တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ခွင်မှာ၊ လူမှုရေးနယ်ပယ်မှာ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားရင်း ခင်ဗျား ပင်ပန်းနေလောက်ပါပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်က ညောင်းညာနေမယ်။ ဦးနှောက်က လေးလံနေမယ်။ စိတ်ထဲမှာ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ပြဿနာတွေ၊ မကျေနပ်မှုတွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေ ကျန်ရစ်နေနိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ သဘာဝပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီညနေခင်းမှာ… ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မေးခွန်းလေး တစ်ခု မေးချင်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား ထမ်းထားတဲ့ အဲဒီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ဘယ်အချိန်မှာ ချမှာလဲ”

၁။ ပင်ပန်းမှုသည် “ငါ” မဟုတ်ပါ

အခုချိန်မှာ ခင်ဗျား ခံစားနေရတဲ့ “ပင်ပန်းတယ်” ဆိုတဲ့ ခံစားမှု (Vedana) ကို သတိလေး ကပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါ။

အဲဒီ ပင်ပန်းမှုဟာ…

ခင်ဗျားရဲ့ လက်မောင်းမှာ ရှိနေတာလား။

ခင်ဗျားရဲ့ ကျောပြင်မှာ ရှိနေတာလား။

ခင်ဗျားရဲ့ ဦးခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတာလား။

သေချာ ကြည့်လိုက်ရင်… “ပင်ပန်းမှု” ဆိုတာ ရုပ်တရားရဲ့ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှု သက်သက်ပါပဲ။
အဲဒီ ပင်ပန်းမှုကို “ငါ ပင်ပန်းတယ်” လို့ သွားပြီး ပိုင်ဆိုင်လိုက်တဲ့အခါကျမှ… စိတ်ကပါ လိုက်ပြီး ပင်ပန်းသွားတာပါ။

တကယ်တော့… “ပင်ပန်းမှုသာ ရှိတယ်၊ ပင်ပန်းနေတဲ့ ငါ မရှိဘူး”

ဒါကို လက်ခံလိုက်တာနဲ့ စိတ်က တော်တော်လေး ပေါ့ပါးသွားပါလိမ့်မယ်။

၂။ အတိတ်က ပြီးသွားပါပြီ

မနက် ၉ နာရီတုန်းက ခင်ဗျား စိတ်ညစ်ခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စ၊ နေ့လယ် ၁ နာရီတုန်းက ခင်ဗျား ဒေါသထွက်ခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စ…

အဲဒါတွေ အခု ရှိသေးလား။

မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကာလတွေ၊ အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေဟာ “ချုပ်ငြိမ်း” သွားပါပြီ။

မရှိတော့တဲ့ အရာတွေကို ခင်ဗျားရဲ့ မှတ်ဉာဏ် ထဲမှာ ပြန်သယ်လာပြီး လေးလံမခံပါနဲ့။

ရုပ်ရှင်ကား တစ်ကား ပြီးသွားတဲ့အခါ ပိတ်ကားပြင်ပေါ်မှာ အရိပ်တွေ မကျန်ရစ်သလိုပါပဲ။
တစ်နေ့တာလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှဟာ အခုချိန်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ပြီးသွားတာကို ပြီးသွားမှန်း သိလိုက်ပါ။

၃။ Reset Button ကို နှိပ်လိုက်ပါ

ကွန်ပျူတာ ဟန်း (Hang) နေရင် Restart လုပ်လိုက်သလိုပါပဲ။
အခု ညနေခင်းမှာ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကို Restart လုပ်ဖို့ လိုပါတယ်။

အသက်ကို ဝဝ ရှူလိုက်ပါ – လေအေးအေးလေး ဝင်သွားတာကို သိလိုက်ပါ။

ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်ပါ – ထွက်သွားတဲ့ လေနဲ့အတူ တစ်နေ့တာ စိတ်ရှုပ်စရာတွေကိုပါ မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်လို့ သဘောထားပါ။

ပစ္စုပ္ပန်ကို ရောက်အောင် လာပါ – အခု လက်ရှိ ထိုင်နေတဲ့ နေရာ၊ ထိတွေ့နေတဲ့ အထိအတွေ့၊ ကြားနေရတဲ့ အသံ… ဒါပဲ ရှိပါတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်လေးမှာ… ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ ငြိမ်းချမ်းနေပါတယ်။

နိဂုံး

မိတ်ဆွေ…

အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဖိနပ်ကို အိမ်ပေါက်ဝမှာ ချွတ်ထားခဲ့သလို…
အလုပ်ခွင်က “အတ္တ” (Self) တွေကိုလည်း တံခါးဝမှာ ချွတ်ထားခဲ့လိုက်ပါ။
အိမ်ထဲကို ဝင်တဲ့အခါ… “မန်နေဂျာ” အနေနဲ့ မဝင်ပါနဲ့။ “ဝန်ထမ်း” အနေနဲ့ မဝင်ပါနဲ့။
ဘာရာထူး၊ ဘာဂုဏ်ပုဒ်မှ မပါတဲ့ “ရုပ် နဲ့ နာမ်” သက်သက် အနေနဲ့ပဲ ဝင်ပါ။

ရေချိုးလိုက်ပါ။ ထမင်းစားလိုက်ပါ။

ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါ။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ကိုတော့… “ဘာမှ ဖြစ်စရာ မလိုတော့တဲ့ နယ်ပယ်” မှာ ခဏလောက် နားခိုခွင့် ပေးလိုက်ပါ။

ဒီနေ့အတွက် ခင်ဗျား တာဝန်ကျေခဲ့ပါပြီ။
အခုချိန်ဟာ… ခင်ဗျား ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ပြီး မေတ္တာထားရမယ့် အချိန်ပါပဲ။

စိတ်လက် ပေါ့ပါး ငြိမ်းချမ်းပါစေ။