လောကကြီးမှာ အရာရာကို ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ မလုပ်ကြည့်ဘဲ မှန်းဆတွေးတောနေတတ်တဲ့ အလေ့အထတွေက နေရာတိုင်းမှာ အမြစ်တွယ်နေတတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရေး လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတဲ့အခါမှာ စာပေကျမ်းဂန်တွေထဲက စကားလုံးတွေကို ဖတ်ရှုပြီး မိမိစိတ်ကူးနဲ့ မှန်းဆနေကြတာတွေ အလွန်များပြားလှပါတယ်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ အမှန်တရားဆိုတာ မှန်းဆချက်တွေ၊ တွေးတောချက်တွေ၊ စကားလုံး လှလှလေးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ အစဉ်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ နာမ်ရုပ်ဖြစ်စဉ်တွေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း ဆိုတဲ့ လက်တွေ့အလုပ်ထဲမှာသာ ကိန်းဝပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အနေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ် မှန်းဆချက်တွေနောက်ကို လိုက်နေမယ့်အစား လက်တွေ့အလုပ်နဲ့ သက်သေပြနေသူတွေကိုသာ ရှာဖွေပြီး အားကိုးအားထား ပြုကြဖို့ အလွန်လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

စာတွေ့မှန်းဆချက်များမှ ရုန်းထွက်ခြင်း

ယနေ့ခေတ်မှာ တရားဟောစကားတွေ၊ တရားစာအုပ်တွေကို အလွယ်တကူ ဖတ်ရှု နားထောင်နိုင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စာအုပ်ထဲက အသိသက်သက်ဟာ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ “ဒေါသ မထွက်သင့်ဘူး” လို့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ထားပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း လောကဓံနဲ့ အဆင်မပြေမှု တစ်ခုခု ကြုံလာတဲ့အခါ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ ဒေါသကို အဲဒီ စာတွေ့အသိလေးက မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ် ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်။ မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ နားက ကြားလိုက်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် စတဲ့ ဝိဉာဏ်တွေရဲ့ အဖြစ်အပျက်ဟာ အလွန်လျင်မြန်ပါတယ်။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်ကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်း မရှိဘဲ၊ စာအုပ်ထဲက အချက်အလက်တွေနဲ့ မှန်းဆနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အရှိတရားကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်ထက် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက်တဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ဦးစားပေးဖို့ လိုအပ်လာပါတယ်။ မှန်းဆတွေးတောနေတာတွေကို ရပ်တန့်ပြီး၊ ကိုယ့်သန္တာန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခု အစားထိုး ပြောင်းလဲသွားတာကို အနီးကပ် လေ့လာရပါမယ်။ ဒါမှသာ ယုံကြည်မှုသက်သက် အဆင့်ကနေ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်အမြင်အဆင့်ကို ကူးပြောင်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့အလုပ်ဖြင့် သက်သေပြနေသော ရဟန်းများ

လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာ အလွန် ကြီးမား မြင့်မြတ်ပါတယ်။ ဒီလို အရိယာတွေ သိန်းနဲ့ချီ ပေါ်ထွန်းလာဖို့ဆိုရင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေအနေနဲ့ အရင်ဆုံး မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ ပြုလုပ်ရပါမယ်။ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုသက်သက်နဲ့ လှူဒါန်းနေတာတွေ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ ယတြာနဲ့ အခမ်းအနားတွေနောက်ကို လိုက်နေတာတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်ခွာရပါမယ်။

အဲဒီအစား ဘယ်သူတွေကို ရှာဖွေရမလဲဆိုရင်၊ မှန်းဆချက်တွေနဲ့ စာတွေ့သက်သက်ကိုသာ အားမကိုးဘဲ၊ လက်တွေ့ ဝိပဿနာကျင့်စဉ်နဲ့ အရှိတရားကို ရှာဖွေနေတဲ့ ရဟန်းများကိုသာ ရှာဖွေ ထောက်ပံ့ရပါမယ်။ နာမ်ရုပ် ဖြစ်စဉ်တွေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ပြီး၊ ကိလေသာ အပူမီးတွေကို ငြိမ်းသတ်နေတဲ့ ရဟန်းများရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ဟာ အလွန် တည်ငြိမ် အေးချမ်းပါတယ်။ သူတို့ဟာ စကားလုံးတွေနဲ့ သက်သေပြနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်တွေ့ လွတ်မြောက်မှု လုပ်ရပ်နဲ့ သက်သေပြနေသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ရဟန်းမျိုးတွေကို ရှာဖွေပြီး ဉာဏ်ပါသော ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ပံ့ပိုးခြင်းဟာ သံဃာရတနာ အစစ်အမှန်များ ပေါ်ထွန်းလာရေးအတွက် အကောင်းဆုံးသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူဝတ်ကြောင်တွေက လက်တွေ့အလုပ် လုပ်နေသူတွေကိုသာ တန်ဖိုးထား ထောက်ပံ့လာတဲ့အခါ၊ အခြားသော ရဟန်းများရဲ့ ဦးတည်ချက်ဟာလည်း လွတ်မြောက်ရေး လမ်းကြောင်းပေါ်ကို အလိုလို ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နေ့စဉ်ဘဝထဲက မိမိကိုယ်တိုင်၏ လက်တွေ့အလုပ်

အခြားသူများကို ရှာဖွေ ထောက်ပံ့ရုံနဲ့ မပြီးသေးပါဘူး။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း မှန်းဆချက်တွေနောက် မလိုက်ဘဲ လက်တွေ့ကျင့်စဉ်ကို သက်သေပြရပါမယ်။ ရိပ်သာသွားဖို့ အချိန်မရဘူးဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေကို ဖယ်ရှားပြီး၊ နေ့စဉ် အလုပ်ခွင်မှာ၊ ကားစီးရင်း၊ လမ်းလျှောက်ရင်း ပေါ်လာသမျှ စိတ်တွေကို အရှိကိုအရှိတိုင်း လက်ခံရှုမှတ်ရပါမယ်။

