-
လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း၊ စကားပြောလိုက်တိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားကြံစည်လိုက်တိုင်းမှာ “ငါ လုပ်တယ်၊ ငါ ပြောတယ်၊ ငါ တွေးတယ်” ဆိုပြီး ‘ငါ’ ကို အလိုလို ကပ်လိုက်မိတတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီ လုပ်ရပ်တွေ အားလုံးဟာ ပြုချင်စိတ်၊ ပြောချင်စိတ်၊ ကြံစည်ချင်စိတ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးတရား သင်္ခါရက္ခန္ဓာ သက်သက်ပါပဲ။ ဖြစ်ချင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာလို့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ဆက်ဖြစ်သွားတာပါ။ အဲဒီ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝဖြစ်စဉ်လေးကိုမှ “ငါ” ပါလို့ မှားယွင်းစွာ ကြံစည်နေမိတာပါ။ အခု လုပ်နေတဲ့ အပြုအမူလေးတွေမှာ ‘ငါ’ လုပ်တာလား၊ လုပ်ချင်စိတ်ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ သင်္ခါရသက်သက်လား ဆိုတာလေး အကဲခတ်ကြည့်ပါလား။
-
ရှေ့ဘဝ နောက်ဘဝနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြတ်စွာဘုရား မဝေဖန်ဘူး ဆိုတဲ့ စာကို ဖတ်ဖူးကြမယ် ထင်ပါတယ်။ ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်က “သတ္တဝါ သေရင် ထပ်ဖြစ်သေးသလား” အစရှိသဖြင့် ရှေ့ဘဝ နောက်ဘဝနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးတဲ့အခါမှာ မြတ်စွာဘုရားက ဘယ်အယူကိုမှ မယူဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုဏ္ဏားက “သတ္တဝါ” ဆိုတဲ့ အထင်နဲ့ မေးထားလို့ပါ။ တကယ်တမ်း မရှိတဲ့ “သတ္တဝါ” ကို အခြေခံပြီး သတ္တဝါအနေနဲ့ မေးတာမို့ မဖြေခဲ့တာပါ။ အဓိကကတော့ အဲဒီပုဏ္ဏားကို အမြင်မှန်ရပြီး တရားရစေချင်လို့ပါ။ ငယ်စဉ်က အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အခုတော့ လူတွေ နားလည်ထားကြတဲ့ “ဘဝ” ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်း ရှင်းပြချင်ပါတယ်။ ဘဝ…
-
မျက်မှောက်ခေတ် သာသနာတော်၏ အခြေအနေကို ပွင့်လင်းစွာ သုံးသပ်ရလျှင် အလွန်တရာ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းနေပြီဟုသာ ဆိုရပါမည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်သည် “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရန်” ဟူသော တစ်ခုတည်းသော ပန်းတိုင်ကို အဓိကထားသော်လည်း၊ ယနေ့ခေတ်တွင် ထိုလွတ်မြောက်ကြောင်းကို အမှန်တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသူ အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ ဆုတ်ယုတ်လာရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းများနှင့် လက်တွေ့ ပြုပြင်ရမည့် လမ်းစဉ်များကို အောက်ပါအတိုင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ လေ့လာနိုင်ပါသည်။ ၁။ ရည်ရွယ်ချက် ပျောက်ဆုံးနေသော သင်္ကန်းတောင်း ကတိစကား သာသနာ့ဘောင်သို့ စတင်ဝင်ရောက်မည့် ကိုရင်၊ ရဟန်းတိုင်းသည် “သံသရာဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်လို၍ ဤသင်္ကန်းကို ပေးသနားတော်မူပါ” ဟူသော ကတိစကားဖြင့်သာ သင်္ကန်းတောင်းကြရပါသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် ထိုကတိစကားကို မေ့လျော့ပြီး…
-
“သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” (အလုံးစုံသော တရားတို့သည် အနတ္တဖြစ်သည်) ဟူသော ဒေသနာတော်သည် ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ အလွန်လေးနက်ပြီး အနှစ်သာရ အပြည့်ဝဆုံးသော စကားရပ်ကြီး ဖြစ်ပါသည်။ ၁။ သင်္ခါရ နှင့် ဓမ္မ၏ ကွာခြားချက် လက္ခဏာရေး သုံးပါးကို လေ့လာရာတွင် ရှေ့နှစ်ပါးဖြစ်သော “သဗ္ဗေ သင်္ခါရာ အနိစ္စာ” (အလုံးစုံသော ပြုပြင်စီရင်ထားသည့် တရားတို့သည် မမြဲ) နှင့် “သဗ္ဗေ သင်္ခါရာ ဒုက္ခာ” (အလုံးစုံသော ပြုပြင်စီရင်ထားသည့် တရားတို့သည် ဆင်းရဲဖြစ်သည်) တို့သည် အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော သင်္ခါရတရား (ရုပ် နှင့် နာမ်) များကိုသာ ရည်ညွှန်းပါသည်။ ဤနှစ်ပါးတည်းနှင့်ပင် “ငါ၊ သူတစ်ပါး၊ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ၊ အသက်ဇီဝ မရှိ” ဆိုသည့်…
-
သတ္တဝါဆိုတာ တကယ်တော့ သင်္ချာဖော်မြုလာ တခုပါပဲ။ အမြဲတွက်နေပြီး အမြဲ အဖြေထွက်နေတာပါ။ ရုပ်နဲ့ပါတ်သက်တဲ့ အဖြေတွေ (နေကောင်းမလား၊ ရောဂါဖြစ်မလား၊ ဘာရောဂါဖြစ်မလဲ၊ ပူမလား၊ အေးမလား၊ etc..) စိတ်နဲ့ပါတ်သက်ပြီး (ဘာစိတ်ဖြစ်မလဲ၊ ဘာကိလေသာဖြစ်လဲ၊ etc) မွေးကတည်းက သင်္ချာဖော်မြုလာနှစ်ခုက ထွက်တဲ့အဖြေတွေကြောင့် နောက်ထပ် သင်္ချာဖော်မြုလာတခု (ခင်ဗျား) ဆိုတာ ပေါ်ပေါက်လာတာပါပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ Input တွေ ဖြစ်တဲ့ မြင်၊ ကြား၊ နံ၊ စား၊ ထိတွေ့၊ ကြံတွေး ပေါ်ကနေပြီး Output ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံ တွေ ဖြစ်နေတာပါပဲ။ တူညီတဲ့ ဂဏန်းတွေ တွဲစပ်မှုနည်းလမ်းတွေ သဘောတရားတွေ ပါနေတဲ့ အမြဲ အဖြေထုတ်ပေးနေတဲ့ သင်္ချာဖော်မြုလာတွေမို့ သင်္ချာဖော်မြုလာအပြင် ဘာမှ မရှိတာမို့…
-
ဦးမောင်မောင်၏ အယူဝါဒတွင် လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ စသည့် ကိလေသာများသည် အစဉ်မရှိ၊ ထို့ကြောင့် “ကိလေသာ အမြဲသုည” ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကိလေသာသည် သိလိုက်သည့် အချိန်တွင် မရှိတော့ဘဲ သေသွားပြီးဖြစ်သောကြောင့် မရှိသည်ကို သတ်၍မရဟု ယူဆကြသည်။ တနည်းအားဖြင့် လောဘကိလေသာ ဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် သတိထားလိုက်ပါက ထိုလောဘကိလေသာမှာ မရှိတော့ဘဲ သတိထားသည့် စိတ်သာ ကျန်တော့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်သည့်အတွက် လောဘကို ဆက်၍ တွယ်ထား၍လည်း မရသလို၊ လက်ရှိတွင် မရှိတော့သည့်အရာကို ပယ်၍လည်း မရဟု ဆိုကြသည်။ “လက်ရှိမှာ သတိထားလိုက်သည်နှင့် မရှိတာကိုပဲ သိရတာဖြစ်လို့ ကိလေသာ အစဉ်သုည ဖြစ်သည်။ အလိုလို ပျက်ပြီးသားမို့ ပယ်စရာလည်း မလို၊ တွယ်၍လည်း မရ” ဟူ၍ ဟောပြောလေ့…
-
ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အတိတ်ကို လွှတ်ချပြီး၊ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်က အရှိတရားနဲ့ အနာဂတ်အတွက်ကိုသာ စဉ်းစားခြင်းဟာ လူသားအားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး အဖြေတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို စဉ်းစားနိုင်ဖို့၊ လက်တွေ့ နေထိုင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တော့ မလွယ်ပါဘူး။ အတိတ်အပေါ် တွယ်တာနေတဲ့ ငါဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ရှိနေသရွေ့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလို အေးချမ်းတဲ့ အနေအထားကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် မောဟ လို့ခေါ်တဲ့ အတ္တဒိဋ္ဌိ ကင်းစင်သွားတဲ့ သောတာပန်တွေ ဖြစ်လာဖို့ အထူး လိုအပ်ပါတယ်။ အမြင်မှန်ရဖို့ လက်တွေ့ အားထုတ်ကြရမှာပါ။ ဒီနေ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေရင်း ကိုယ့်မှာ ငါဆိုတဲ့ အစွဲ ဘယ်လောက်ကပ်နေသေးလဲ ဆိုတာကို အကဲခတ် လေ့လာကြည့်ပါဦး။
-
နိဗ္ဗာန်ဟူသည် အေးငြိမ်းခြင်း ချမ်းသာ (သန္တိသုခ) ဖြစ်သည်ဆိုသော်လည်း၊ သာမန် ပုထုဇဉ်တို့ နားလည်ထားသော ချမ်းသာခြင်း (သုခ) မျိုးနှင့် လုံးဝ မတူညီပါ။ ဤကွာဟချက်ကို သေချာစွာ သဘောပေါက်မှသာ တရားရှုမှတ်ရာတွင် လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ ၁။ ပုထုဇဉ်တို့၏ သုခ နှင့် အဆုံးမသတ်သော ပြေးပွဲ ပုထုဇဉ်တို့၏ သဘာဝအရ “သုခ” ဆိုသည်မှာ မိမိ လိုချင်တောင့်တသောအရာများ ပြည့်စုံလာခြင်း၊ ရရှိလာခြင်းကိုသာ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိပါသည်။ တရားသဘောအရ ဆိုရလျှင် ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ချမ်းသာခြင်း (သုခဝေဒနာ) နှင့် ဝမ်းမြောက်ကျေနပ်ခြင်း (သောမနဿဝေဒနာ) တို့ကိုသာ အစစ်အမှန် ချမ်းသာဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ထားကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ လက်တွေ့ဥပမာ – ရေငတ်နေသူ တစ်ဦးသည် ပူပြင်းသော…
-
မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်သည် နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော် ကြာမြင့်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ မူရင်းအစစ်အမှန် အတိုင်း ရာနှုန်းပြည့် မတည်ရှိနိုင်တော့ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အပြုသဘောဆောင်၍ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သာသနာ၏ ပင်မအနှစ်သာရဖြစ်သော “သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း လမ်းစဉ်” သည် ယခုတိုင် ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်သလို၊ ပိဋကတ်သုံးပုံ တရားတော်များသည်လည်း အထင်အရှား တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။ ၁။ သာသနာကို ဖျက်ဆီးနေသော တီထွင်မှုများ ပိဋကတ်တော်များ အတွင်း၌ပင် မြတ်စွာဘုရား မပညတ်ခဲ့သည်များကို ပညတ်ထားသည်ဟု သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာများ ပါဝင်နေတတ်ပါသည်။ ထိုမျှမက သာသနာကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရမည့် ရဟန်းများကိုယ်တိုင်က ဘုရားရှင် ပညတ်ထားသည်များကို ပယ်ဖျက်ခြင်း၊ မိမိတို့ သဘောကျ အသစ်များ ထပ်မံပညတ်ခြင်း အစရှိသည်တို့ကို အများအပြား…
-
မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်တွင် အဖိုးတန်ဆုံး အနှစ်သာရမှာ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ဟူသော အကျင့်တရားပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားရှင် မပွင့်မီကာလများက လူတို့သည် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေရာတွင် အစွန်းနှစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပါသည်။ အချို့က တဏှာကို အပြတ်ဖြတ်မည်ဟု ဆိုကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း နှိပ်စက်သော အကျင့် (အတ္တကိလမထာနုယောဂ) ကို ကျင့်ကြံကြပြီး၊ အချို့ကမူ တဏှာပြည့်ဝသွားလျှင် ပြီးသွားမည် ဟုယူဆကာ ကာမဂုဏ် အာရုံများကို အဆုံးစွန် ခံစားသော အကျင့် (ကာမသုခလ္လိကာနုယောဂ) သို့ ရောက်ရှိသွားကြပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ပင်လျှင် ဘုရားမဖြစ်မီက ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အလွန်အမင်း နှိပ်စက်သည့် ဒုက္ကရစရိယာ အကျင့်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးပါသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ ထိုအစွန်းနှစ်ဖက်သည် လွတ်မြောက်ရာလမ်း မဟုတ်ကြောင်း သိမြင်တော်မူပြီး၊ မဇ္ဈိမပဋိပဒါ…