-
နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… အားလပ်ရက် ပိတ်ရက်တွေဆိုတာ အိမ်တိုင်းမှာ လူစည်ကားချင်မှ စည်ကားပါလိမ့်မယ်။ သားသမီးတွေက ကိုယ့်အလုပ်၊ ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ မအားလပ်လို့ မလာနိုင်တဲ့အခါမျိုး၊ အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခါမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အချိန်မှာ “လာများ လာမလား” ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်စိတ်ကလေး ပေါ်လာတတ်သလို၊ တကယ် မရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း “ငါ့မှာတော့ အဖော်မရှိဘူး” ဆိုပြီး ဝမ်းနည်းဆွေးမြေ့တဲ့စိတ်တွေ အလိုလို ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို မျှော်လင့်စိတ် (လောဘ) နဲ့ ဆွေးမြေ့စိတ် (ဒေါသ) တွေကို ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေထဲ ဆက်မမျောစေဘဲ၊ ပစ္စုပ္ပန် “ဝိဉာဏ်”…
-
တစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းလာသမျှ ပိတ်ရက်လေး ရောက်ပြီဆိုရင် လူတိုင်းလိုလို စိတ်ထဲမှာ တွေးမိတာလေး တစ်ခုရှိပါတယ်။ “ဒီနေ့တော့ ငါ့ နားရက်လေးမို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးလေး နေပါရစေ” ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီလို အေးချမ်းချင်တဲ့ စိတ်ကလေးဖြစ်တာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးချမ်းမှုအပေါ်မှာ “ငါ့ နားရက်”၊ “ငါ့ အချိန်” ဆိုပြီး ပိုင်ရှင်ဝင်လုပ်လိုက်တဲ့အခါ (အစွဲ ကပ်သွားတဲ့အခါ) ပြဿနာ စပါတော့တယ်။ အိမ်ကလူက တစ်ခုခု ခိုင်းလိုက်တာမျိုး၊ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က အလုပ်ကိစ္စ ဖုန်းဆက်လာတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံလေး တစ်ခု ကြားလိုက်ရတာနဲ့ “ဟာ.. ငါနားမလို့ဟာကို၊ လာနှောင့်ယှက်နေကြတယ်” ဆိုပြီး ဒေါသတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ ချက်ချင်း ဝင်လာပါပြီ။ တကယ်တော့ ကိုယ့်ကို လာနှောင့်ယှက်တာထက်၊ “ငါ့…
-
ကိုယ့်ဆရာတို့ စိတ်ထဲမှာ လောကကြီးက ပြသနာတွေ တက်နေတယ်လို့ ထင်တယ် မဟုတ်လား။ တကယ်က လောကကြီး ပြသနာတက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဆရာတို့ ပြသနာတက်နေကြတာ။ စိတ္ထေန နိယျတေ လောကောတဲ့ လောကကြီး ကို စိတ်က ဆောင်ထားတာ။ တကယ်တော့ လောကကြီးဆိုတာ ခင်ဗျား ဆိုတဲ့ ခန္ဓာငါးပါးမှာ ဖြစ်တဲ့ စိတ်ကလေး တချက်ပဲ။ အဲဒါတွေက အစွဲအလမ်းတွေ အားကြီးတော့၊ ကာမဂုဏ်အာရုံပေါ် ခွေးအမဲရိုးကိုက်သလို မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေလို့၊ ကာမဝိတက်တွေကို ထိမ်းမရတာပါ။ ဗျာပါဒ ဝိတက်တွေ ဆက်ခါ ဆက်ခါ ဖြစ်ပြီး ပင်ပန်း ဆင်းရဲမှုတွေ ဖြစ်နေတာပါ။ အဓိက ပြသနာက လောကမှာ သတ္တဝါ ရှိတယ် ထင်လေတော့၊ လောကီ ကိစ္စတွေမှာ ဘယ်သူကတော့ ဆိုးတယ် ကောင်းတယ်…
-
ရဟန်းတော်များ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဒကာ၊ ဒကာမတွေရဲ့ ကြည်ညိုမှုကြောင့် ပစ္စည်းလေးပါး လာဘ်လာဘတွေ ပေါများလာတာ၊ “ဆရာတော် ဟောတာကောင်းလိုက်တာ၊ ကျင့်ဝတ်နဲ့ ပြည့်စုံလိုက်တာ” စသဖြင့် ချီးမွမ်းခံရတာတွေဟာ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမယ့် လောကဓံတရားတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို သာယာဖွယ် အာရုံတွေနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ အမှတ်တမဲ့ ဖောင်းပွလာတတ်တဲ့ ဝိဉာဏ်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူလေ့လာဖို့ အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။ သာယာမှုနောက်က ဝိဉာဏ်ကို ဖမ်းယူခြင်း ချီးမွမ်းစကား ကြားရတဲ့အခါ၊ အထူးအဆန်း လှူဒါန်းခံရတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်သွားတဲ့၊ သာယာသွားတဲ့ လောဘစိတ်လေး ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားတဲ့ စိတ်လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီလို ဖောင်းပွလာတဲ့ စိတ်အခြေအနေကို အာရုံနောက် မျောမပါစေဘဲ၊ “သြော်… သာယာတဲ့ သိစိတ်…
