ရဟန်းတော်များအတွက် ပရိယတ္တိစာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာဆည်းပူးခြင်းဟာ နေ့စဉ်မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရမယ့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ဒီလို စာပေလေ့လာတဲ့အခါမှာ အလွန်သိမ်မွေ့ပြီး အမှတ်တမဲ့ ဝင်ရောက်လာတတ်တဲ့ အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ခက်ခဲတဲ့ ပါဠိ၊ အဋ္ဌကထာ၊ ဋီကာတွေကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူတွေထက် မိမိက ပိုသိနေတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါမျိုးမှာ ခေါင်းထောင်ထလာတတ်တဲ့ “ငါသိတယ်”၊ “ငါတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ “မာနစိတ်” ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
စာပေနောက်မှ ကပ်ပါလာသော မာနယှဉ်သည့် ဝိဉာဏ်ကို ဖမ်းယူခြင်း
စာဖတ်နေရင်း၊ စာချနေရင်း သဘောတရားတစ်ခုကို ထိုးထွင်းနားလည်သွားတဲ့အခါ ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်မှုနဲ့အတူ ဂုဏ်ယူတဲ့စိတ်လေး ဖျတ်ကနဲ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီလိုအချိန်မှာ စာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်နောက်ကိုပဲ ဆက်ပြီး မျောပါမသွားဘဲ၊ မိမိသန္တာန်မှာ အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဲဒီ “မာနယှဉ်သော သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ကို ချက်ချင်း ဉာဏ်နဲ့ လှည့်ပြီး အကဲခတ်ရပါမယ်။
“သြော်… ငါတတ်တယ်လို့ ထင်တဲ့ မာနစိတ်လေး ဝင်လာပါလား” လို့ သိလိုက်ပါ။ အဲဒီလို သိလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ စာပေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဉာဏ်ဟာ သံသရာလည်ကြောင်း အတ္တ (Ego) အဖြစ် ပြောင်းမသွားတော့ဘဲ၊ သံသရာလွတ်ကြောင်း စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ခွင်ထဲကို တန်းပြီး ရောက်သွားပါတယ်။
အကြောင်းအကျိုး သက်သက်ဖြစ်သော နာမ်ဓမ္မအဖြစ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း
ဒီလို ဉာဏ်နဲ့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ဒီ “ငါတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်ဟာ ခိုင်မာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တွေ့ရပါမယ်။ စာကို ဖတ်လိုက်တယ်၊ စဉ်းစားလိုက်တယ် ဆိုတဲ့ “အကြောင်းတရား” ကြောင့်သာ၊ နားလည်သွားတယ်၊ ဂုဏ်ယူသွားတယ် ဆိုတဲ့ “အကျိုးတရား (ဝိဉာဏ်)” လေး ပေါ်လာရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အကြောင်းရှိလို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အကြောင်းကင်းရင် (နောက်စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အာရုံပြောင်းသွားရင်) အဲဒီ မာနစိတ်လေးဟာ ချက်ချင်း ချုပ်ပျောက်သွားပါတယ်။ ဒါဟာ ရုပ်ကင်းတဲ့၊ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီး အမြန်နှုန်းနဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ “နာမ်ဓမ္မ” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ငါမဟုတ်၊ ရဟန်းမဟုတ်၊ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ ကို သိမြင်ခြင်း
အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နာမ်ဓမ္မလေးထဲမှာ “ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မပါပါဘူး။ တတ်သိနားလည်နေတဲ့ “ပုဂ္ဂိုလ်”၊ “သတ္တဝါ” မရှိသလို၊ စာတတ်တဲ့ “ရဟန်း” ဆိုတာလည်း အဲဒီနာမ်ဓမ္မထဲမှာ ရှာမတွေ့နိုင်ပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) အစဉ်သာ ရှိပါတယ်။ ဒါကို သေသေချာချာ ထိုးထွင်းသိမြင်လာတဲ့အခါ “ငါတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ စိတ်၊ စေတသိက် နာမ်တရားအားလုံးဟာ အစိုးမရဘူး၊ ငါပိုင်တာမဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ “သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” (ခပ်သိမ်းသော တရားတို့သည် အနတ္တသာတည်း) ဆိုတဲ့ အမြင်မှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အနတ္တလမ်းမှန်ကို တည်ဆောက်ခြင်း
ဒီနေရာမှာလည်း အစဉ်အမြဲ သတိချပ်ရမယ့် အချက်ကတော့ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ တတ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါလုပ်လို့ရတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆို စာလည်း မကြည့်တော့ဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒ (Nihilism) သို့ မရောက်သွားစေဖို့ပါပဲ။ အနတ္တကို သိတာဟာ လက်မှိုင်ချဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ငါဆိုတဲ့ အစွဲမာနကို ဖြုတ်ချပြီး အရိယာလမ်းကြောင်းပေါ်ရောက်အောင် မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဖန်တီးတည်ဆောက်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် စာပေလေ့လာတဲ့အခါတိုင်းမှာ-
“ငါတတ်သည်” ဟူသော မာနကို ပယ်ခွာပြီး သံသရာမှ လွတ်မြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ
စာဖတ်နေစဉ် စိတ်၏ အပြောင်းအလဲကို မလွတ်တမ်း စောင့်ကြည့်မည့် ဝီရိယ
မာနစိတ် ပေါ်လာတိုင်း ချက်ချင်းသိအောင် စူးစိုက်ထားသည့် စိတ္တ
၎င်းသည် “ငါ” မဟုတ်၊ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်ပျက်နေသော နာမ်ဓမ္မသက်သက်ပါလားဟု ပိုင်းခြားသိမြင်သည့် ဝီမံသာ စသည့် အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ အသုံးချရပါမည်။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် စာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာရာတွင် ဂန္ထဓုရ (စာသင်ခြင်းသက်သက်) ဖြင့်သာ ရပ်တန့်မနေဘဲ၊ ထိုလေ့လာမှုနောက်တွင် ကပ်ပါလာတတ်သည့် မာနစိတ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းယူကာ “သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” ဟု ထိုးထွင်းသိမြင်အောင် အားထုတ်ပါက၊ စာကြည့်ချိန်သည်ပင်လျှင် စိတ္တာနုပဿနာ ဝိပဿနာအလုပ်ခွင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ကျနော်တို့ မျှော်မှန်းထားသည့် တကယ့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် မွန်မြတ်သော ပန်းတိုင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချီတက်နိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။
Leave a Reply