မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရဟန်းရှင်လူ အများစု၏ ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသော၊ အလွန်ကြီးမားသည့် အစွဲအလမ်းတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ထိုအရာသည် အခြားမဟုတ်၊ “ဘယ်မှ မရောက်သော ဝါဒ” ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထိုဘယ်မှ မရောက်သော ဝါဒကို ကိုင်စွဲထားမှန်း မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မသိဘဲ၊ ထိုအစွဲအလမ်း သံသရာထဲတွင်ပင် မွေ့လျော်ပျော်ရွှင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဝိပဿနာ အားထုတ်သူများ အနေဖြင့် ဤအစွဲအလမ်းများကို ပိုင်းခြားသိမြင်ရန် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပါသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အခိုင်အမာ သတ်မှတ်ထားသော အယူအဆများကို ကြည့်ပါ။ “မိဘစကားဆိုလျှင် အမြဲတမ်း လိုက်နာရမည်၊ မိဘ စိတ်ချမ်းသာမည့် အရာမှန်သမျှကို လုပ်ဆောင်ရမည်၊ မိဘ စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုံးဝ မလုပ်ရဘူး” ဟူသော အစွဲအလမ်းများကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ရိုက်သွင်းခံခဲ့ရပါသည်။ ထို့အတူ “မြတ်စွာဘုရား၏ အဆုံးအမကို နာခံရမည်၊ တရားတော်ကို လိုက်နာရမည်” ဟူသော အသိတရားလည်း ရှိကြပါသည်။ ထို့ထက်ပို၍ “သံဃာ၏ အဆုံးအမကို နာခံရမည်၊ ဆရာသမား၏ အဆုံးအမကို နာခံရမည်” ဟူသော စည်းမျဉ်းများလည်း ထပ်မံ ရှိနေပြန်ပါသည်။ ပြဿနာမှာ ဤအရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လိုက်နာရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပါသည်။

မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ လမ်းစဉ်နှင့် ခြောက်လှန့်ခြင်း ကင်းသော မေတ္တာတော်

မြတ်စွာဘုရားနှင့် တရားတော်တို့သည် အလွန်သေချာရေရာပါသည်။ ဘယ်သောအခါမှ မဖောက်ပြန်၊ အမြဲတမ်း မှန်ကန်ပါသည်။ တရားတော် ဆိုသည့်နေရာတွင်လည်း မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သော စကားတော်နှင့် တရားတော်သည် တစ်သဘောတည်း၊ တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားသည် တရားမင်း ဖြစ်တော်မူသည့်အလျောက်၊ သဗ္ဗညုတ ဉာဏ်တော်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး ဟုတ်မှန်သော၊ အကျိုးရှိသော တရားများကိုသာ ဟောကြားခဲ့ပါသည်။ သူတစ်ပါး နာလိုသည်ဖြစ်စေ၊ မနာလိုသည်ဖြစ်စေ အမှန်တရားကိုသာ ညွှန်ပြတော်မူခဲ့ပါသည်။

ထို့ကြောင့် မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော်များနှင့် တရားတော်များကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပြီး၊ အပြည့်အဝ ယုံကြည်လက်ခံလိုက်ခြင်းသည် လောကီ လောကုတ္တရာ နှစ်ဘဝလုံးအတွက် အမြဲတမ်း အဆင်ပြေချောမွေ့စေပါသည်။ မိမိဘက်က အမှားတစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်မိခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ မြတ်စွာဘုရားသည် မည်သူ့အပေါ်တွင်မှ အပြစ်မမြင်တတ်ပါ။ အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ရုံသာမက၊ ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ အစဉ်သနား ကရုဏာ ထားတော်မူပါသည်။ သတ္တဝါတို့၏ အကျိုးကိုသာ အစဉ်လိုလားတော်မူကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသဖြင့်၊ ဘုရားရှင်၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို ပညာဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ သဒ္ဓါဖြင့်သော်လည်းကောင်း အပြည့်အဝ လိုက်နာရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပါသည်။

