နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာတဲ့အခါ အိမ်မှာ နားနားနေနေ နေရပေမယ့်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်သက်မနေပါဘူး။ အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန်နေပါတယ်။ ဒူးနာတာ၊ ခါးနာတာ၊ ဇက်ကြောတက်တာ၊ အဆစ်အမြစ်တွေ ကိုက်ခဲလာတာ စတဲ့ ဝေဒနာတွေဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အိုမင်းခြင်းရဲ့ သဘောတရားတွေပါပဲ။ သာမန်အချိန်တွေမှာ တရားရှုမှတ်ဖို့ လွယ်ကူပေမယ့်၊ တကယ့် ရုပ်ဖောက်ပြန်မှု အပြင်းအထန် ပေါ်လာတဲ့အခါ ယောဂီတော်တော်များများဟာ အဲဒီ နာကျင်မှု ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ဝိပဿနာ ရှုကွက် ပျောက်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်လာတဲ့အခါ တွဲဖက်ပြီး ဝင်လာတတ်တဲ့ “ငါနာတယ်”…

ဝိပဿနာ ဉာဏ်စဉ်တွေ ရင့်သန်လာတဲ့အခါ၊ ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ သာမန်အမြင်ကနေ သောတာပတ္တိမဂ်ဆီကို ဦးတည်သွားတဲ့ စိတ်အစဉ် ပြောင်းလဲသွားပုံကို အဆင့်ဆင့် ခွဲခြားပြီး ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ ၁။ ပုထုဇဉ်တို့၏ သာမန်အမြင် (အကောင်း၊ အဆိုး နှင့် ‘ငါ’ အစွဲ) အစပိုင်းမှာ လူတွေဟာ “ငါ ကောင်းတာလုပ်တယ်၊ ငါ ဆိုးတာလုပ်တယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တအမြင်နဲ့ပဲ အရာရာကို ချဉ်းကပ်ကြပါတယ်။ ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းကျိုးရမယ်ဆိုပြီး ဝမ်းသာတယ်။ မကောင်းတာလုပ်မိရင် ဆိုးကျိုးပေးတော့မယ်ဆိုပြီး ပူပန်တယ်။ အဲဒီလိုပဲ တခြားလူတွေကို ကြည့်တဲ့အခါမှာလည်း “သူဟာ လူကောင်းပဲ” ဆိုပြီး ချစ်ခင်တွယ်တာတတ်သလို၊ “သူကတော့ လူဆိုးပဲ” ဆိုပြီး မုန်းတီး ကဲ့ရဲ့တတ်ကြပါတယ်။ ၂။ ‘ငါ’ ပြုတ်သွားသော်လည်း ‘အကောင်း’ ကို တွယ်တာနေသေးသည့်…

နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… အသက်အရွယ်ရလာလို့ အလုပ်တွေကနေ အနားယူပြီး အိမ်မှာ နေရတဲ့အချိန်ဟာ တကယ်တော့ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲကို အချိန်ပြည့် ဝင်နေရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ သားသမီးတွေက ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် အပြင်ထွက်သွားကြ၊ မြေးတွေက ကျောင်းသွားကြနဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့အခါ ယောဂီတော်တော်များများ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကိလေသာလှိုင်းတံပိုး တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ငါ တစ်ယောက်တည်းပါလား၊ ငါ့ကို ပစ်ထားကြပြီ၊ ငါ အထီးကျန်လိုက်တာ” ဆိုပြီး ဝင်လာတတ်တဲ့ ဒေါသနဲ့ သောကစိတ်တွေပါပဲ။ ဒီစာမျက်နှာဟာ စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် အားပေးစကားတွေ ပြောဖို့ ဖွင့်ထားတာ…

စိတ်၊ စေတသိတ်၊ ရုပ်၊ နိဗ္ဗာန် ဆိုတဲ့ ပရမတ်တရားလေးပါး အကြောင်းကို ကြားဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ လောကဆိုတာဟာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးရင် ပျက်စီးသွားတတ်တဲ့ သဘောရှိလို့ ‘လောက’ လို့ ခေါ်တာပါ။ ဘာကြောင့် ဖြစ်ပျက်နေရသလဲဆိုရင်၊ လောကမှာရှိသမျှ အရာအားလုံးဟာ အကြောင်းတရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ အကျိုးတရား (သင်္ခါရတရား) တွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ စိတ်၊ စေတသိတ်၊ ရုပ် ဆိုတာတွေဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်တတ်တဲ့ သင်္ခါရတရားတွေ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီတရားတွေကိုပဲ “လောက” လို့ ခေါ်ဆိုတာပါ။ ဒီလောကရဲ့ အလွန်ကိုတော့ “လောကုတ္တရာ” လို့ ခေါ်ပြီး၊ လောကုတ္တရာ ဆိုတာကတော့ နိဗ္ဗာန်တရားပါပဲ။ နိဗ္ဗာန်ဟာ အကြောင်းတရားတွေက ပြုပြင်ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် “ဝိသင်္ခါရတရား” လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ၊…

ဘဝမှာ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်း ဆိုတာဟာ တကယ်တော့ လောကအကြောင်းကို အမှန်သိခြင်းပါပဲ။ ဘဝမှာ ကျနော်တို့ဟာ မသိမှု များစွာနဲ့ နေထိုင်နေကြပါတယ်။ ဘဝ ဘာကြောင့် ဖြစ်လာလဲ မသိဘူး၊ ဘဝ အဓိပ္ပါယ်ဘာလဲ မသိဘူး၊ ဘဝဆိုတာရှိရဲ့လား ဆိုတာတောင် မသိကြပါဘူး။ အဲဒီတော့ ဘဝ အကြောင်းကို သေသေချာချာ သိသွားတဲ့အခါ မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိတော့တဲ့အခါ ဘဝ ဟာ ပြီးပြည့်စုံသွားတာပါပဲ။ တကယ်တော့ ဘဝ ဆိုတာဟာ မွေးခြင်းကနေ သေခြင်းကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာ တခုပဲ ဖြစ်ပြီးတော့ တိကျတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဆိုတာ ရှိမနေပါဘူး။ ဘဝဟာ ပုညာဘိသင်္ခါရ၊ အပုညာဘိ သင်္ခါရတွေကြောင့် ဖြစ်လာရတာ ဖြစ်ပြီး သစ္စာလေးပါးကို မသိခြင်းဟာ အဓိက အရင်းခံပါပဲ။ ဒါကိုပဲ…

နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ… အသက်အရွယ် ရလာပြီး အိမ်မှာ နားနားနေနေ နေရတဲ့အခါ အချိန်ကုန်လွန်ဖို့အတွက် တီဗွီကြည့်တာ၊ ရေဒီယိုကနေ သတင်းနားထောင်တာ၊ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်တာဟာ နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သာမန် ပုထုဇဉ်တွေ အတွက်ကတော့ ဒါဟာ အပျင်းပြေ အချိန်ဖြုန်းတာ သက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာ လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းနေသူ တစ်ယောက်အတွက်တော့ အဲဒီ တီဗွီရှေ့က အချိန်ဟာ အင်မတန် ကောင်းတဲ့ “ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းကြီး” တစ်ခု ဆိုတာကို လက်တွေ့ အသုံးချတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ၁။ ဇာတ်လမ်းနောက်ကို…

နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အားလုံးအတွက် ဒီနေ့ လက်တွေ့ အသုံးချရမယ့် စိတ္တာနုပဿနာ ရှုကွက်တစ်ခုကို တင်ပြပေးပါမယ်။ အသက်အရွယ် ရလာပြီး အိမ်မှာ နားနားနေနေ နေရတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က ငြိမ်သက်နေပေမယ့် စိတ်ကတော့ လုံးဝ မငြိမ်သက်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အပြင်မှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတဲ့ သားသမီးတွေ၊ ကျောင်းသွားနေတဲ့ မြေးတွေဆီကို စိတ်က အမြဲတမ်း ရောက်နေတတ်ပါတယ်။ “ငါ့သားလေး အလုပ်ထဲမှာ အဆင်မှ ပြေရဲ့လား၊ ငါ့သမီးလေး လမ်းသွားလမ်းလာ အန္တရာယ်ကင်းရဲ့လား၊ ငါ့မြေးလေး ကျောင်းမှာ ဘာတွေများ လုပ်နေမလဲ” ဆိုပြီး မပြတ်တမ်း တွေးတော ပူပန်နေတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလို…

