ပိတ်ရက် မနက်ခင်းမှာ ပူပူနွေးနွေး ကော်ဖီလေး တစ်ခွက်သောက်ရင်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်လေးပါ။ ဒီလိုအချိန်မှာ “ငါ သောက်နေတယ်၊ ငါ အနားရနေတယ်၊ ငါ ပေါ့ပါးနေတယ်” ဆိုပြီး အဲဒီခံစားချက်ပေါ်မှာ အလိုလို ပိုင်ရှင် ဝင်လုပ်မိတတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးချမ်းပေါ့ပါးတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးကို သတိလေးကပ်ပြီး တည့်တည့် စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။

တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်သွားတာက ကော်ဖီရဲ့ အရသာကို သိလိုက်တဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကလေးရယ်၊ ပေါ့ပါးတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာမ်တရားလေးရယ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ပြီးရင် သူ့သဘာဝအတိုင်း ပြန်ပျက်သွားတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပိုင်ရှင် လုံးဝ မရှိပါဘူး။

ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကို “ငါ” လို့ စွဲလမ်းလိုက်ရင်၊ အဲဒီအရာလေး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ဪ.. ပေါ့ပါးတဲ့ သဘောတရားလေး ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာပဲ” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်အောင် ကြည့်တတ်ရင်တော့ အစွဲကင်းပြီး တကယ့်ကို အေးချမ်းသွားပါလိမ့်မယ်။

လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်နဲ့အညီ နေ့စဉ်ဘဝထဲက အစွဲအလမ်းတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ဖယ်ခွာနိုင်ကြပါစေ။