မြတ်စွာဘုရား၏ ထူးခြားချက်မှာ ခြောက်လှန့်ခြင်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ “ငါ့စကားကို နားမထောင်လျှင် ငရဲကျမည်” ဟု ဘယ်သောအခါမှ မဟောကြားခဲ့ပါ။ “ဤအရာသည် ကုသိုလ် ဖြစ်သည်၊ ဤအရာသည် အကုသိုလ် ဖြစ်သည်။ ကုသိုလ်သည် ကောင်းကျိုးကို ပေးတတ်ပြီး၊ အကုသိုလ်သည် ဆိုးကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ သံသရာမှ လွတ်ကင်းကြောင်းသည် ဤတရား ဖြစ်ပြီး၊ ဤတရားသည်သာ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် နောင်သံသရာ ကောင်းကျိုးကို ဖြစ်စေသည်” ဟု အကြောင်းနှင့် အကျိုးကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှင်းပြတော်မူခဲ့ပါသည်။

ထို့ပြင် “ငါ့ကိုသာ အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဖြင့် ပူဇော်ပသနေကြ” ဟုလည်း မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ ဘုရားဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကြီးဖြင့် လွှမ်းမိုးထားခြင်း မပြုဘဲ၊ မြတ်စွာဘုရားကို မိမိ၏ ကလျာဏမိတ္တ (မိတ်ဆွေကောင်း) အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ တရားတော်များကို သေချာစွာနာယူရန်သာ လမ်းညွှန်ခဲ့ပါသည်။ အကောင်းဆုံး အဆုံးအမမှာ “မဂ်၊ ဖိုလ် ရရှိရေးအတွက် ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြပါ” ဟူသော စကားပင် ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော်များကို ကြားရတိုင်း အလွန်ကြည်ညိုဖွယ် ကောင်းလှပြီး၊ “သေချင်သေပါစေ၊ ဘုရားစကားကိုသာ နားထောင်တော့မည်” ဟူသော စိတ်ဓာတ် ခွန်အားများ ပါ ဖြစ်ပေါ်လာစေပါသည်။

အကျပ်ရိုက်နေသော လူသားများ၏ သံသရာလည်ခြင်း

သို့သော်လည်း ပြဿနာသည် လက်တွေ့ဘဝရှိ အခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ စတင်ပါသည်။ မိဘစကား၊ ဆရာ့စကား၊ သံဃာ့စကား နားထောင်ရမည် ဟူသော နေရာတွင် ပွတ်တိုက်မှုများ ဖြစ်လာပါသည်။

မိဘစကားနှင့် မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော် ကွဲလွဲလာသောအခါ။

ဆရာ၏ စကားနှင့် မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော် ကွဲလွဲလာသောအခါ။

မိဘ၊ ဆရာတို့၏ စကားနှင့် သံဃာ၏ စကား ကွဲလွဲလာသောအခါ။

မြတ်စွာဘုရား၏ စကားတော်နှင့် သံဃာ၏ စကား ကွဲလွဲလာသောအခါ။

ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေများတွင် “ဘယ်သူ့စကားကို အတည်ယူ နားထောင်ရမည်နည်း” ဟု မေးခွန်းထုတ်လျှင် မိဘ၊ ဆရာနှင့် သံဃာ (အရိယာမဟုတ်သော သံဃာများကို ဆိုလိုပါသည်) တို့တွင် ရေရေရာရာ အဖြေမရှိကြပါ။ (အရိယာ သံဃာများကမူ “ငါ့စကားနှင့် ဘုရားစကား ကွဲလွဲလျှင် ဘုရားစကားကိုသာ အတည်ယူပါ” ဟု ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ လမ်းညွှန်ပြီး ဖြစ်ပါသည်။)

