-
မိတ်ဆွေ ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြသော ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့… ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာ ကျနော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများစုကြားထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ အလွန် ကြီးမားတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှု တစ်ခုကို ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့် ခွဲစိတ်ကြည့်ကြရအောင်။ လူတော်တော်များများက “ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ်” ဆိုတာကို မျက်စိမှိတ်၊ တင်ပျဉ်ခွေပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခြင်းလို့ပဲ တထစ်ချ မှတ်ယူထားကြပါတယ်။ “ငါ ဒီနေ့ တစ်နာရီ ထိုင်နိုင်တယ်”၊ “ငါ နှစ်နာရီ မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နိုင်တယ်” ဆိုပြီး အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထိုင်နိုင်လဲ ဆိုတာကိုပဲ တိုင်းတာစရာ ပေတံတစ်ခုလို သဘောထားနေကြပါတယ်။ သေချာ မှတ်ထားပါ။ တရားထိုင်ခြင်း သက်သက်သည် ဝိပဿနာ လုံးဝ (လုံးဝ) မဟုတ်ပါဘူး။ ထိုင်နေတဲ့ ဣရိယာပုတ်ဆိုတာ ရုပ်တရား…
-
မနက်ခင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်နေရင် “ငါ ပျော်တယ်” လို့ ထင်တယ်။ ညနေပိုင်း အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး ပင်ပန်းလာရင် “ငါ စိတ်ညစ်တယ်” လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြန်တယ်။ တကယ်တော့ ပျော်ခြင်း၊ စိတ်ညစ်ခြင်း ဆိုတဲ့ ခံစားချက် (ဝေဒနာ) တွေဟာ အာရုံနဲ့ ထိတွေ့လို့ ပေါ်လာတဲ့ သဘောတရား သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ခံစားချက်တွေအပေါ်မှာ “ငါ” လို့ သွားကပ်လိုက်တာက သက္ကာယဒိဋ္ဌိ (အမြင်မှား) ပါပဲ။ သောတာပန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလို ခံစားချက်တိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်နေတဲ့ အကျင့်ဟောင်းကြီးကို ဖြုတ်ချတာပါ။ အရှိတရားကို အရှိတိုင်း သိဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကြုံရင် ဝမ်းနည်းတဲ့ သဘောလေး ပေါ်လာတယ်လို့ပဲ မြင်အောင် ကြည့်ပါ။ “ငါ ဝမ်းနည်းတယ်” လို့ ယူလိုက်တာနဲ့ ဒုက္ခက…
-
စဥ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိပါတယ်ဆိုတဲ့ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝဟာ တကယ်တော့ အလွန် အံ့ဩဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံရပါစေ၊ သောက ပရိဒေဝ မီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ လောင်ကျွမ်းခဲ့ပါစေ၊ အချိန်တန်ရင် အဲဒီ ဒုက္ခတွေကို အလွယ်တကူ မေ့ပစ်လိုက်ကြတာပါပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း “မေ့ပစ်လိုက်ပါ၊ ရှေ့ဆက်လျှောက်ပါ” လို့ပဲ တိုက်တွန်း အားပေးတတ်ကြပါတယ်။ လောကကြီးမှာ ချစ်ခင်သူနဲ့ ကွဲကွာရခြင်း၊ မချစ်မနှစ်သက်သူနဲ့ အတူနေရခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခတွေကို မကြုံဖူးသူရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ ဒီလို ကြုံခဲ့တယ်၊ လက်ရှိလည်း ကြုံနေရတယ်၊ နောင်လည်း ကြုံရဦးမယ် ဆိုတာကို သိသိကြီးနဲ့၊ ဒီဒုက္ခတွေ ပိုမို တိုးပွားစေမယ့် အကြောင်းတရားတွေနောက်ကိုပဲ တစ်ကောက်ကောက် လိုက်နေကြတာဟာ…
-
ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က သာသနာတော်မှာ နေထိုင်ဖို့ နည်းလမ်းနှစ်သွယ် ဟောကြားခဲ့တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။ တစ်နည်းကတော့ “ဂန္ထဓုရ” လို့ခေါ်တဲ့ စာပေကျမ်းဂန် သင်ကြားပို့ချတဲ့နည်း ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်နည်းကတော့ “ဝိပဿနာဓုရ” လို့ခေါ်တဲ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် တရားအားထုတ်တဲ့နည်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစကားရပ်ကို ဉာဏ်နဲ့ လေးလေးနက်နက် ချိန်ထိုး စဉ်းစားကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ကြောင်း လမ်းဟာ “ဝိပဿနာဓုရ” တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာဓုရ ဆိုတာက မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး (သမ္မာမဂ္ဂင်) အကျင့်မြတ်ကို တိုက်ရိုက် ကျင့်ကြံတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသမ္မာမဂ္ဂင် အကျင့်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ သံသရာလည်ကြောင်း အလုပ်မှန်သမျှဟာ ဝိပဿနာအမြင်နဲ့ ကြည့်ရင် “မိစ္ဆာမဂ္ဂင်” တွေချည်းပါပဲ။ အကယ်၍များ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဤနည်းနှစ်သွယ်စလုံးကို ကျင့်သုံးနေထိုင်နိုင်တယ်လို့…
-
အတိတ်ဆိုတာရှိတယ်။ သမိုင်းဆိုတာရှိတယ် ဆိုတာမျိုးပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိမှာ ဘာအကူအညီမှမပါ။ ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မပါပဲ ကိုယ့်ရဲ့သမိုင်းဆိုတာကို ပြပါဆိုရင် မှတ်မိတယ် ဆိုတဲ့ နာမ် (သညာ) ဖြစ်ပျက်လေးကလွဲပြီး ပြစရာမရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့ အဲဒီပေါ်ကနေပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပူလောင်မှုတွေ ပင်ပန်းမှုတွေ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဘယ်အရာကမှ တကယ်မတည်မြဲပါဘူး။ ဘာအဓိပ္ပါယ်မှလဲ မရှိပါဘူး။ အရာရာဟာ ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်တွေပါ။ အန္ဓပုထုဇဉ်လို့ခေါ်တဲ့ အရိယာစကားကို မနာကြားရတဲ့ ပုထုဇဉ်တွေက တကယ်မရှိတဲ့ သညာ (နာမ်) ဖြစ်ပျက်သာ ဖြစ်တဲ့ သမိုင်းဆိုတာတွေ အတိတ်ဆိုတာတွေပေါ်ကနေပြီး စဉ်းစားကြ ဆုံးဖြတ်ကြ ပူပင်ကြ စွပ်စွဲကြ ပူလောင်ကြပါတယ်။ အရိယာ စကား အကြားအနာရှိသူ အရိယာ တပည့်ကတော့ ဒါတွေကနေ ကင်းလွတ်ပါတယ်။ ရွေးချယ်မှုက တော့ တယောက်ချင်းစီရဲ့…
-
လောကမှာ ဘယ်အရာမှ ပြီးပြည့်စုံတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ စာရေးသူကိုယ်တိုင်လည်း လောကဓံရဲ့ အတက်အကျတွေ၊ အမှားအယွင်းတွေ၊ ခက်ခဲတဲ့ ဖြတ်သန်းမှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ သာမန်လူသား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီစာမျက်နှာကနေ နေ့စဉ် မျှဝေနေတဲ့ အရာတွေက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ “အနတ္တ” ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ တရားတစ်ခုကို နာယူဖတ်ရှုတဲ့အခါ… “ဘယ်သူဟောတာလဲ၊ ဘယ်သူရေးတာလဲ၊ သူ့နောက်ခံက ဘာလဲ” ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဥပါဒါန် (အစွဲအလမ်း) အတ္တအယူတွေနဲ့ တိုင်းတာနေမယ့်အစား၊ အောက်ပါ အချက် (၃) ချက်နဲ့သာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။ ၁။ ဒီစာ၊ ဒီတရားဟာ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ မူလဟောကြားချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိ၊ မရှိ။…
-
မိတ်ဆွေ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့… ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာ ကျနော်တို့ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်မယ့်၊ ဒါပေမဲ့ လူတော်တော်များများ လွဲချော်နေတတ်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “အိမ်ထောင်ရေး၊ စီးပွားရေး တာဝန်တွေကြားထဲမှာ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ဘယ်လို ရှေ့ဆက်မလဲ” ဆိုတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ တရားအားထုတ်တဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အများစုဆီက ကြားရလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခု ရှိပါတယ်။ “တရားတော့ မှတ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေး တာဝန်တွေ၊ ကလေးကိစ္စတွေ၊ စီးပွားရေး ရှာဖွေရုန်းကန်နေရတာတွေနဲ့ အချိန်မပေးနိုင်ဘူး၊ စိတ်မငြိမ်ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ဒီစကားဟာ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ယုတ္တိရှိသယောင် ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဒါဟာ အမှန်တရားကို မသိတဲ့ မောဟ နဲ့ မိမိကိုယ်ကို…