အလုပ်ခွင်မှာ အလိုမကျမှုကြောင့် ဒေါသဖြစ်လာတဲ့အခါ “ငါ ဒေါသထွက်တယ်” လို့ မယူဆဘဲ၊ ဒေါသဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှုလေး ပေါ်လာတာကို ဉာဏ်နဲ့ အကဲခတ်ရပါမယ်။ “အနတ္တ” ဆိုတာကို “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒတစ်ခုလို မယူဆဘဲ၊ ကိုယ့်အလိုအတိုင်း မဖြစ်တဲ့ လောကဓံပြဿနာတွေကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် အကောင်းဆုံး ခွန်အားတစ်ခုအဖြစ် လက်တွေ့ အသုံးချရပါမယ်။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ခွာချလိုက်တဲ့အခါ လုပ်ငန်းတာဝန်တွေကို အကောင်းဆုံးနဲ့ အချောမွေ့ဆုံး ဆောင်ရွက်လာနိုင်တာကို ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အောင်ပွဲခံခြင်း

ဒီလို လက်တွေ့အလုပ်နဲ့ သက်သေပြဖို့ဆိုရင် မှီခိုအားထားရမယ့် ခိုင်မာတဲ့ အင်အားစုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အဓိပတိတရားလေးပါးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပထမဦးစွာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ဆန္ဒ (ဆန္ဒာဓိပတိ) ကို မွေးမြူရပါမယ်။ ကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်ချင်စိတ် အမှန်တကယ် ရှိမှသာ လက်တွေ့ကျင့်စဉ်ကို စတင်နိုင်မှာပါ။ ဒုတိယအနေနဲ့ အပျင်းထူမှု၊ တွေဝေမှုတွေကို နေ့စဉ် တွန်းလှန်ပြီး မဆုတ်မနစ်တဲ့ လုံ့လ (ဝီရိယာဓိပတိ) ကို အသက်သွင်းရပါမယ်။ တတိယအနေနဲ့ ပြင်ပ အနှောင့်အယှက်တွေ၊ လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေကြောင့် တုန်လှုပ်ယိမ်းယိုင် မသွားတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား (စိတ္တာဓိပတိ) ကို တည်ဆောက်ရပါမယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မိမိရဲ့ အားထုတ်မှု အတွေ့အကြုံတွေ၊ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အသိအမြင်တွေကို ဉာဏ်နဲ့ အမြဲတမ်း စစ်ဆေး လေ့လာတဲ့ (ဝီမံသာဓိပတိ) ကို အသုံးချရပါမယ်။ ဒီအဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့သာ ပြည့်စုံမယ်ဆိုရင် လောကီ စီးပွားရေးရော၊ လောကုတ္တရာ ကျင့်စဉ်မှာပါ မည်သူမဆို မိမိလိုရာ ပန်းတိုင်ကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်ပါတယ်။

ပူးပေါင်းပါဝင်မှုဖြင့် အမှန်တရားကို မျှဝေခြင်း

မှန်းဆချက်တွေထက် လက်တွေ့အလုပ်နဲ့ သက်သေပြနေသူတွေကို ရှာဖွေခြင်းဆိုတာဟာ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ၊ လူနဲ့ ရဟန်း ဟန်ချက်ညီညီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမယ့် ကိစ္စဖြစ်ပါတယ်။ ရဟန်းများက ဝိပဿနာအလုပ်ဖြင့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အသိများကို ရှာဖွေ သက်သေပြသလို၊ လူဝတ်ကြောင်များကလည်း မိမိတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ အသုံးချပြီး သက်သေပြကြရပါမယ်။ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးတဲ့အခါမှာလည်း အပြင်လောက အကြောင်းအရာတွေထက်၊ ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်၊ နာမ်ရုပ်ရဲ့ သဘောတရားတွေကိုသာ ဖလှယ်ကြရပါမယ်။

ဒီလို လက်တွေ့အလုပ်ကိုသာ အဓိကထားတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ အစွဲအလမ်းတွေ၊ သံသယတွေဟာ အလိုလို ကင်းစင်သွားပါလိမ့်မယ်။ အပါယ်ဘေးကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ စိတ်ကို နာမ်ရုပ်ဖြစ်စဉ်ကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်းဖြင့် အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ပါတယ်။ ကိုးကွယ်ရာ အစစ်အမှန်ကို တွေ့ရှိခြင်းမှ ရရှိလာတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းစင်ခြင်းဟာ လူဝတ်ကြောင်တွေအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဆုလာဘ်ပါပဲ။

နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ ရှာဖွေနေတဲ့ အေးချမ်းမှုနဲ့ လွတ်မြောက်မှုဆိုတာ စာအုပ်တွေ၊ မှန်းဆချက်တွေ၊ သဘောတရားတွေထဲမှာ မရှိပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ဖြတ်သန်းရမယ့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အလုပ်ထဲမှာသာ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ယနေ့ကစပြီး သူတစ်ပါး ပြောတိုင်း အကန်းယုံ ယုံကြည်နေမယ့် အစား၊ မိမိခန္ဓာက ပြသနေတဲ့ အဖြေကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ ရှာဖွေပါ။ လက်တွေ့အလုပ်နဲ့ သက်သေပြနေတဲ့ အရိယာရဟန်းများကိုသာ ရှာဖွေ ထောက်ပံ့ပါ။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်နက်သဖွယ် ကိုင်စွဲပြီး၊ အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အလုပ်ဖြင့် သောတာပတ္တိမဂ် ခရီးစဉ်ကို ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။