-
နေ့လယ်ခင်း အချိန်အခါမှာ မိမိတို့ရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းမှု ဘဝကြီးကို ဝိပဿနာ ကွင်းပြင်အဖြစ် အသုံးချပြီး၊ လက်တွေ့ ဉာဏ်ဖြင့် စွဲမြဲစွာ လေ့လာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့… ယနေ့ခေတ် လူသားတွေရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အများစုဟာ ကွန်ပျူတာ ဖန်သားပြင်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရတာ၊ စာရင်းဇယားတွေ တွက်ချက်ရတာ၊ အချက်အလက်တွေကို စိစစ်ရတာတွေနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ ရှိကြပါတယ်။ ဒီလို စူးစိုက်မှု အပြည့်နဲ့ လုပ်ဆောင်ရတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်နေရတဲ့ အခါတိုင်း၊ ယောဂီ အများစုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ “ငါ အလုပ်ထဲမှာ အရမ်း နစ်မြုပ်နေလို့ တရားကို သတိမကပ်နိုင်တော့ဘူး” ဆိုတဲ့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုမျိုး ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း…
-
သာသနာ့ဘောင်ကို ဝင်ရောက်လာကြတဲ့ ရဟန်းတော်တွေရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မူလပန်းတိုင်ဟာ သံသရာစက်ရဟတ်ထဲကနေ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ရွာရဲ့၊ ရပ်ကွက်ရဲ့၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လူမှုရေးပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာမှာ ဝင်ရောက် နေရာယူနေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ တကယ်တော့ လူမှုရေးခေါင်းဆောင် လုပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သံသရာစက်ရဟတ်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိပ်မက်ထဲက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနေသူ (ဥပမာ) ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဥပမာနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ အဲဒီလူဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ ခြင်္သေ့တွေ၊ ကျားတွေ လိုက်ကိုက်လို့ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေရတယ်။ အဲဒီ ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ လွတ်ချင်ရင် သူလုပ်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်က “အိပ်ရာကနေ နိုးထဖို့” ပါပဲ။…
-
လူတော်တော်များများရဲ့ စိတ်ဟာ ပြီးသွားတဲ့ အတိတ်ကို ပြန်တွေးလိုက်၊ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးလိုက်နဲ့ အမြဲတမ်း လှည့်လည်နေတတ်တယ်။ အဲဒီလို အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ဆီ ရောက်နေတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ စိတ်ဆိုတာ၊ တကယ်တော့ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခန္ဓာငါးပါးထဲက နာမ်ခန္ဓာလေးပါးရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု သက်သက်ပါပဲ။ ဟိုအရင်က အရာတွေ ဆီကို တကယ် ပြန်ရောက်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အခု ချက်ချင်းလေး ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတဲ့ စိတ်အခြေအနေ တစ်ခုကို အမှန်ထင်ပြီး လိုက်မျောနေကြတာပါ။ အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာတိုင်း ဒါဟာ အခု ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ နာမ်သဘောလေးပါလားလို့ လေ့လာကြည့်ရအောင်။
-
