ရဟန်းတော်များ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဒကာ၊ ဒကာမတွေရဲ့ ကြည်ညိုမှုကြောင့် ပစ္စည်းလေးပါး လာဘ်လာဘတွေ ပေါများလာတာ၊ “ဆရာတော် ဟောတာကောင်းလိုက်တာ၊ ကျင့်ဝတ်နဲ့ ပြည့်စုံလိုက်တာ” စသဖြင့် ချီးမွမ်းခံရတာတွေဟာ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမယ့် လောကဓံတရားတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို သာယာဖွယ် အာရုံတွေနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ အမှတ်တမဲ့ ဖောင်းပွလာတတ်တဲ့ ဝိဉာဏ်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူလေ့လာဖို့ အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။
သာယာမှုနောက်က ဝိဉာဏ်ကို ဖမ်းယူခြင်း
ချီးမွမ်းစကား ကြားရတဲ့အခါ၊ အထူးအဆန်း လှူဒါန်းခံရတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်သွားတဲ့၊ သာယာသွားတဲ့ လောဘစိတ်လေး ဒါမှမဟုတ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားတဲ့ စိတ်လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဒီလို ဖောင်းပွလာတဲ့ စိတ်အခြေအနေကို အာရုံနောက် မျောမပါစေဘဲ၊ “သြော်… သာယာတဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) လေး ပေါ်လာပါလား၊ ဖောင်းပွတဲ့ စိတ်လေး ဖြစ်လာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ထပ်ချပ်မကွာ စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။
အကြောင်းအကျိုး သက်သက်ဖြစ်သော နာမ်ဓမ္မများ
ဒီလို ဉာဏ်နဲ့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရင်၊ အဲဒီ ဖောင်းပွလာတဲ့ စိတ် (ဝိဉာဏ်) နဲ့ ယှဉ်တွဲဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လောဘ၊ မာန စတဲ့ စေတသိက်တွေဟာ တကယ်တော့ အလိုလို ခိုင်မာစွာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ “နာမ်ဓမ္မ” သက်သက်တွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ တွေ့ရပါမယ်။ ချီးမွမ်းသံ (အသံအာရုံ) နဲ့ နား (သောတဒွါရ) တိုက်မိခြင်းဆိုတဲ့ “အကြောင်းတရား” ကြောင့်သာ သာယာကျေနပ်မှုဆိုတဲ့ “အကျိုးတရား” ပေါ်လာရတာပါ။ အကြောင်းရှိလို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အဲဒီအသံ ချုပ်သွားတာနဲ့ ဖောင်းပွတဲ့စိတ်လေးလည်း ချက်ချင်း ချုပ်ပျောက်သွားပါတယ်။ ဒါဟာ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နာမ်ဓမ္မ အစဉ်တန်းသက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရဟန်းမဟုတ်၊ သတ္တဝါမဟုတ်၊ သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ ကို မြင်ခြင်း
အဲဒီလို ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နာမ်ဓမ္မဖြစ်စဉ်ထဲမှာ အပူဇော်ခံ၊ အချီးမွမ်းခံနေတဲ့ “ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မပါပါဘူး။ ချီးမွမ်းခံရတဲ့ “ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ” လည်း မဟုတ်သလို၊ ဂုဏ်တက်သွားတဲ့ “ရဟန်း” ဆိုတာလည်း ဒီနာမ်ဓမ္မထဲမှာ မရှိပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ပျောက်သွားတဲ့ သဘောတရားတွေသာ ရှိပါတယ်။ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာတဲ့အခါမှာ “ငါ့ကို ချီးမွမ်းတယ်၊ ငါ့ကို လှူတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ စိတ်၊ စေတသိက် စတဲ့ ခပ်သိမ်းသော တရားတို့သည် အစိုးမရ အနတ္တသာဖြစ်သည်ဆိုသော “သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် ထိုးထွင်းသဘောပေါက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အနတ္တအမြင်ကို လက်တွေ့အသုံးချခြင်း
ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း သတိချပ်ရမယ့် အချက်ကတော့ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ အလှူခံတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပူဇော်ခံတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ ဆင်ခြင်စရာမလိုဘူး” ဆိုတဲ့ တာဝန်မဲ့တဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒ (Nihilism) မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အနတ္တကို သိတယ်ဆိုတာ လောကဓံရဲ့ လှည့်စားမှု၊ ပူဇော်သက္ကာရရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကနေ ရုန်းထွက်ပြီး၊ လွတ်မြောက်ရာ အရိယာလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်အောင် မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ကိုယ်တိုင် ပညာရှိရှိ တည်ဆောက်ရမယ့် အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် လာဘ်လာဘနဲ့ ချီးမွမ်းမှုတွေ ကြုံလာရတိုင်း-
၎င်းတို့အပေါ် သာယာယစ်မူးခြင်းမရှိဘဲ သံသရာမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ
သာယာစိတ်၊ ဖောင်းပွစိတ် ဝင်လာတိုင်း ချက်ချင်းသိအောင် အမြဲတမ်း သတိကပ်ထားသည့် မဆုတ်မနစ်သော ဝီရိယ
လာဘ်လာဘနောက် မလွင့်စင်ဘဲ မိမိစိတ်၏ ဖြစ်ပျက်အစဉ်ကိုသာ စူးစိုက်လေ့လာနေသည့် စိတ္တ
ဤသည်မှာ ငါမဟုတ်၊ ရဟန်းမဟုတ်၊ အကြောင်းအကျိုး နာမ်ဓမ္မသက်သက်ပါလားဟု ပိုင်းခြားသိမြင်သည့် ဝီမံသာ စတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ အသုံးချရပါမယ်။
အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရသော် ရဟန်းတော်များအနေဖြင့် မိမိထံသို့ ရောက်ရှိလာသော လာဘ်လာဘနှင့် ချီးမွမ်းမှုများအပေါ်တွင် သာယာဖောင်းပွမနေဘဲ၊ ယင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိဉာဏ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ချက်ချင်းဖမ်းယူကာ “သဗ္ဗေ ဓမ္မာ အနတ္တာ” ဟု ဖောက်ထွင်းသိမြင်အောင် အားထုတ်သွားပါက၊ လောကဓံသည်ပင် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ရင့်သန်စေမည့် အကောင်းဆုံး အထောက်အပံ့ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ကျနော်တို့ အထူး မျှော်မှန်းထားသည့် တကယ့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် မွန်မြတ်လှသော ပန်းတိုင်ဆီသို့ မလွဲမသွေ ဆိုက်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။
Leave a Reply