-
“ငါ” ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ပြောရင် တချို့က ကြောက်ကြတယ်။ ဘဝကြီးက ဘာမှ မရှိတော့သလို၊ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သလို ခံစားရတတ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို လွှတ်ချလိုက်တာဟာ အကျဉ်းထောင်ထဲက ထွက်ရသလိုပါပဲ။ “ငါ့ဂုဏ်”၊ “ငါ့အမှား”၊ “ငါ့အရှက်” ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ မရှိတော့ရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နှိပ်စက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အမှားဆိုတာ အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ အမှန်ဆိုတာလည်း အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အကောင်အထည် မဟုတ်ဘဲ စီးဆင်းနေတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲလို့ မြင်ရင် ဘဝဟာ အများကြီး ပေါ့ပါးသွားပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ်မရှိဘဲ နေရတာဟာ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းမှုပါ။ ဒီနေ့အတွက် အမေး-…
-
နောက်ဉာဏ်ကတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ကို သိတဲ့ ဉာဏ်ပါပဲ။ အဲဒီဉာဏ်ကတော့ ဘယ်အချိန်ရောက်တယ် မပြောနိုင်ပါဘူး။ ကျနော့်အနေနဲ့က ဉာဏ်စဉ်တွေကို လိုက်ပြီး လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာလဲ မရှိတော့ ကိုယ် ဘယ်ရောက်နေပြီ ဘာဖြစ်နေပြီ ဆိုတာကိုလဲ သေချာ မသိပါဘူး။ မိုးကုတ်ဆရာတော်ကြီး တရားတွေ နာပြီး သစ္စာသိအောင် လုပ်ဆိုလဲ လိုက်လုပ်၊ အရိယာ တရားနာ ဆိုလို့ အရိယာ လိုက်ရှာ၊ ဖြစ်ပျက်ရှုခိုင်းတော့ ဖြစ်ပျက် ရှု၊ စိတ္တာနုပဿနာ မှာ ဝင်လေ ရှုသွင်းချင်တဲ့စိတ်၊ ထွက်လေ ရှုထုတ်ချင်တဲ့ စိတ်ကို မှတ်ရမယ် ဆိုတာက ကျနော်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မအပ်စပ်။ ဒါပေမယ့် ကျန်တဲ့ စိတ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကိုတော့ ရှုပါတယ်။ ကိုယ်ဖက်က လွန်ခဲ့တဲ့…
-
နေဝင်သွားပြီ။ တချို့ကတော့ အလုပ်က ပြန်ရောက်လို့ ရေမိုးချိုး၊ ထမင်းစားပြီး နားနေကြပြီ။ တချို့ကတော့ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ပုတီးစိပ်၊ မေတ္တာပို့ နေကြပြီ။ ကောင်းပါတယ်။ ကုသိုလ်စိတ် ဖြစ်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီညနေခင်းမှာ မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်တယ်။ နည်းနည်းတော့ ခါးမယ်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘုရားရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့အချိန်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိနေသလဲ။” “ငါ့ဘဝ အဆင်ပြေပါစေ” ဆိုတဲ့ လိုချင်မှု (လောဘ) လား။ “ငါ့မိသားစု ကျန်းမာပါစေ” ဆိုတဲ့ သံယောဇဉ် (စွဲလမ်းမှု) လား။ ဒါမှမဟုတ် “ငါ ဒီလောက်လုပ်နေမှတော့ ကုသိုလ်တွေ ရမှာပဲ” ဆိုတဲ့ မာန (မျက်ကန်း ယုံကြည်မှု) လား။ တကယ်လို့ ဒီစိတ်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင်…
-
တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ထိုင်နေမှ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေတာကို အရှိအတိုင်း မြင်အောင် ကြည့်တာပါ။ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာရင် “ငါ တွေးနေတယ်” လို့ မသတ်မှတ်ဘဲ “အတွေးတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်” လို့ပဲ နှလုံးသွင်းပါ။ ဒေါသထွက်ရင်လည်း “ငါ စိတ်တိုတယ်” လို့ မပြောဘဲ “ဒေါသသဘော ဖြစ်နေတယ်” လို့ နှလုံးသွင်းပေးပါ။ သိနေတဲ့စိတ်နဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောကြားမှာ သတိလေးထားကြည့်ပါ။ အဲဒီအခါ အရာအားလုံးဟာ သူ့အရှိန်နဲ့သူ လာပြီး၊ သူ့အရှိန်နဲ့သူ ပြန်ပျောက်သွားတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ဝင်စွက်ဖက်စရာ မလိုဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့တော့ ဖြစ်သမျှကို ဘေးကနေ ကြည့်နေတဲ့သူ (အပေါ်စီးကြည့်သူ) အနေနဲ့ပဲ နေကြည့်ပေးပါ။ ဒီနေ့အတွက် အမေး- ဖြစ်သမျှဟာ ငါ့ခိုင်းစေချက်မပါဘဲ ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိရဲ့လား။
-
ပထမ ဉာဏ်ဖြစ်တဲ့ နာမရူပ ပရိစ္ဆေဒ ဉာဏ်ဖြစ်စဉ်က အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကို နာမရူပ ဉာဏ်လို့လဲ သေသေချာချာ မသိပါဘူး။ ထောက်ခံချက်ပေးမယ့် လူလည်းမရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့ ဒီတစ်ခုတော့ မှန်တယ် ဆိုတာကို လေးလေး နက်နက် လက်ခံသွားတာပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေ အများကြီး မြင်ထားလေ တော့၊ နှစ်နှစ်ကာကာ လက်ခံတာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ တရားအားထုတ်တာပဲ လုပ်တော့မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးမျိုးလဲ မရှိပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က စင်္ကာပူ ထွက်ဖို့ လုပ်နေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ အလုပ်ကိစ္စထဲပဲ အာရုံ ပြန်ရောက်ပြီး အလုပ်ပဲ လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ထူးခြားတာ တခုကတော့ စင်္ကာပူရောက်တဲ့အခါမှာ လူတိုင်းက အလုပ်အရမ်းလိုချင်ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ စင်္ကာပူထွက်လာတာကလဲ ချေးငှားပြီး ထွက်လာခဲ့ရတာပါ။…
-
ဝိပသနာ ဉာဏ်စဉ်တွေနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး ကျနော် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပုံကို ပြောပြချင်လို့ပါ။ ပထမဆုံး ဉာဏ်ကတော့ နာမရူပ ပရိစ္ဆေဒ ဉာဏ်ပါ။ အဲဒီဉာဏ်ကိုတော့ ၂၀၀၆-၇ ဝန်းကျင်မှာ နိုင်ငံခြားမှာ သွားအလုပ်မလုပ်ခင်မှာ မဟာစည်မှာ ဘုန်းကြီးဝတ်ပြီး တရားအားထုတ်မယ် ဆိုပြီး လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ မဟာစည်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ဝိပဿနာ လမ်းညွှန် စာအုပ် (စာအုပ်နာမည် မမှတ်မိ) ပါးပါး လေးကို လက်ကိုင်ထား ပြီး ဆရာမရှိပဲ အားထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ စာအုပ်ကသာ ဆရာလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော် ဖောင်းပိန်ကို ရှုမှတ် ခြင်းအားဖြင့် သမာဓိ နည်းနည်း ရလာခဲ့ပါတယ်။ ကျနော်က ဝင်လေထွက်လေကို လုံးဝ မရှုမှတ်တတ်ပါ။ ဖောင်း ပိန်ကကျတော့ ကျနော့်အတွက် အများကြီး အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲလိုနဲ့…
-
“ငါ” မရှိရင် ဘယ်သူက အလုပ်လုပ်နေတာလဲလို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်။ တကယ်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သူ့အလုပ်သူ လုပ်နေတာပါ။ ဗိုက်ဆာရင် အစာတောင်းတယ်၊ ညောင်းရင် ပြောင်းချင်တယ်၊ အသံကြားရင် ကြားသိစိတ် ဖြစ်လာတယ်။ ဒါတွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ သဘောတရားတွေပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကသာ ကြားထဲကနေ “ငါ ဗိုက်ဆာတယ်”၊ “ငါ နာတယ်” ဆိုပြီး ဝင်ပိုင်စိုးလိုက်တာ။ အဲဒီလို ပိုင်စိုးလိုက်တဲ့အခါ “ငါ့စိတ်တိုင်းမကျဘူး” ဆိုတဲ့ ဒုက္ခက ကပ်ပါလာတော့တာပါပဲ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာစားတဲ့အခါ “ငါ စားနေတာလား” ဒါမှမဟုတ် “ဗိုက်ဆာတဲ့ဝေဒနာကြောင့် ရုပ်ခန္ဓာက လှုပ်ရှားနေတာလား” ဆိုတာကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်ကြည့်ပါ။ ဒီနေ့အတွက် အမေး- ငါ့အလိုအတိုင်း တစ်ခုခုကို မဖြစ်အောင်လုပ်လို့ ရပါသလား။
-
ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး ဒုက္ခရောက်နေတာဟာ “ငါ” ရှိတယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားလို့ပါ။ ဒါဟာ ဘယ်သူ့အပြစ်မှ မဟုတ်ဘူး၊ မသိလို့ မှားနေတဲ့ အမြင် (အတ္တဒိဋ္ဌိ) သက်သက်ပဲ။ မနက်နိုးတာနဲ့ “ငါ နိုးပြီ”၊ “ငါ့ စိတ်”၊ “ငါ့ ခန္ဓာကိုယ်” ဆိုပြီး အလိုလို သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီ “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ? ခေါင်းထဲမှာလား၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတွေးတွေထဲမှာလား? သေချာရှာကြည့်ရင် ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တာကို မြင်ပါလိမ့်မယ်။ အမှန်တရားကို မြင်ဖို့ဆိုတာ တစ်ခုခုကို အသစ်လုပ်ယူရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ အယူမှားကြီးကို “မရှိဘူး” လို့ လက်ခံနိုင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ဒီနေ့တော့ ဘာပဲလုပ်လုပ် “ဒါ ငါလုပ်တာလား၊…
-
အခု ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်ပြီး ပြန်ကြည့်ရအောင်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ထွက်လေဝင်လေ၊ ပေါ်လာသမျှ အတွေးတွေ… ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ့ဘာသာသူ ဖြစ်နေတာပါ။ မင်းက ကြားဝင်စွက်ဖက်စရာ မလိုပါဘူး။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ခဏလေး လွှတ်ချလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လောက်တောင် ပေါ့ပါးသွားသလဲ။ အဲဒီ ပေါ့ပါးမှုဟာ သမားရိုးကျ ပျော်ရွှင်မှုထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပါတယ်။ နားလည်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။
-
ခန္ဓာဖြစ်စဉ်ဆိုတာက တကယ်တော့ ပဋိစ္စသမုပါဒ်ကို ပြောတာပါပဲ။ ခန္ဓာလက်ရှိမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို ပဋိစ္စသမုပါဒ်နဲ့ တိုက်ကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။ ဒါဟာ လုပ်ဖို့လိုအပ်တဲ့ အဆင့်တဆင့်ပါပဲ။ တရားနာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် စာဖတ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်တဲ့အခါမှာ ရေးထားတဲ့စာကို ခန္ဓာနဲ့ တိုက်စစ်တဲ့ ကိစ္စက လုပ်ကို လုပ်ရမှာပါ။ အဲဒါက အရေးကြီးပါတယ်။ ကျနော်အများဆုံးတွေ့ရတာကတော့ သဒ္ဓါစရိုက်တွေများပါတယ်။ ပညာစရိုက်တွေလဲ ပါနိုင်ပါတယ်။ သူက သဒ္ဓါဆိုတဲ့ ယုံကြည်ခြင်းမှာ တကယ်မှန်ကန်တဲ့ ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ဖို့ ဆိုတဲ့နေရမှာ တစ်အချက်က ရိုးသားဖို့ လိုပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ညာနေတာ၊ ဆုပ်ကိုင် စရာမရှိတော့မှာ စိုးလို့ ယုံကြည်မှုကို ဖက်တွယ်ထားတာ စတာမျိုးတွေ မရှိဖို့ လိုပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ လိုတဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာက လိုက်နာရမယ့်သူမှန်သမျှရဲ့ ပြောသမျှ…