-
ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ယောဂီများအတွက် မိမိတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အမြဲတမ်းလိုလို ကြုံတွေ့နေရပြီး၊ အလွယ်တကူ ကျရှုံးသွားတတ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ခံစားချက်တစ်ခုခု၊ အထူးသဖြင့် မကျေနပ်မှု ဒါမှမဟုတ် ဒေါသတစ်ခုခု ပေါ်လာတဲ့အခါ ချက်ချင်းဆိုသလို “ငါ စိတ်တိုတယ်” ဆိုပြီး အဲဒီခံစားချက်ကို ပိုင်ရှင်လုပ်လိုက်တဲ့ အကျင့်ဆိုးကြီးပါပဲ။ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ဆွေးနွေးမှာက စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် အားပေးစကားတွေ၊ ဒေါသကို ဘယ်လို မျိုသိပ်ရမယ် ဆိုတဲ့ လောကီ နည်းလမ်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်ဖို့၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတာ တကယ်မရှိဘဲ ရုပ်နဲ့ နာမ်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နေမှု သက်သက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့်မြင်ပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပညတ်အစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားအောင် နေ့စဉ်…
-
“အနိစ္စ” ဆိုတာ ပါးစပ်က ရွတ်နေဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်တွေ့ ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို မျက်စိနဲ့ မြင်သလို ဉာဏ်နဲ့ မြင်ဖို့ပါ။အသံတစ်ခု ကြားလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအသံလေး ပျောက်သွားတယ်။ နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ ခဏနေတော့ ပုံစံပြောင်းသွားတယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သဘောလေးတွေကို တစ်ရက်တာလုံး သတိထားကြည့်ပါ။ ကိုယ်က “မြဲပါစေ” လို့ ဆုတောင်းနေလည်း သူတို့ကတော့ ပျက်သွားမှာပါပဲ။ ဘာတစ်ခုမှ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာကို လက်တွေ့ သိလာပါလိမ့်မယ်။ဒီနေ့အတွက် အမေး- အခုလေးတင် ဖြစ်သွားတဲ့ ခံစားချက်လေး၊ အခု ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ?
-
“သစ္စာ” ဆိုတာ အမှန်တရားပါ။ အဲဒီအထဲမှာမှ ဘယ်တော့မှ မဖောက်ပြန်၊ ဘယ်တော့မှ မမှားယွင်းတဲ့ အလွန်လေးနက်တဲ့ အကြွင်းမဲ့ အမှန်တရားကိုမှ “သစ္စာထိုက်တဲ့ အမှန်တရား (အရိယသစ္စာ)” လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ဓမ္မစကြာ တရားဦးမှာ ဟောကြားတော်မူခဲ့တဲ့ ဒုက္ခသစ္စာ၊ သမုဒယသစ္စာ၊ မဂ္ဂသစ္စာ၊ နိရောဓသစ္စာ ဆိုတဲ့ သစ္စာလေးပါးကို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တော်တော်များများ ကြားဖူး သိထားကြမှာပါ။ဒါပေမယ့် “ဒုက္ခသစ္စာဆိုတာ ဘာလဲ” လို့ မေးရင်၊ “ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာက ဒုက္ခသစ္စာပေါ့” လို့ နှုတ်ကနေ အလွယ်တကူ ဖြေလိုက်ကြမှာပါပဲ။ တကယ်တမ်း ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် နင့်နင့်နဲနဲ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သဘောပေါက်ဖို့ဆိုတာ အလွန် ခဲယဉ်းလှပါတယ်။ ကျနော့်အတွက်တော့ ဒီ ‘ဒုက္ခသစ္စာ’ အစစ်အမှန်ကြီးကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်ဖို့…
-
ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နေ့တစ်နေ့၊ အချိန်ကာလ တစ်ခုကို အေးအေးသက်သာလေး ပြန်လည် ဆင်ခြင် သုံးသပ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကတော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်ရှေ့မှောက်မှာ ဒူးလေးတုပ်၊ လက်အုပ်လေးချီပြီး မိမိဘဝကို အသွင်ပြောင်းလဲပေးမယ့် သင်္ကန်းကို တောင်းခံခဲ့တဲ့ အချိန်လေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကာလလေးမှာ နှုတ်ကနေ ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေဟာ သာမန် စကားလုံးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရစေ” ဆိုတဲ့ အင်မတန်မှ လေးနက်၊ ကြီးကျယ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ကတိကဝတ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ဒီနေရာမှာ ဒီစာကို ဖတ်ရှုနေတဲ့ ရဟန်းတော်များ အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖြေရှင်းချက်ပေးဖို့ မလိုဘဲ မိမိကိုယ် မိမိ အေးအေးဆေးဆေးလေး ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။ နှုတ်ကနေ “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရစေ” လို့ ရွတ်ဆိုနေတဲ့…
-
ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြတဲ့ ယောဂီတွေ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုကတော့ တရားထိုင်ခုံပေါ်က အချိန်နဲ့ လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေရတဲ့ လူမှုဘဝကြားက ကွာဟချက်ပါပဲ။ ရိပ်သာမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်က ဘုရားစင်ရှေ့မှာ တရားထိုင်နေတုန်းကတော့ စိတ်က ငြိမ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံလိုက်တာနဲ့၊ အလုပ်ခွင်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေ၊ တိုက်ခိုက်မှုတွေ၊ ဝေဖန်မှုတွေနဲ့ ကြုံလာရတော့တာပါပဲ။ ဒီလို ကြုံလာတဲ့အခါ ပုထုဇဉ်တွေရဲ့ သဘာဝက အပြင်လောကကြီးကိုပဲ လိုက်ပြီး ပြင်ချင်ကြတယ်။ “သူ ဒီလို မပြောသင့်ဘူး၊ ဒီအလုပ်ကို ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး၊ အခြေအနေတွေက ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး” ဆိုပြီး ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖြစ်အောင် အပြင်ကို အတင်း လိုက်ကွပ်ကဲဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ တကယ်တော့ လောကကြီးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပြင်လို့…
-
ဝိပဿနာ အားထုတ်သူတွေအတွက် အရေးကြီးဆုံးက ကိုယ့်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အရှိတရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံရဲဖို့ပါ။ တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို အတင်း ဖန်တီးယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ဆူညံနေရင် ဆူညံနေမှန်း သိလိုက်တာ၊ ပူလောင်နေရင် ပူလောင်နေမှန်း အရှိကို အရှိအတိုင်း လက်ခံလိုက်တာကမှ အမြင်မှန်ပါ။ “ငါ” က ဝင်ပြီး ဒီအခြေအနေကြီးကို ပြုပြင်ချင်နေတဲ့ စိတ်ကို လွှတ်ချလိုက်တဲ့အခါ သဘာဝတရားက သူ့အလုပ်သူ လုပ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဘာကိုမှ အတင်း မတွန်းလှန်ပါနဲ့။ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတာချည်းပါပဲ။ဒီနေ့အတွက် အမေး- ဖြစ်ပေါ်လာသမျှကို ပြုပြင်မနေဘဲ အသာလေး စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲလား?
