ပြောပြမယ် လောကကြီးရဲ့အကြောင်းကို။ လောကကြီးမှာ ရှိနေတာသည် အကြားမရှိတဲ့ ရုပ်တွေချည်းပါပဲ။ Physic လို့ပြောရမှာပေါ့။ အဲဒီဘာသာရပ်က အကုန်ရုပ်ပဲဆိုတာကို သိထားတယ်။ အကုန်လုံး ရှိရှိသမျှ စကြဝဠာ အကုန်လုံး ရုပ်တွေချည်းပါပဲ။ အဲဒီကနေမှ အဲဒါကို သိနေတာတွေ ကြံနေတာတွေက ကျတော့ အဲဒီရှိနေတဲ့ ရုပ်ဆိုတာတွေ အားလုံးနဲ့ကို မတူဘူး။ ရုပ်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဖက်ထဲက မြင်သာတာက အကောင်အထည် လုံးဝ မရှိတဲ့ သဘောကို ဆိုလိုကြတယ်။ အဲဒီတော့ သတ္တဝါ ဆိုတာတွေကျတော့ ဩကာသလောက ကရုပ်တွေနဲ့ မတူပါဘူး။ ဒီသတ္တဝါဆိုတာက ခြားနားချက်က ကံဆိုတာ ပါလားတယ်။ သတ္တဝါဆိုတာကံနဲ့ ဆိုင်တယ်။ ကျန်တာ ကံနဲ့မဆိုင်ဘူး။ ရုပ်ဆိုတာ အဗျာကတာ တရား၊ ကုသိုလ်တွေ အကုသိုလ်တွေ မဖြစ်ဘူး။ ဖြစ်တာက စေ့ဆော်မှု…

မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရဟန်းရှင်လူ အများစု၏ ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသော၊ အလွန်ကြီးမားသည့် အစွဲအလမ်းတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ထိုအရာသည် အခြားမဟုတ်၊ “ဘယ်မှ မရောက်သော ဝါဒ” ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထိုဘယ်မှ မရောက်သော ဝါဒကို ကိုင်စွဲထားမှန်း မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မသိဘဲ၊ ထိုအစွဲအလမ်း သံသရာထဲတွင်ပင် မွေ့လျော်ပျော်ရွှင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဝိပဿနာ အားထုတ်သူများ အနေဖြင့် ဤအစွဲအလမ်းများကို ပိုင်းခြားသိမြင်ရန် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အခိုင်အမာ သတ်မှတ်ထားသော အယူအဆများကို ကြည့်ပါ။ “မိဘစကားဆိုလျှင် အမြဲတမ်း လိုက်နာရမည်၊ မိဘ စိတ်ချမ်းသာမည့် အရာမှန်သမျှကို လုပ်ဆောင်ရမည်၊ မိဘ စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုံးဝ မလုပ်ရဘူး” ဟူသော အစွဲအလမ်းများကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ရိုက်သွင်းခံခဲ့ရပါသည်။ ထို့အတူ…

ယခုလို တနင်္လာနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီ အချိန်ဆိုတာ အိမ်က သားသမီး မြေးတွေ ကျောင်းသွား၊ အလုပ်သွားကြလို့ အိမ်မှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အေးချမ်းစွာ နားနေရတဲ့ အချိန်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ အချိန်၊ အထူးသဖြင့် အသက်အရွယ် အပိုင်းအခြားတစ်ခုကို ရောက်လာတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အများဆုံး ဝင်ရောက်လာတတ်တာကတော့ “အတိတ်ကာလ” တွေဆီကို ပြန်လည် တွေးတော လွင့်မျောသွားတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်ပါပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်က ပစ္စုပ္ပန် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေပေမယ့်၊ စိတ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ် ကာလတွေဆီကို ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ “ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လို ကျန်းမာခဲ့တာ၊ ဘယ်လို အောင်မြင်ခဲ့တာ၊ ဘယ်လို ပျော်စရာ ကောင်းခဲ့တာ” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့…

