-
သေရင် နောက်ဘဝရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တာဟာ တကယ်တော့ (Dogma) လို့ခေါ်တဲ့ မျက်လုံးမှိတ် ယုံကြည်ခြင်းကို လက်ခံထားရခြင်းတစ်မျိုးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ပြင်းထန်တဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ယုံကြည်ခြင်းကြီးသက်သက်လို့တော့ ပုံသေကားချပ် ပြောလို့မရပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သေပြီးရင် နောက်ထပ်ဘဝတွေ ထပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ အနီးစပ်ဆုံးအနေနဲ့ လူဝင်စားဆိုတဲ့ သက်သေပြမှုတွေဟာ အနောက်နိုင်ငံတွေမှာရော အရှေ့တိုင်းမှာပါ အထောက်အထား သဘောမျိုး ရှိနေပြီမို့လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အချက်အလက်တွေအရပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သေပြီးနောက် နောက်ထပ် ဘဝရှိတယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ သေပြီးနောက်မှာ “လူပြန်ဖြစ်တယ်” ဆိုတာလောက်အထိတော့ ကျွန်တော်တို့ အချက်အလက်အနေနဲ့ လက်ခံလို့ ရပါတယ်။ သို့သော် သေပြီး တိရိစ္ဆာန်ဖြစ်တယ် ဆိုတာကိုတော့ တိရိစ္ဆာန်တွေက စကားမပြောတတ်တဲ့အတွက် ခိုင်လုံတဲ့ အချက်အလက်အနေနဲ့ လက်ခံလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မသေခင်မှာ ကောင်းတာတွေချည်း လုပ်တဲ့သူနဲ့…
-
လူတော်တော်များများဟာ အတိတ်က အမှားတွေအတွက် နောင်တရတာ၊ အနာဂတ်အတွက် ကြောက်ရွံ့တာတွေနဲ့ နေထိုင်နေကြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေဟာ သညာ လို့ခေါ်တဲ့ မှတ်သားမှုရဲ့ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရတာပါ။ အတိတ်ဆိုတာ တကယ်မရှိတော့ပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ပြန်လည်မှတ်သားထားတဲ့ သညာလေးတွေ ပြန်ပေါ်လာတာ သက်သက်ပါ။ အဲဒီ သညာလေးကိုပဲ “ငါ အမှားလုပ်မိတယ်” ဆိုပြီး အပြစ်တင်နေတာပါ။ ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးနေတာ ပြင်ပက အရာတွေမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ မှတ်သားမှု သညာလေးတွေကသာ အသစ်တဖန် ပြန်ပေါ်လာတယ်လို့ မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ အဲဒီလို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကြောက်စိတ်၊ အပြစ်တင်စိတ်တွေဟာ အလိုလို ချုပ်ငြိမ်းသွားပါလိမ့်မယ်။ စိတ်ထဲမှာ နောင်တ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်စိတ် ပေါ်လာတိုင်း ဒါဟာ သညာသက်သက်ပါလားလို့ သတိထားကြည့်ပါ။
-
“လူအမျိုးမျိုး ခံယူချက်အမျိုးမျိုး” ဆိုတဲ့ စကားကို အားလုံး လက်ခံထားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပကတိ အရှိတရားမှာတော့ ရုပ်နာမ်တွေဟာ အကြောင်းအကျိုးအတိုင်း သက်သက် ဖြစ်ပျက်နေတာပါ။ လူတွေကသာ အတ္တ နဲ့ သညာ တွေကို သိမ်းပိုက်ပြီး “ငါ၊ ငါ့ဟာ” လို့ လုပ်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လောကကြီး ဆိုတာ တကယ်တော့ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးတရားတွေ ချည်းပါပဲ။ လောကကြီးက ဓမ္မကို မျက်နှာသာပေးတယ် ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ကောင်းတဲ့အလုပ်ကလည်း ဓမ္မ ဖြစ်သလို၊ မကောင်းတဲ့အလုပ်ကလည်း ဓမ္မပါပဲ။ ကောင်းတဲ့အလုပ် လုပ်သူများရင် လောကကြီး အဆင်ပြေမှာဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းတဲ့အလုပ် လုပ်သူမရှိရင် ဆိုးဝါးသွားမှာပါပဲ။ လောကမှာ “သတ္တဝါ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိသလို၊ လောကကြီးကလည်း ဘာကိုမှ…
-