-
“စိတ်သည် လောကကြီးကို ဆောင်ထား၏” ဆိုတဲ့ စကားဟာ အင်မတန် မှန်ကန်နက်နဲတဲ့ ပရမတ္ထသစ္စာ စကားရပ်ပါပဲ။တကယ့် အရှိတရား (ပရမတ်) မှာ ဘယ်သူ၊ ဘယ်ဝါ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး ယန္တရားကြီး” သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒါကို သတိထားကြည့်ရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့နိုင်ပေမယ့်၊ လူတွေဟာ ဒီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေအပေါ်မှာ-“ဒါကတော့ ငါပဲ၊ ဒါကတော့ သူပဲ” လို့ မှတ်သားမှု (သညာ) အပေါ်မှာ အယူမှားကြတယ်။“ဒါကို ငါလုပ်တာ၊ သူလုပ်တာ” လို့ ပြုလုပ်စေ့ဆော်မှု (သင်္ခါရ) အပေါ်မှာ အယူမှားကြတယ်။“ငါ ခံစားရတယ်၊ သူ ခံစားရတယ်” လို့ ခံစားမှု (ဝေဒနာ) အပေါ်မှာ…
-
ဗုဒ္ဓရဲ့ အဆုံးအမမှာ ရဟန်းပြုတယ်ဆိုတာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ဖို့၊ အစစ်အမှန် လွတ်မြောက်ရေးဖြစ်တဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရဟန်းတစ်ပါးရဲ့ ဘဝမှာ ပထမဦးစားပေး နေရာ၊ ဒုတိယ ဦးစားပေး နေရာ၊ တတိယ ဦးစားပေး နေရာ အားလုံးဟာ ရဟန္တာဖြစ်ရေး ဆိုတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတည်းသာ ရှိရပါမယ်။ ဒါပေမယ့် ယနေ့ခေတ် အခြေအနေတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်ကျော် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မူလရည်ရွယ်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး လောကီအာရုံတွေနောက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်နေတဲ့ “ပွဲတက်ရဟန်း” ဆိုတဲ့ လမ်းလွဲကြီးထဲကို ရောက်နေကြတာကို တွေ့မြင်နေရပါတယ်။ပရဟိတ နှင့် ဝိနည်းအပြစ်ယနေ့ခေတ်မှာ ရဟန်းတွေ လူမှုရေးကိစ္စတွေ၊ ပရဟိတ အလုပ်တွေ လုပ်နေကြတာကို အထင်ကြီး လေးစားနေကြတာတွေ ရှိပါတယ်။ တကယ်တော့ ရဟန်းတွေ…
-
စနေနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ တစ်ပတ်လုံး အလုပ်တွေ ပင်ပန်းလာခဲ့သမျှ အိမ်မှာ အနားယူကြတဲ့ အချိန်ဖြစ်သလို၊ တချို့အတွက်တော့ တစ်ပတ်စာ စုပုံနေတဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေ၊ အဝတ်လျှော်၊ မီးပူတိုက်၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ငန်းတွေကို လုံးပန်းရတဲ့ အချိန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတဲ့အခါ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ တော်တော်များများက “ဒီနေ့တော့ အိမ်အလုပ်တွေနဲ့တင် အချိန်ကုန်သွားပြီ၊ တရားထိုင်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး” လို့ ညည်းတွားတတ်ကြပါတယ်။တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းထဲမှာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေမှ ရတယ်လို့ ထင်မှတ်ထားရင် အဲဒါဟာ အင်မတန် နစ်နာပါတယ်။ ကျနော်ရေးတဲ့ စာတွေရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဒါကြောင့်…
-
တစ်ပတ်တာလုံး ပင်ပန်းခဲ့သမျှ စနေနေ့ မနက် ၁၀ နာရီလောက်ဆိုရင် ခန္ဓာရော စိတ်ပါ အတော်လေး ပေါ့ပါးနေတတ်ပါတယ်။ အလုပ်တွေ ခဏနားထားရလို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ဝါသနာပါတာလေးတွေ လုပ်ခွင့်ရလို့ စိတ်ထဲမှာ လန်းဆန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ပါ။ဒီလို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ မေ့နေတတ်ကြပါတယ်။ အများစုက “ငါ အနားရနေတယ်၊ ငါ ပေါ့ပါးနေတယ်၊ ငါ ပျော်တယ်” ဆိုပြီး အဲဒီခံစားချက်ကို “ငါ” နဲ့ သွားပြီး ပိုင်ရှင်လုပ်တတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ပိုင်ရှင်လုပ်လိုက်တဲ့အတွက် တနင်္လာနေ့ ရုံးပြန်တက်ရမယ့် အကြောင်း တွေးမိတာနဲ့ အဲဒီ “ငါ့ရဲ့ ပေါ့ပါးမှု” ကြီး ပျောက်သွားမှာ စိုးရိမ်တဲ့ ပူလောင်မှုက ချက်ချင်း ဝင်လာပါတော့တယ်။ဝိပဿနာအားထုတ်တယ်၊ စိတ္တာနုပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ…