-
ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝိနည်းနဲ့ မလျော်ညီတဲ့ ကိစ္စတွေ၊ သတင်းဆိုးတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ အများစုက သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းကြီး မျက်နှာပျက်ရတယ်၊ သိက္ခာကျတယ် ဆိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်တတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို မျက်နှာပျက်မှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် ပြဿနာကို ဖုံးဖိထားဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ပြင်းထန်တဲ့ အာဏာစက်တွေနဲ့ အတင်းအကျပ် အရေးယူဖို့ ကြိုးစားတာမျိုးတွေကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာ တွေးကြည့်ရင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သက်သက် အာရုံစိုက်နေတာဟာ တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို ဥပေက္ခာ ပြုထားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ရွှေချထားသော ဆွေးမြေ့နေသည့် တိုင်ကြီး (ဥပမာ) ဒီအခြေအနေကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ အိမ်ကြီးတစ်လုံးမှာ အဓိက ထောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုဟာ အတွင်းထဲကနေ ခြတွေစားပြီး ဆွေးမြေ့နေတယ် ဆိုပါစို့။ အိမ်ရှင်က…
-
ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာတော်တော်များများဟာ “ငါ” ဆိုတဲ့ Ego ကြောင့် ဖြစ်လာရတာပါ။ ငါ့ကို မလေးစားဘူး၊ ငါ့ကို အသိအမှတ်မပြုဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကပဲ ပူလောင်မှုတွေကို ဖြစ်စေပါတယ်။ တကယ်လို့သာ “ငါ” ဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးလို့ အရှိကိုအရှိအတိုင်း မြင်သွားရင်၊ အဲဒီ Ego ကြောင့် ဖြစ်နေတဲ့ ပြဿနာတွေ အကုန်လုံးကနေ သက်သာရာ ရသွားမှာပါ။ လောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံးဟာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေကနေ ကင်းဝေးချင်ကြပါတယ်။ တကမ္ဘာလုံးက အဖြေရှာနေကြတဲ့ ဒီပြဿနာတွေရဲ့ တကယ့်ထွက်ပေါက်ဟာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်မှားကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ပါပဲ။ ကိုယ့်ကို ပူလောင်စေတဲ့ ကိစ္စတွေဟာ တကယ်တော့ ‘ငါ’ ဆိုတဲ့ Ego လေး ထိခိုက်သွားလို့ ဖြစ်နေတာပါလားလို့ ဆင်ခြင်ကြည့်ပါဦး။
-
တရားအားထုတ်မှုနဲ့ ပါတ်သက်လို့ ကျနော် အနတ္တ အကြောင်းကို အတော်လေး ရေးပြီးပါပြီ။ တရားလိုက်နေ သူများထဲကလဲ ကျနော် ရေးသလောက် နားလည်တဲ့သူတွေလဲ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အစပထမ ပိုင်းကို ရေးတဲ့ နေရာမှာတော့ သမာဓိ ထူထောင်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဖြစ်ပျက် ရှုမှတ်တဲ့ ကိစ္စကို ကျနော် အရေးနည်းပါ သေးတယ်။ သမာဓိ ထူထောင်တယ် ဆိုတာကတော့ တရားစအားထုတ် ခါစလူတွေမှာ လုပ်ရတဲ့ အပိုင်းပါ။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ဒီခေတ်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိပ္ပလ္လာသ တရားတွေ အားကောင်းကြပါတယ်။ အဲဒီအပြင် စိတ်က အငြိမ်မနေ နိုင်ပဲ တောက်လျှောက် တခုပြီး တခု ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ပထမ ဆုံး စိတ်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့…
-