-
ပိတ်ရက် မနက်ခင်းမှာ ပူပူနွေးနွေး ကော်ဖီလေး တစ်ခွက်သောက်ရင်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်လေးပါ။ ဒီလိုအချိန်မှာ “ငါ သောက်နေတယ်၊ ငါ အနားရနေတယ်၊ ငါ ပေါ့ပါးနေတယ်” ဆိုပြီး အဲဒီခံစားချက်ပေါ်မှာ အလိုလို ပိုင်ရှင် ဝင်လုပ်မိတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးချမ်းပေါ့ပါးတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးကို သတိလေးကပ်ပြီး တည့်တည့် စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်သွားတာက ကော်ဖီရဲ့ အရသာကို သိလိုက်တဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကလေးရယ်၊ ပေါ့ပါးတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာမ်တရားလေးရယ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ပြီးရင် သူ့သဘာဝအတိုင်း ပြန်ပျက်သွားတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပိုင်ရှင် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကို “ငါ” လို့…
-
“အတ္တမရှိ (ကိုယ်ပိုင်လိပ်ပြာ၊ အသက်ဇီဝ၊ ငါ ဆိုတာမရှိ)” ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို သေချာနားလည်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး “အတ္တ” ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားဖို့ လိုပါတယ်။ အတ္တဆိုတာ အလွယ်ဆုံးပြောရရင် “ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ” ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်ပါပဲ။ လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာ၊ ခွေး၊ ကြောင် စသဖြင့် သီးခြားရပ်တည်နေတဲ့ “အကောင်အထည်၊ သတ္တဝါ” တွေ တကယ်ရှိတယ်လို့ လက်ခံထားတာဟာ အတ္တအယူပါပဲ။ မြတ်စွာဘုရား မပွင့်ထွန်းခင် အချိန်အထိ လောကသားအားလုံးဟာ ဒီအမြင်နဲ့ပဲ ရှင်သန်ခဲ့ကြတာပါ။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ပွင့်လာမှသာ “သတ္တဝါဆိုတာ တကယ်မရှိဘူး၊ အရာရာဟာ သူ့သဘောသူဆောင်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေသက်သက် (အနတ္တ) သာ ဖြစ်တယ်” ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိခွင့်ရခဲ့ကြတာပါ။ ဒီ “ငါ၊…
-
တကယ်တော့ လောကကြီးဆိုတာ ဗြဟ္မာပြည်ဖယ်လိုက်ရင် ကာမပဲ။ အရက်သောက်တယ် မူးယစ်ဆေးသုံးတယ် လိင်ကိစ္စတွေ လုပ်တယ် အစားကောင်းအသောက်ကောင်းစားတယ် အဝတ်အစားကောင်းကောင်းဝတ်တယ် အဲဒါတွေအကုန်လုံးက ကာမပဲ။ အဲဒီကနေ နတ်ပြည်တက်တယ် ကာမပဲ (ပိုကောင်းတဲ့ ကာမပဲ) သီလတွေစောင့်တယ် ဒါနတွေလုပ်တယ် ဘာကြောင့်လဲ ကာမအတွက်ပဲ ပိုကောင်းသထက်ကောင်းတဲ့ ကာမကို လိုချင်လို့ လုပ်နေကြတာပဲ။ ဒါကြောင့် ပုညာဘိသင်္ခါရ ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်တွေက ကာမကိုရစေတဲ့ ကုသိုလ်တွေချည်းပဲ။ ဒီလို ကာမတောထဲမှာ မျောနေသူအချင်းချင်း ငါ့ကာမက ပိုမြင့်မြတ်တယ် သူကာမက နိမ့်ကျတယ် ဆိုပြီး ဘိန်းထက်ကောင်းတဲ့ နတ်ပြည်ကာမအတွက် သီလစောင့်နေသူ(ကုသလကမ္မပထတရားဆယ်ပါးလုပ်နေတဲ့သူတွေက) အရက်ကာမ မူးယစ်ဆေးကာမ လိင်ကာမလုပ်တဲ့သူကို နှိမ်မယ်၊ မရှောင်နိုင်တဲ့ အကုသိုလ်အမှုကို ကျုးလွန်မိကြတဲ့ ပုထုဇဉ် လောက လူသားတွေကိုနှိမ်မယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ဘာရမှာလဲဆိုတော့…