ဘဝဇာတ်လမ်းများနှင့် အပိုဒုက္ခ လူတွေဟာ ကာမတဏှာ၊ ဘဝတဏှာတွေကြောင့် “ဘဝဇာတ်လမ်း” ဆိုတာတွေကို အလွန် စိတ်ဝင်စားတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ကြည့်ရင် ဘဝဇာတ်လမ်းဆိုတာ တကယ်မရှိပါဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ် အပြန်အလှန် (အညမည) ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အစဉ်တန်းကြီး သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဒီရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်မှုမှာ “ငါ၊ သူ” ဆိုတာ မရှိတဲ့အတွက်၊ “ငါ့ဘဝ၊ သူ့ဘဝ” ဆိုတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့သဘောသူဆောင်ပြီး ဗရမ်းပတာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံးမှာ တညီတညွတ်တည်း တွေဝေမှု ‘မောဟ’ တွေ ဖုံးလွှမ်းနေကြတော့ “သူက ဘယ်လိုလူ၊ ငါက ဘယ်လိုလူ” စသဖြင့် ဘဝဇာတ်ကြောင်း ဆိုတာတွေကို လက်ခံထားကြပါတယ်။ ပကတိ အရှိတရားကတော့ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ လုံးဝမရှိတဲ့…

သေခြင်းတရား ဆိုတာဟာ လူတိုင်း၊ သတ္တဝါတိုင်း မလွဲမသွေ ကြုံကြရမယ့် အရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေဟာ အသက်ရှင်နေစဉ်အချိန်မှာ ဘယ်တော့မှ မသေတော့မယ့်အတိုင်း စီးပွားရှာကြပေမယ့် သေခြင်းတရားရဲ့ မျက်မှောက်မှာတော့ ဘာမှ မကွာခြားတာကို သတိထားမိကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေဟာ ဂုဏ်တွေ ဒြပ်တွေ ငွေကြေးချမ်းသာမှုတွေ အောင်မြင်မှုတွေ အပေါ်မှာ အားလုံးဟာ အလေးအနက် ထား အဆင့်အတန်းတွေ ခွဲခြားကြပေမယ့် တကယ်တော့ ဘာမှ မကွာခြားကြတာကို သေခြင်းတရားနဲ့ ကြုံရတဲ့ အခါမှသာ သတိထားမိကြတာပါ။ ဒီနေရာမှာ လူမိုက်၊ သာမန်လူ နဲ့ လူတော်ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ လူတော်ဆိုတာ ကတော့ သူတပါး အမှားကိုမြင်ပြီး သံဝေဂ ရတတ်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့် သူတပါး သေခြင်းတရား နဲ့ ကြုံတာကို…

မိတ်ဆွေ ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြသော ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့… ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာ ကျနော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အများစုကြားထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ အလွန် ကြီးမားတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှု တစ်ခုကို ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့် ခွဲစိတ်ကြည့်ကြရအောင်။ လူတော်တော်များများက “ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ်” ဆိုတာကို မျက်စိမှိတ်၊ တင်ပျဉ်ခွေပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခြင်းလို့ပဲ တထစ်ချ မှတ်ယူထားကြပါတယ်။ “ငါ ဒီနေ့ တစ်နာရီ ထိုင်နိုင်တယ်”၊ “ငါ နှစ်နာရီ မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နိုင်တယ်” ဆိုပြီး အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထိုင်နိုင်လဲ ဆိုတာကိုပဲ တိုင်းတာစရာ ပေတံတစ်ခုလို သဘောထားနေကြပါတယ်။ သေချာ မှတ်ထားပါ။ တရားထိုင်ခြင်း သက်သက်သည် ဝိပဿနာ လုံးဝ (လုံးဝ) မဟုတ်ပါဘူး။ ထိုင်နေတဲ့ ဣရိယာပုတ်ဆိုတာ ရုပ်တရား…