-
ယခုလို သောကြာနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီ အချိန်ဆိုတာ တစ်ပတ်တာရဲ့ နောက်ဆုံး အလုပ်ရက် ဖြစ်သလို၊ ဒီတစ်ပတ်လုံး ကျနော်တို့ ဆွေးနွေးလာခဲ့တဲ့ “အတိတ်သညာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လောဘ၊ ဒေါသများကို ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာခြင်း” ဆိုတဲ့ အခန်းဆက်ရဲ့ နိဂုံးချုပ် အပိုင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အသက်အရွယ် အပိုင်းအခြား တစ်ခုကို ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာတို့ အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ အချိန်တွေဟာ အင်မတန်မှ တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက၊ လူအများစုဟာ အဲဒီ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန် အချိန်လေးတွေကို အကျိုးမရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်နေကြတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် အတိတ်က ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ၊ ပြင်ဆင်ခွင့်…
-
ဒီတစ်ပတ်လုံး နေ့စဉ်ဘဝမှာ အာရုံတွေနဲ့ ထိတွေ့တိုင်း “ငါ” “သူ” မဟုတ်တဲ့ သဘောကို လေ့လာခဲ့ကြတယ်။ သောတာပန် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အဝေးကြီးကို လှမ်းနေရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ထိတွေ့မှုတွေအပေါ်မှာ ငါဆိုတဲ့ အစွဲမပါဘဲ အရှိကို အရှိအတိုင်း မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်သွားတာပါပဲ။ အဲဒီအမြင်မှားလေး ပြုတ်ကျသွားတာနဲ့ ဘဝကြီးက ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။ ကျနော်ရေးတဲ့ စာတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဒီလမ်းကို သွားဖို့ဆိုတာ အခုလို မိမိခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်အောင်ကြည့်ခြင်းကနေပဲ စတင်ရတာပါ။ ဒီပိတ်ရက်မှာ အထူးတလည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ဆီ ဝင်လာတဲ့ ထိတွေ့မှုလေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေး သိရုံလေးပဲ သိနေပေးလိုက်ပါ။ အရာရာကို မရှိတဲ့…
-
တရားအားထုတ် သူအတွက် လက်နက်တွေက ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်ပါစေ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စွပ်စွဲတဲ့ ဘေးဆိုတာ ပုထုဇဉ်ရဲ့ ဘေးတစ်ခုပါ။ နောက်ထပ် ဘေးတခုက အမျိုးမျိုးသော ဆရာတို့ရဲ့ ပြောစကားကို မော့ကြည့်နေရခြင်း ဆိုတဲ့ ဘေးပါ။ ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ စဉ်းစားပါ။ ဒါကြောင့်လဲ ကိုယ်တိုင် ထိုးထွင်းသိဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်။ နောက်တချက်က မုသားကို ထိန်းပါ။ ပုံမှန်လူက မုသားထိန်းဖို့ မလွယ်ပေမယ့် တရားအားထုတ်သူအတွက်က သတိထားနိုင်ပါတယ်။ စကားလဲ သိပ်မပြောပါနဲ့။ အလုပ်ထဲပဲ အာရုံစိုက်ထားပါ။ လေ့လာမယ် ကြိုးစားမယ်၊ ဘာကြိုးစားရမလဲ မသိသေးရင် ထပ်လေ့လာမယ်၊ ကြိုးစားမယ်၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားမယ် ဒီလိုမျိုး သွားသင့်ပါတယ်။ မုသားထိန်းတာက သစ္စာဆိုတာဟာ အမှန်တရားပါ။ အမှန်တရားမှာမှ သစ္စာထိုက်အောင် မှန်တဲ့ အမှန်တရားပါ။ အမှန်တရားကို…