ရဟန်းတော်များ၏ သာသနာ့ဘောင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် တောရကျောင်းများ၊ ရိပ်သာများ၌ဖြစ်စေ၊ သာမန်ကျောင်းတိုက်များ၌ဖြစ်စေ တရားဘာဝနာ အားထုတ်ချိန်နှင့် ညအိပ်စက် အနားယူချိန်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဆိတ်ငြိမ်ချိန်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ချိန်များတွင် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော ခြင်၊ မှက်၊ ယင် စသည့် သတ္တဝါငယ်လေးများ၏ အနှောင့်အယှက်ကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ကြရစမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ပင်လျှင် “ဍံသ မကသ သီတ ဥဏှ” (ခြင်၊ မှက်၊ အချမ်း၊ အပူ) စသည်တို့ကို သည်းခံနိုင်ရမည်ဟု ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြင်ကိုက်ခံရသောအခါ၊ သာမန်ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်ယားယံမှု (ကာယိကဒုက္ခ) ဟူသော ပထမမြားတစ်စင်း အပစ်ခံရရုံမျှမကဘဲ၊ ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ ထိုခြင်ကို မောင်းထုတ်ချင်သော၊ ရိုက်ပုတ် ဖယ်ရှားပစ်ချင်သော…
-
လူသားတွေကြားမှာ သေခြင်းတရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အယူအဆ အမျိုးမျိုး ရှိကြပါတယ်။ တချို့က သေရင် ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ယူဆကြပါတယ်။ တချို့ကတော့ သေရင် နောက်ဘဝ ဆိုတာ ဆက်လက် ရှိနေဦးမယ်လို့ ယုံကြည်ကြပါတယ်။ ဒီအယူအဆတွေထဲကမှ “သေရင် နောက်ဘဝ ရှိချင်မှ ရှိမယ်၊ မရှိချင်လည်း မရှိဘူး၊ သေချာပေါက် မသိနိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ခေါင်းထဲထည့်ပြီး မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး” လို့ လက်ခံထားတဲ့ သူတွေလည်း အများအပြား ရှိပါတယ်။ တကယ်တမ်း ယုတ္တိကျကျ စဉ်းစားကြည့်ရင် သေပြီးနောက် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို အတိအကျ သိသူ၊ ကိုယ်တွေ့ သိသူဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး။ သေခြင်းတရားနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ကြုံခဲ့ရတယ် ဆိုတဲ့သူတွေဟာလည်း တကယ် သေဖူးတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကိုလည်း…
-
ဥပမာ- စိတ်ဆိုးလာရင် ဆိုးမှန်းသိလိုက်ပါ။ သိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ဆိုးတာလေးက ပျောက်သွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး ပျောက်သွားတဲ့ စိတ်ကလေးတွေကို လိုက်ကြည့်နေတာကို ဖြစ်ပျက်ကို လေ့လာတယ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ စိတ်ဆိုတာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစားထိုး ဖြစ်ပေါ်နေတာပါ။ အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်အစဉ်ကြီးထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ “ငါ” ဆိုတာ ရှာလို့မရပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ လေ့လာကြည့်မှသာ ငါဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ သိလာမှာပါ။ အခု စာဖတ်နေရင်းနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အတွေးလေးတစ်ခု ဘယ်လို ပျောက်သွားလဲဆိုတာကို အသာလေး စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။
-
ဝိပဿနာ တရားအားထုတ်ရာတွင် ဖြတ်သန်းရမည့် ဉာဏ်စဉ် (၁၆) ပါး ဆိုသည်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကြိုတင်ဉာဏ် (၂) ပါး ၁။ နာမရူပပရိစ္ဆေဒဉာဏ် (ခွဲခြားဉာဏ်): မိမိခန္ဓာတွင် “ငါ၊ သူ” မရှိဘဲ၊ ရုပ်နာမ်နှစ်ပါး သက်သက်သာ ရှိသည်ဟု ပိုင်းခြား သိသောဉာဏ်။ ၂။ ပစ္စယပရိဂ္ဂဟဉာဏ် (သိမ်းဆည်းဉာဏ်): ထိုရုပ်နာမ်နှစ်ပါးတို့သည် အလိုလို ဖြစ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတရားကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်ဟု သိမ်းဆည်းသောဉာဏ်။ ဝိပဿနာဉာဏ် (၁၀) ပါး ၁။ သမ္မသနဉာဏ် (လက္ခဏာတင်ဉာဏ်): ရုပ်နာမ်တို့အား အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ဟူသော လက္ခဏာသုံးပါးဖြင့် သုံးသပ် ရှုမှတ်သောဉာဏ်။ ၂။ ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ် (ဖြစ်ပျက်ဉာဏ်): ရုပ်နာမ် ခန္ဓာတို့၏ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းနှင့် ပျက်စီးသွားခြင်းကို…