သံသရာ ဆိုတာဟာ ခန္ဓာဖြစ်စဥ်ကိုပဲ သံသရာလို့ ခေါ်တာပါ။ ခန္ဓာဖြစ်စဥ် ဆိုတာကတော့ နာမ်ရုပ် -> သဠာယတန (မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်) -> ဖဿ (ထိတွေ့မှု) -> ဝေဒနာ -> တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ -> ဥပါဒါန် -> ကမ္မဘဝ ဆိုပြီး လည်နေတာကို ခေါ်တာပါ။ အဲဒီသံသရာ ဆိုတာမှာ နာမ်ရုပ်က ဝိပါကဝဋ်၊ တဏှာ မာန ဒိဋ္ဌိ နဲ့ ဥပါဒါန်က ကိလေသာဝဋ်၊ ကမ္မဘဝ က ကမ္မဝဋ်ပါ။ လူတွေဟာ ဝိပါက ဝဋ်ဆိုတဲ့ ခန္ဓာငါးပါးကြီးကို အကောင်းထင်နေကြပါတယ်။ လူ့ဘဝ ရောက်လို့ ဒါနလေး ပြုနိုင်တာ၊ သီလလေးစောင့်ထိန်း…

စနေနေ့ နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… အိမ်မှာ နေကြတဲ့ အချိန်တွေမှာ ဘုရားရှိခိုးခြင်း၊ ပုတီးစိပ်ခြင်း ဆိုတာဟာ နေ့စဉ် ပြုလုပ်နေကျ အလွန်မွန်မြတ်တဲ့ အလုပ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ကုသိုလ်အလုပ်တွေ လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် သတိမကပ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် အလွန်သိမ်မွေ့တဲ့ ကိလေသာ ထောင်ချောက်တစ်ခုထဲကို ကျသွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ငါ ဘုရားရှိခိုးနေတယ်”၊ “ငါ ပုတီးစိပ်နေတယ်”၊ “ငါ တရားရနေပြီ” ဆိုတဲ့ ပညတ်အစွဲ (မောဟ) ဝင်လာတာပါပဲ။ ဒီဆောင်းပါးမှာ ကုသိုလ်လုပ်နေရင်း ဝင်လာတတ်တဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တအစွဲကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့…

ဒီအပိုင်းမှာလဲ ဝိပဿနာ အားထုတ်တာနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး မိတ်ဆွေအတွက် ဖတ်စရာတွေရှိပါတယ်။ အဓိကအားဖြင့်ကတော့ သင်္ခါရ ဆိုတဲ့ တရားနဲ့ သင်္ခါရဒုက္ခ ဆိုတာကို မိတ်ဆွေအတွက် ဒီအပိုင်းမှာ ရှင်းပေးပါ့မယ်။ သင်္ခါရ ဆိုတာကတော့ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်သော အကျိုးတရား ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရား ဝါဒက အတ္တဝါဒ မဟုတ်တဲ့အတွက် မိတ်ဆွေဆိုတာကလဲ မရှိမသလို အရာအားလုံးဟာ ရုပ်တရား နဲ့ နာမ်တရားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့် ရုပ်တရားလို့ ခေါ်လဲ ဆိုတော့ ရုပ်ဆိုတာဟာ သင်္ခါရတရားထဲမှာ ပါလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နာမ်ဟာလဲ သင်္ခါရတရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ရုပ်ရဲ့ အကြောင်းရင်းခံ ဆိုတာကတော့ ကံ၊ စိတ်၊ ဥတု၊ အဟာရ ပဲ ဖြစ်ပြီး နာမ်ရဲ့…

နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… ပိတ်ရက်တွေမှာဖြစ်စေ၊ နေ့လည်ခင်း အချိန်တွေမှာဖြစ်စေ အိမ်မှာ ကလေးတွေ ဆော့ကစားတဲ့အသံ၊ တီဗွီအသံ၊ စကားပြောသံတွေ ဆူညံနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ တရားထိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ယောဂီတော်တော်များများဟာ “ငါ တရားအားထုတ်နေတာကို သူတို့က ဆူညံပြီး နှောင့်အယှက် ပေးနေကြတယ်” ဆိုပြီး ဒေါသစိတ်တွေ ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုကို လိုချင်တဲ့ လောဘနဲ့၊ ဆူညံမှုကို မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသကြားမှာ ယောဂီဟာ တရားမရဘဲ ပူလောင်မှုသာ ရတတ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို ဆူညံတဲ့ အသံတွေအပေါ်မှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ခွာချပြီး၊…