-
ရဟန်းတော်များအတွက် ပရိယတ္တိစာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာဆည်းပူးခြင်းဟာ နေ့စဉ်မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရမယ့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဒီလို စာပေလေ့လာတဲ့အခါမှာ အလွန်သိမ်မွေ့ပြီး အမှတ်တမဲ့ ဝင်ရောက်လာတတ်တဲ့ အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ခက်ခဲတဲ့ ပါဠိ၊ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာတွေကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေထက် မိမိက ပိုသိနေတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါမျိုးမှာ ခေါင်းထောင်ထလာတတ်တဲ့ “ငါသိတယ်”၊ “ငါတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ “မာနစိတ်” ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စာပေနောက်မှ ကပ်ပါလာသော မာနယှဉ်သည့် ဝိဉာဏ်ကို ဖမ်းယူခြင်း စာဖတ်နေရင်း၊ စာချနေရင်း သဘောတရားတစ်ခုကို ထိုးထွင်းနားလည်သွားတဲ့အခါ ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်မှုနဲ့အတူ ဂုဏ်ယူတဲ့စိတ်လေး ဖျတ်ကနဲ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီလိုအချိန်မှာ စာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်နောက်ကိုပဲ ဆက်ပြီး မျောပါမသွားဘဲ၊ မိမိသန္တာန်မှာ အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့…
-
ယခုလို ကြာသပတေးနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီ အချိန်ဆိုတာ အသက်အရွယ် အပိုင်းအခြားတစ်ခုကို ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အများစုအတွက် အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နားနေရတဲ့ အချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေချိန်၊ မိမိတစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်တွေမှာ လူတွေရဲ့ စိတ်ဟာ အခု လက်ရှိ ဖြစ်နေတဲ့ “ပစ္စုပ္ပန်” မှာ မနေဘဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တဲ့ “ဇာတ်လမ်းဟောင်းကြီး” တွေဆီကို အလိုလို ပြန်ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ “ဟိုတုန်းက သူက ငါ့ကို ဒီလို ပြောခဲ့တာ၊ ငါက ဒီလို တုံ့ပြန်ခဲ့ရမှာ”၊ “အဲဒီတုန်းကသာ ငါ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရင်၊ အခုလောက်ဆို ငါ့ဘဝက တစ်မျိုး ဖြစ်နေလောက်ပြီ” စသဖြင့် အတိတ်က…
-
“ဝိသာခါ… တစ်ရာမျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထုရှိကြသူတို့အား တစ်ရာမျှလောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။ ကိုးဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား ကိုးဆယ်မျှ လောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။ ရှစ်ဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား ရှစ်ဆယ်မျှလောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။ ခုနစ်ဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား ခုနစ်ဆယ်မျှလောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။ ခြောက်ဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား ခြောက်ဆယ်မျှလောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန် ၏။ ငါးဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား ငါးဆယ်မျှလောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။ လေးဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား လေးဆယ်မျှလောက်သော ဆင်းရဲတို့သည် ဖြစ်ကုန်၏။ သုံးဆယ်မျှလောက် ချစ်အပ်သော အရာဝတ္ထု ရှိကြသူတို့အား…