိတ်” သက်သက်ပါပဲ။ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ ရောက်မလာသေးတဲ့ သားသမီးကို ရောက်လာစေချင်တဲ့၊ မြင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒလောဘပါ။

လောဘဖြစ်ပြီဆိုရင် ပူလောင်မှု ဆိုတာ မလွဲမသွေ ပါလာပါပြီ။ ကိုယ်မှန်းထားတဲ့ အချိန်မှာ ရောက်မလာဘူး၊ အချိန်နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ ဆိုတာနဲ့ “ဘာလို့ မလာသေးတာလဲ၊ ဘာများဖြစ်လို့လဲ” ဆိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ “ဒေါသစိတ်” တွေဆီကို ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားတတ်ပါတယ်။ မျှော်လင့်တဲ့ လောဘ နဲ့ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသ ကြားမှာ “ငါ့သား၊ ငါ့မြေး၊ ငါ မျှော်နေတယ်” ဆိုတဲ့ “ငါ” ဇာတ်ကောင်ကြီးက အခိုင်အမာ နေရာယူထားပါတယ်။ ဒါဟာ ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေနောက်ကို လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေတာပါပဲ။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “လောဘစိတ်” ကို ဓာတ်ခွဲခန်းသွင်းခြင်း

ဒီလို မျှော်လင့်နေတဲ့ အချိန်ဟာ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး အကုသိုလ်ပွားနေမယ့် အချိန်မဟုတ်ပါဘူး။ ဝိပဿနာ ရှုမှတ်ရမယ့် အကောင်းဆုံး အချိန်ပါ။ တံခါးဝကို ကြည့်ပြီး မျှော်နေတဲ့စိတ် ပေါ်လာပြီဆိုရင် “ငါ မျှော်နေတယ်” လို့ လုံးဝ မယူဆပါနဲ့။

သားသမီးတွေရဲ့ မျက်နှာ၊ ပြောမယ့် စကား စတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ တင်းကြပ်ကြပ် ဖြစ်လာတဲ့ သဘောလေး၊ လိုလားနေတဲ့ သဘောလေးကို “ဪ… မျှော်လင့်နေတဲ့ လောဘစိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ လောဘကို လောဘမှန်း သိလိုက်ခြင်းဟာ ဝိပဿနာရဲ့ အစပါပဲ။

၃။ “ဝိဉာဏ်” ကိုယ်တိုင် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

အဲဒီလို လောဘစိတ်ကို “လောဘစိတ်ပဲ” လို့ ဉာဏ်နဲ့ သိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ မျှော်လင့်နေတဲ့စိတ်ဟာ အရှိန်သေပြီး ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါမှာ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ အချက်က အဲဒီလောဘစိတ်ကို လိုက်သိနေတဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ကိုယ်တိုင်ကို ဉာဏ်နဲ့ ဆက်ကြည့်ဖို့ပါပဲ။

“ငါ စောင့်ကြည့်နေတယ်၊ ငါ သိနေတယ်” လို့ မထင်ပါနဲ့။ လောဘစိတ်ကလည်း ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားသလို၊ အဲဒါကို သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်လေးဟာလည်း ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်သွားတာပါပဲ။ “မျှော်နေတဲ့သူ” လည်း မရှိဘူး၊ “စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူ” လည်း မရှိပါဘူး။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါတယ်။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

၄။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို အရာရာဟာ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေ သက်သက်ပဲလို့ သဘောပေါက်လာတဲ့အခါ၊ အလွန်သတိထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်း အထူး လိုအပ်ပါတယ်။

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်ဖို့ရာအတွက် အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။

သံသရာမှ လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊

ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်တွေအပေါ် မလွတ်တမ်း စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊

မျှော်လင့်တဲ့စိတ် ဝင်လာတိုင်း ချက်ချင်း သတိကပ်တဲ့ ဝီရိယ၊

ဇာတ်လမ်းနဲ့ အရှိတရားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဝီမံသာဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး အဆက်မပြတ် ဉာဏ်သွင်းနေရပါမယ်။

နိဂုံးချုပ်

မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ… သားသမီးတွေ ပြန်အလာကို မျှော်ရင်းနဲ့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို လောဘ၊ ဒေါသ တွေနဲ့ အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါနဲ့။ မျှော်တဲ့စိတ် ဝင်လာတိုင်း ဇာတ်လမ်းဖြတ်ပြီး ဝိဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။