သစ္စာတရား ဆိုတာ မြတ်စွာဘုရား ပွင့်ပေါ်လာမှသာ ဟောကြားလို့ နာကြားခွင့် ရတဲ့ တရားဖြစ်တဲ့အတွက် အလွန် အရေးကြီးတဲ့ တရားဖြစ်ပါတယ်။ “သစ္စာမသိဘဲ အရိယာ ဖြစ်တယ်” ဆိုရင်၊ တိုင်မပါဘဲ အိမ်ဆောက်တယ် ဆိုတာမျိုးလိုပဲ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး၊ မယုံကြနဲ့လို့ မြတ်စွာဘုရား ကိုယ်တိုင် ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သစ္စာကို သိမြင်ခြင်းဟာ အရိယာ လမ်းခရီးကို တက်လှမ်းတဲ့ နေရာမှာ မရှိမဖြစ် အရေးအပါဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ သစ္စာတရားကို ပိုင်းခြား သိမြင်ဖို့ ဆိုရာမှာ “သက္ကာယဒိဋ္ဌိ” (ငါ၊ သူတပါး၊ အတ္တ အထင်) ကို အရင်ဆုံး ခွာထားနိုင်၊ ပယ်ထားနိုင်မှသာ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလို ဒိဋ္ဌိကို ပယ်တဲ့ နေရာမှာ အနုသယ…
-
ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို ပကတိ အရှိတရားအတိုင်း ဇွဲလုံ့လဖြင့် ဆက်လက် အားထုတ်နေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့… ကျနော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိတိုင်း ပေါ်လာတဲ့ အသိစိတ်ကို “ဝိဉာဏ်” လို့ ခေါ်ဆိုပါတယ်။ ဒီဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ အင်မတန် လျင်မြန်လွန်းတဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားကြတဲ့ သဘာဝ ရှိပါတယ်။ သာမန် အချိန်တွေမှာ ဒီလို လျင်မြန်လွန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မမြင်နိုင်တဲ့အခါ “မြင်တာလည်း ငါပဲ၊ ကြားတာလည်း ငါပဲ၊ တွေးတာလည်း ငါပဲ” လို့ အထင်မှားပြီး အတ္တအစွဲတွေ အခိုင်အမာ ဖြစ်ပေါ်လာရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို တောက်လျှောက် မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာခြင်း ဟာ…
-
သာသနာ့ဘောင်ကို စတင် ဝင်ရောက်တဲ့ နေ့ရက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရကြည့်လိုက်ပါ။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ရဲ့ ခြေတော်ရင်းမှာ သင်္ကန်းကို တောင်းခံတဲ့အခါ “သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရစေ” ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်၊ တိကျတဲ့ ကတိကဝတ် တစ်ခုတည်းနဲ့သာ ရဟန်းဘဝကို စတင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကတိကဝတ် စကားစုလေးထဲမှာ လောကီရေးရာ ပြဿနာတွေကို လိုက်လံ ဖြေရှင်းပေးမယ်၊ ကျေးရွာရပ်ကွက်ရဲ့ လူမှုရေး ကိစ္စတွေကို ဦးဆောင်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ အချက်တွေ လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အစဉ်အလာတွေကြားမှာ ဒီမူလ ကတိကဝတ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်ပြီး၊ မဆိုင်တဲ့ လောကီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းပိုးလာကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ထောင်ဖောက် ထွက်ပြေးမည့် အကျဉ်းသား (ဥပမာ)…
-
နေ့စဉ် အလုပ်ခွင်မှာ ကြုံရတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေဟာ တကယ်တမ်း ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုထက် စိတ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုက ပိုများနေတတ်တယ်။ အဲဒါဟာ “ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ့အလုပ်၊ ငါ့ရာထူး” ဆိုတဲ့ အစွဲတွေကြောင့် ပင်ပန်းသင့်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ဝန်ပိနေရတာပါ။ အရှိတရားကို သိတဲ့သူတွေမှာတော့ ‘ငါ’ နဲ့ ‘ငါ့ဟာ’ ဆိုတဲ့ အယူမရှိတဲ့အတွက် လုပ်စရာရှိတာကို