ညနေပိုင်း အချိန်အခါမှာ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခေတ္တခဏ ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ဖြင့် အေးချမ်းစွာ စောင့်ကြည့် လေ့လာနေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့… ကျနော်တို့ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကြီးထဲမှာ အလိုမကျစရာ၊ ဒေါသထွက်စရာ ကိစ္စတွေထက်၊ သာယာစရာ၊ လိုချင်တပ်မက်စရာ ကိစ္စတွေက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို များပြားပြီး နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ၊ လှပတဲ့ အဝတ်အထည်တွေ၊ နောက်ဆုံးပေါ် လူသုံးကုန် ပစ္စည်းတွေကအစ၊ လုပ်ငန်းခွင်က ရာထူးတိုးချင်စိတ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အသိအမှတ်ပြု ချီးမွမ်းခံချင်စိတ်တွေ အထိ အာရုံမျိုးစုံဟာ ကျနော်တို့ရဲ့ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်ကို အချိန်နဲ့အမျှ လာရောက် ဆွဲဆောင်နေကြပါတယ်။ အဲဒီလို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့…
-
ကျနော်တို့ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဝိနည်းနဲ့ မညီညွတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ငွေကြေး ကိုင်တွယ်သုံးစွဲမှုတွေကနေ ကြီးမားတဲ့ ကျူးလွန်မှုတွေအထိ မြင်တွေ့လာရတဲ့အခါ၊ အများစုက ပြင်းထန်တဲ့ အရေးယူမှုတွေ၊ အာဏာစက်နဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေကို တောင်းဆိုလာတတ်ကြပါတယ်။ စည်းကမ်းတွေ ပိုကြပ်ဖို့၊ ပြစ်ဒဏ်တွေ ပိုကြီးဖို့ စဉ်းစားလာကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာ ဉာဏ်နဲ့ ချိန်ဆကြည့်ရင် အဲဒီလို အာဏာစက်ကို သုံးပြီး အတင်းအကျပ် ဖြေရှင်းတာဟာ မြတ်စွာဘုရား သာသနာအတွက် ရေရှည် တည်တံ့မယ့်၊ သမိုင်းတွင်မယ့် အဖြေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အလေးတုံးဖြင့် ဖိထားသော စပရင် (ဥပမာ) ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ အလွန် တွန်းကန်အား ကောင်းတဲ့ သံမဏိ စပရင်ကြီး တစ်ခုကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒီ စပရင်ကို…
-
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ လေ့လာကြည့်ရင် ခန္ဓာငါးပါးရဲ့ သဘောတရားတွေကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ရုပ်တရားက သူ့သဘာဝအတိုင်း အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲနေပါတယ်။ ဝေဒနာက ခံစားမှုတွေကို ဖြစ်စေပြီး၊ သညာက မှတ်သားမှုတွေကို လုပ်ဆောင်ပါတယ်။ သင်္ခါရကတော့ လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ စကားပြောတာတွေ၊ တွေးတောတာတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ ဝိဉာဏ် ကတော့ အာရုံတွေကို သိပေးနေပါတယ်။ အားလုံးဟာ သူ့သဘာဝနဲ့သူ အလုပ်လုပ်နေကြတာပါ။ အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို စုပေါင်းပြီး “ငါ” လို့ မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်နေကြတာပါ။ တကယ်တမ်းမှာ “ငါ” ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကြီးပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ခိုင်မြဲတယ်လို့ ထင်နေရတဲ့ သိမှု (ဝိဉာဏ်) ဖြစ်ပျက်လေး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ ဖြစ်နေတဲ့ သဘာဝလေးတွေကို ‘ငါ’ ဆိုတဲ့…
-