-
ရဟန်းတော်များ၏ မွန်မြတ်သော ကျင့်ဝတ်သိက္ခာပုဒ်များတွင် မွန်းလွဲချိန်မှစ၍ နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်မတက်မီအထိ အစာအာဟာရကို ရှောင်ကြဉ်ရသော “ဝိကာလဘောဇန သိက္ခာပုဒ်” သည် ကိုယ်ကာယကို ပေါ့ပါးစေပြီး တရားဘာဝနာ အားထုတ်ရာတွင် အလွန်အထောက်အကူပြုသော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ရဟန်းတော်များသည် ဤသိက္ခာပုဒ်ကို အသက်တမျှ စောင့်ထိန်းကြသော်လည်း၊ ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ ခန္ဓာကိုယ်သည် ညနေစောင်းနှင့် ညပိုင်းအချိန်များသို့ ရောက်လာသောအခါ အစာအိမ်တွင်း၌ ဟာတာတာဖြစ်လာပြီး ဆာလောင်မှု (ကာယိကဒုက္ခ) ကို အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို ခံစားကြရစမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ ဗိုက်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ မိမိကျောင်းသင်္ခမ်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများ၊ အိမ်များ၊ သို့မဟုတ် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ကပ္ပိယကုဋီ (မီးဖိုချောင်) မှ ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်နေသော ဟင်းနံ့၊ ဆီသတ်နံ့များ လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာသောအခါ ရဟန်းတို့၏…
-
ယခုလို အင်္ဂါနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီ အချိန်ဆိုတာဟာ တစ်ပတ်တာရဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေ အရှိန်ရနေပြီ ဖြစ်သလို၊ နေ့လည်စာ စားသောက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်က အနည်းငယ် လေးလံ ထိုင်းမှိုင်းချင်နေတတ်တဲ့ အချိန်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို အချိန်အခါမျိုးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းလှုပ်ရှားနေတဲ့ ဘဝကို ဉာဏ်နဲ့ တစ်ချက်လောက် ရပ်ပြီး လေ့လာကြည့်စေချင်ပါတယ်။ ကျနော်တို့တွေဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မြင်နေ၊ ကြားနေ၊ စားသောက်နေ၊ တွေးတောနေကြပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အခါတိုင်းမှာ ကျနော်တို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာတဲ့ အသိတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ငါ မြင်တယ်၊ ငါ ကြားတယ်၊ ငါ ခံစားရတယ်၊ ငါ တွေးတယ်” ဆိုတဲ့ အသိပါပဲ။ ဒီကနေ့…
-
အနတ္တဆိုတာ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတဲ့ တာဝန်ကို အကောင်းဆုံးလုပ်ပြီး၊ ထွက်လာမယ့် ရလဒ်အပေါ်မှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ဖြုတ်ချခိုင်းတာပါ။ ကိုယ်ဆိုတာ မရှိတဲ့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ နားလည်ထားရင် အဆင်မပြေမှုတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ ဒေါသထွက်တာ၊ ဝမ်းနည်းတာတွေ သက်သာသွားပါတယ်။ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးတရားသက်သက်လို့ မြင်တတ်လာဖို့က အဓိကပါ။ အခု လက်ရှိ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်လေးကို “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲမပါဘဲ လုပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်မလား။