ကြိုးစားလုပ်ပေမယ့် စိတ်ကတော့ ပေါ့ပါးနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစွဲကင်းတဲ့ သောတာပန် အဖြစ်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ တောထွက်မယ့်သူတွေထက်၊ နေ့စဉ် လောကဓံနဲ့ ရင်ဆိုင် အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ သူတွေအတွက် ပိုပြီးတောင် အရေးကြီးပါသေးတယ်။ အခု လုပ်နေတဲ့ အလုပ်မှာ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ကြီး ဖယ်ချပြီး သက်သက်သာသာလေး လုပ်ကြည့်ပေးလို့ ရမလား။
-
ဝိပဿနာ ခရီးစဉ်မှာ ဉာဏ်အမြင်တွေ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဘယ်လို ပြောင်းလဲ တိုးတက်သွားသလဲ ဆိုတာကို အဆင့်လိုက် ခွဲခြားပြီး ရှင်းပြချင်ပါတယ်။ ၁။ ပထမအဆင့် – ပုထုဇဉ် တွေးခေါ်မှု ပထမ စတင်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ပုထုဇဉ် သဘာဝအတိုင်း “ငါ ကောင်းတာ လုပ်တယ်၊ ငါ ဆိုးတာ လုပ်တယ်” ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေ ရှိနေဆဲပါ။ ကောင်းတာ လုပ်မိရင် ‘ကောင်းကျိုး ပေးတော့မှာပဲ’ ဆိုပြီး ဝမ်းသာတယ်။ မကောင်းတာ လုပ်မိရင် ‘မကောင်းကျိုး ပေးတော့မှာပဲ’ ဆိုပြီး ပူပန်တယ်။ အခြားသူတွေကို ကြည့်တဲ့ အခါမှာလည်း ကောင်းတာလုပ်တဲ့ သူကို ‘လူကောင်း’ ဆိုပြီး ချစ်ခင် တွယ်တာတယ်။ မကောင်းတာ လုပ်တဲ့သူကို ‘လူဆိုး’ ဆိုပြီး…
-
နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြားထဲမှာ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို လက်တွေ့ လေ့လာအားထုတ်နေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့… လူသားတို့ရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းမှု ဘဝခရီးလမ်းမှာ အလုပ်တစ်ခုတည်းကို တစ်နေကုန် တစ်ထိုင်တည်း လုပ်နေရတာမျိုး ဆိုတာ မရှိသလောက် ရှားပါးပါတယ်။ မနက်အိပ်ရာထတယ်၊ မျက်နှာသစ်တယ်၊ ထမင်းစားတယ်၊ အလုပ်သွားတယ်၊ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ စာရိုက်တယ်၊ ဧည့်သည်နဲ့ စကားပြောတယ် စသဖြင့် အလုပ်တစ်ခုကနေ နောက်တစ်ခုကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲ လုပ်ကိုင်နေကြရတာဟာ ပကတိ သဘာဝတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်လျှင် ဤသို့ ရှုပ်ထွေး များပြားလှသောအလုပ်ပြောင်းလဲမှုများသည် တရားအားထုတ်ရန် အဟန့်အတားဟု ထင်ရသော်လည်း၊ တကယ်တမ်း ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်းကြည့်မည် ဆိုပါက ဤအလုပ်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားသည့် အချိန်လေးများသည်ပင်လျှင် ဝိဉာဏ် သိစိတ်၏ ဖြစ်ပြီး…
-
ဒီလိုပါ။ ကျနော် ပထမ မဂ် ကျတဲ့အခါကျတော့ အတ္တဆိုတာကို နားကိုမလည်ဘူးဆိုတာမျိုးဖြစ်သွားခဲ့တာ။ ကိုယ့်စိတ်ကို ရှုနေကြဆိုတော့ အရင် အတ္တဖြစ်တဲ့ နေရာမှာ အလွတ်ကြီးဖြစ်သွားတာ။ မဂ် ကျတဲ့ ပုံကတော့ ကျနော်လဲ ဆောင်းပါးတပုဒ်နဲ့ ပြန်ပြောပြီးသားပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းသင့်လို့ နည်းနည်းပြောရင်တော့ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်ကနေပြီး အတ္တလုံးဝစင်သွားတဲ့အခါ အနတ္တ နဲ့ အနိစ္စ မို့ ဒုက္ခပဲ ဘာမှ တွယ်တာစရာမရှိဘူးဆိုတာကို လုံးဝ စင်ကြယ်စွာ မြင်သွားပြီး သမုဒယသစ္စာ တဏှာ သေသွားတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ဒုက္ခသစ္စာ ရပ်ပြီး နိဗ္ဗာန်မြင်၊ ပြီးတဲ့နောက် ဖိုလ်မှာ နိဗ္ဗာန်ကို ခံစားပေါ့။ ပြီးတော့ ကိလေသာကို ပြန်ဆင်ခြင်တဲ့ ပစ္စဝေက္ခဏာမှာ ခုနက ပြောသလို အတ္တဖြစ်နေကျနေရာမှာ အတ္တက မဖြစ်တော့တာ။ အတ္တဘာလဲ…