၁၃။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ပဉ္စဝဂ္ဂီရဟန်းတို့ကို မိန့်တော်မူ၏- (တချို့သော အယူအဆတွေမှာ ဓမ္မစကြာမှာ သတိပဌာန် မဟုတ်ပဲ သစ္စဉာဏ်၊ ကိစ္စဉာဏ်၊ ကတဉာဏ် ဉာဏ်သုံးဉာဏ်ဖြင့်သာ တက်သည်ဟူသော အယူအဆကို ချေဖျက် ပြလို၍ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့အတွက် ပိဋကတ်တော်လာ ဓမ္မစကြာသုတ်ကို ကိုးကား အနေနှင့် ကူးယူထားပါသည်။) ရဟန်းတို့ ရဟန်းဖြစ်သူသည် ဤအစွန်းနှစ်ပါးတို့ကို မမှီဝဲအပ်ကုန်၊ အဘယ်နှစ်ပါးတို့နည်း၊ ယုတ်ညံ့၍ ရွာသူတို့၏ အကျင့်ဖြစ်သော ပုထုဇဉ်တို့၏ အလေ့အကျင့်သာဖြစ်၍ အရိယာတို့၏ အလေ့အကျင့် မဟုတ်သော အကျိုးစီးပွါးနှင့် မစပ်ယှဉ်သော ကာမဂုဏ်တို့၌ ကာမဂုဏ်ချမ်းသာကို ကပ်ငြိသောအားဖြင့် အဖန်တလဲလဲ လိုက်စားအားထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း၊ ကိုယ်စိတ်၏ ဆင်းရဲခြင်းကို ဖြစ်စေတတ်သော အရိယာတို့၏ အကျင့်မဟုတ်သော အကျိုးစီးပွါးနှင့် မစပ်ယှဉ်သော ကိုယ်ပင်ပန်းမှုကို အားထုတ်ခြင်းလည်းကောင်း ဤနှစ်ပါးတို့တည်း။…
-
ညနေပိုင်း အချိန်အခါမှာ တစ်နေ့တာလုံးရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ရေစင်နဲ့ အေးချမ်းစွာ ဆေးကြောပြီး၊ တကယ့် ပကတိ အရှိတရားကို လက်တွေ့ လေ့လာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့… ယနေ့ခေတ် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်ပြီး အလုပ်တာဝန်တွေ များပြားလှတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေမှာ “အဆင်မပြေမှု” ဆိုတာဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမယ့် ဧည့်သည် တစ်ဦးလို ဖြစ်နေပါတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချင်းချင်း နားလည်မှု လွဲတာ၊ အထက်လူကြီးက မတရား အပြစ်တင်တာ၊ အောက်လက်ငယ်သားတွေက မိမိ ညွှန်ကြားတဲ့ အတိုင်း မလုပ်တာ၊ ဖောက်သည်တွေနဲ့ စကားများရတာ စတဲ့ အခြေအနေတွေဟာ အချိန်မရွေး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလို အလိုမကျစရာ အခြေအနေ တစ်ခုခုနဲ့…
-
ကျနော်တို့ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာဖြစ်စေ၊ လောကီ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ ပြဿနာတစ်ခုခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းတတ်ကြတဲ့ အလေ့အထတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ် အစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေ ကုသမယ့်အစား၊ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ အပေါ်ယံ အခြေအနေတွေကိုသာ လိုက်လံ ဖာထေး ပြုပြင်နေခြင်းပါပဲ။ တကယ့် လွတ်မြောက်မှု ပန်းတိုင်ကို သွားမယ့် လမ်းခရီးမှာ ဒီလို အပေါ်ယံ ဖြေရှင်းနည်းတွေဟာ ဘယ်လိုမှ ခရီးမရောက်နိုင်ပါဘူး။ သွေးထဲက ပိုးနှင့် အပေါ်ယံ အနာ (ဥပမာ) ဒီသဘောတရားကို သေချာ မြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်မှာ သွေးထဲကို အဆိပ်သင့်ပိုး တစ်မျိုး ဝင်ရောက်နေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အရေပြား တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနာတွေ ဆက်တိုက် ထွက်နေတယ် ဆိုပါစို့။…
-
ပိတ်ရက်မှာ အနားယူတဲ့အခါ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားတာကို အားလုံး သတိထားမိမှာပါ။ ဒါဟာ ခဏတာ လိုချင်မှုတွေ၊ မလိုချင်မှုတွေကနေ ကင်းကွာသွားလို့ အေးချမ်းသွားတဲ့ သဘောပါ။ ကိလေသာတွေရဲ့ ပူလောင်မှုကနေ ခဏတာ သက်သာရာရသွားတဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို နားနေတဲ့အချိန်မှာတောင် “ငါ နားရပြီ” လို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ အတ္တဒိဋ္ဌိဆိုတဲ့ ကိလေသာက ဝင်လာပြန်ပါတယ်။ တကယ့် အေးချမ်းမှုကို လိုချင်ရင်တော့ အဲဒီ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲလေးကိုပါ အနားပေးလိုက်ဖို့ လိုပါတယ်။ အနားယူတယ်ဆိုတာ “ငါ” လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်သွားတဲ့ အကြောင်းကြောင့် သက်သာမှုဆိုတဲ့ အကျိုးတရား ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်စဉ်သက်သက်ပါပဲ။ အခု လက်ရှိ သက်သာနေတဲ့ ခံစားမှုလေးကို ‘ငါ’…