ဒီအပိုင်းနဲ့ ရှေ့အပိုင်းမှာတော့ ဝိပဿနာ အားထုတ်နည်းအကြောင်းကို အဓိကထားပြီး ရေးထားပါတယ်။ ဝိပဿနာ အားထုတ်လိုသူတွေအတွက်ကတော့ အပိုင်း (၅) (၆) နဲ့ အပိုင်း (၇)ကို အထပ်ထပ် ဖတ်ဖို့လိုပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး ရုပ်၊ ဝေဒနာ၊ ဝိဉာဏ်၊ သညာ၊ သင်္ခါရ တို့ကို ဘယ်ဟာတွေက ဘာတွေ ဆိုတာကို သိပြီဆိုရင် တခုခြင်းစီရဲ့ အနိစ္စအဖြစ်၊ ဒုက္ခအဖြစ် နဲ့ အနတ္တ အဖြစ်တွေကို ကိုယ်တိုင်သဘောပေါက်အောင် လုပ်ဖို့လိုပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ လိုက်နာရမယ့် စည်းကမ်းကတော့ တကယ်မှန်တယ် လို့ သိမှ၊ ခေါင်းညိမ့်လက်ခံဖို့ပါပဲ။ လက်ခံတဲ့နေရာမှာ ရိုးသားမှု အထူးရိုးသားမှု လိုပါတယ်။ ရိုးသားမှုဆိုတာက ကိုယ်က အနိစ္စဆိုတာကို လက်မခံနိုင်ရင် လက်မခံနိုင်ဘူး ဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုဖို့၊ ဒုက္ခကို မသိရင်…

နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… တနင်္ဂနွေနေ့လို ပိတ်ရက်မျိုမှာ အိမ်မှာ သားသမီးတွေ၊ မြေးတွေ စုံစုံလင်လင် ရှိတတ်တဲ့ အချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။ မြေးလေးတွေ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေတာ၊ သားသမီးတွေ စကားပြော ရယ်မောနေကြတာကို ကြည့်ပြီး မိဘ၊ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးချမ်းမြေ့တဲ့စိတ်၊ သာယာကျေနပ်တဲ့စိတ်တွေ အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်ရင် ဒါဟာ မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှု၊ မေတ္တာတရားလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ့် အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ သေချာ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီ သာယာကျေနပ်မှု နောက်ကွယ်မှာ သိမ်မွေ့တဲ့ “လောဘစိတ်” (တွယ်တာမှု) က…

ဒီလို မခွဲခြားတော့ပဲ ရုပ်တွေအကုန်လုံးကို စုပေါင်းပြီး ရုပ်ဆိုတဲ့ အမည်အောက်မှာ လက်ခံပြီဆိုရင် ပရမတ် ရုပ်ဆိုတာကို သဘောပေါက် သိမြင်ခြင်းပါပဲ။ ပရမတ် ရုပ်ဆိုတာကို သိဖို့အတွက် ထူးခြားပြီး အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ရုပ်တရားဟာ ရှင်းပါတယ်။ ဒီလို ရှင်းလင်းသွားပြီဆိုရင် ရုပ်တရားနဲ့ပါတ်သက်ပြီး ခေါင်းကနာတယ် ခြေကနာတယ် ဆိုတာတွေ ပြောဖို့မရှိတော့ပဲ ရုပ်တရား ဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ပဲ သဘောပေါက်လိုက်နိုင်ပါပြီ။ ရုပ်နဲ့ ပါတ်သက်ပြီး သိဖို့ကတော့ ရုပ်ရဲ့ လက္ခဏာဟာ ဖောက်ပြန် ပျက်စီးတဲ့ လက္ခဏာ ရှိတယ် ဆိုတာပါပဲ။ သိပ္ပံနည်းအရလဲ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှိတဲ့ ဆဲလ်တွေဟာ အမြဲတမ်းဖောက်ပြန် ပျက်စီးပြီး အသစ်တွေ အစားထိုးနေတာပါပဲ။ ဒီရုပ်ခန္ဓာကြီးမှာ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မြင်အပ်သောရုပ်၊ မမြင်အပ်သောရုပ်၊ ထိပါး၍ရသောရုပ်၊ ထိပါး၍မရသော ရုပ်ဆိုတာတွေ အမျိုးမျိုး…