အဖြေမရှိသည့်အပြင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များက သူတို့၏ စကားကိုသာ နားထောင်စေချင်ကြပါသည်။ “ငါက မိဘနော်၊ ငါက ဆရာနော်၊ ငါက သံဃာနော်” ဟူသော အာဏာပြမှုများကိုပါ ထည့်သွင်း အသုံးပြုလာကြပါသည်။ သူတို့၏ အယူအဆမှာ “နီးရာဓားကို ကြောက်ရမည်၊ နီးစပ်ရာ လူ၏ စကားကို နားထောင်ရမည်” ဟူ၍သာ ဖြစ်နေပါသည်။ ထိုအခါ သားသမီး၊ တပည့်၊ ဥပါသကာ လုပ်သူများမှာ မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ရမည်ကို မသိဘဲ ချာလည်ပတ်လည် ရမ်းနေပါတော့သည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အဓိက လိုလားချက်မှာ “ငါတို့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထား၊ ကလန်ကဆန် မလုပ်နှင့်၊ ပြောသည့်စကားကိုသာ နားထောင်” ဟူ၍သာ ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် ဘုရားစကား နားမထောင်ခြင်းများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး၊ “ငါတို့စကားကို နားမထောင်လျှင် ငါတို့ စိတ်ဆင်းရဲရမည်၊ ငါတို့ စိတ်ဆင်းရဲလျှင် မင်းတို့တော့ ငရဲကြီးပြီသာ မှတ်” ဟု ငရဲဖြင့် အလွယ်တကူ ခြောက်လှန့်တတ်ကြပါသည်။ လက်တွေ့တွင် ထိုသို့ ခြောက်လှန့်နေသူများ ကိုယ်တိုင်လည်း အပါယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီလား ဟုဆိုလျှင် မလွတ်သေးသည်က များပါသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် အပါယ်မှ မလွတ်သေးသလို၊ ကိလေသာများထဲမှ ပထမဆုံး ပယ်သတ်ရမည့် ‘ဒိဋ္ဌိ’ ကိုပင် မည်သည့်အရာမှန်း သေချာ မသိကြသေးပါ။ ထိုသို့သော သူတို့၏ စကားကို မျက်စိစုံမှိတ် နားထောင်နေလျှင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နိုင်ပါမည်နည်း။ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်မှ မရောက်၊ အခြားသူများကိုပါ ဘယ်မှ မရောက်အောင် ဆွဲချနေသည့် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပါသည်။

အူကြောင်ကြောင် အမွေဆိုးများကို ဖြတ်တောက်ခြင်း

ဤကဲ့သို့ တွေဝေဝါတား အယူအဆများအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော သူများသည် မှန်ကန်သော တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုများ ဆုံးရှုံးသွားတတ်ပါသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “မှန်မှန် မှားမှား မိမိအနီးနားရှိသူကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားနိုင်လျှင် ပြီးတာပဲ” ဟူသော အူကြောင်ကြောင် သဘောထားများကို လက်ခံသွားကြပါသည်။ ထိုကလေးများ အရွယ်ရောက်လာပြီး မိဘဖြစ်၊ ဆရာဖြစ်လာသောအခါတွင်လည်း ထိုအမွေဆိုးများကိုပင် နောင်လာနောက်သားများထံသို့ ဆက်လက် လက်ဆင့်ကမ်းပြီး ဖိနှိပ်ကြပြန်ပါသည်။

ဤသံသရာကို အဆုံးသတ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ အသိဉာဏ်ရှိသူများ အနေဖြင့် သူတို့ ခြောက်လှန့်သမျှကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပါ။ မဟုတ်မှန်း သိနေသည့်အတွက် စိတ်ချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များအပေါ်တွင် ဒေါသဖြစ်ရန်၊ ရန်လုပ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ သူတို့အပေါ် မေတ္တာနှင့် ကရုဏာ ထားရှိပြီး စိတ်မဆင်းရဲစေရန် ရှောင်ကြဉ်နေထိုင်ရုံသာ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် လိုက်နာရမည့် အပိုင်းတွင်မူ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် မှန်ကန်စွာ လျှောက်လှမ်းရပါမည်။ သူတို့သည် ကြီးမိုက်ကြီးများ အဖြစ် မသိနားမလည်စွာ နေထိုင်နေကြသည်ကို သနားဖွယ်ရာ တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

လောကီရေးရာများတွင် မည်သို့ နေထိုင်ရမည်ကို သူတို့အား သွားရောက် သင်ကြားပေးနေရန် မလိုအပ်ပါ။ မိမိသည် ထိုမျှလောက် မမိုက်မဲသလို၊ စိတ်ဝင်စားမှုလည်း မရှိပါ။

ဤနေရာတွင် အထူး သတိပြုရမည့် အချက်မှာ “အနတ္တ” ဟူသော သဘောတရားကို အဆိုးမြင်ဝါဒ အဖြစ် နားမလည်မိစေရန် ဖြစ်ပါသည်။ အနတ္တ ဆိုသည်မှာ “ငါ မဟုတ်လို့၊ အစိုးမရလို့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး၊ ပြုပြင်လို့ မရဘူး” ဟု လက်မှိုင်ချနေရမည့် အရာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းတရားကို မှန်ကန်စွာ ဖန်တီးတည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ အဓိပတိတရားလေးပါး (ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ်၊ ပညာ) နှင့် ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါက မိမိ လိုလားအပ်သော ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်များသည် မလွဲမသွေ ပြည့်ဝလာမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအမွေဆိုးများကို နောက်တစ် თမ်ဆက်သို့ လက်ဆင့်မကမ်းကြပါနှင့်တော့။ သားသမီးများကို သွန်သင်ရာတွင်—

“ငါပြောတာနဲ့ အရိယာ ပြောတာ ကွဲလွဲရင် အရိယာပြောတာကို နားထောင်ပါ။ အရိယာ ပြောတာနဲ့ မြတ်စွာဘုရား ပြောတာ ကွဲလွဲရင် မြတ်စွာဘုရား ပြောတာကိုသာ အတည်ယူ နားထောင်ပါ။ ငါပြောတာ မှားနေတယ် ထင်ရင် ငါနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးပါ” ဟု လမ်းညွှန်ပေးနိုင်လျှင် လောကကြီးအတွက် အလွန် ကြီးမားသော တာဝန်ကျေမှု တစ်ရပ် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။

ရဟန်းတော်များနှင့် မဂ်ဖိုလ်လမ်းကြောင်း

နောက်ထပ် အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုမှာ ရဟန်းတော်များနှင့် ပတ်သက်သော အယူအဆများပင် ဖြစ်ပါသည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် ဤဘဝတွင် မဂ် ဖိုလ် လုံးဝ မရနိုင်တော့မည့် ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပုဂ္ဂလပညတ်ကျမ်းတွင် ပဉ္စနန္တိယကံ (အာနန္ဒရိယကံ ၅ ပါး) ကျူးလွန်သူများကိုသာ အတိအလင်း ဟောကြား သတ်မှတ်ထားခဲ့ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရား၏ အကြီးမားဆုံးသော ရည်မှန်းချက်နှင့် အမြဲတစေ ကြောင့်ကြစိုက်တော်မူခဲ့သော ကိစ္စမှာ သတ္တဝါများ မဂ် ဖိုလ် ရရှိရေးပင် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် မိမိ၏ နှုတ်မှနေ၍ “မင်းကတော့ မဂ် ဖိုလ် လုံးဝ မရနိုင်တော့ဘူး” ဟူသော စကားမျိုးကို လွယ်လင့်တကူ မထုတ်ဆိုမိစေရန် အထူး သတိပြုသင့်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် ရဟန်းတော်များ အချင်းချင်းကြားတွင်သော်လည်းကောင်း၊ လူတို့က ရဟန်းများကိုသော်လည်းကောင်း “ဝိနည်း မလိုက်နာသည်နှင့် ထိုသူသည် မဂ်ဖိုလ် လုံးဝ မရတော့ဘူး” ဟု အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချ ဆုံးဖြတ်ခြင်းများကို ရှောင်ကြဉ်စေချင်ပါသည်။

ဝိနည်း ချိုးဖောက်သော ရဟန်းကို “ဝိနည်း မချိုးဖောက်ပါနှင့်” ဟု ကြိုက်သလောက် တားမြစ်ပါ၊ အားပေးပါ၊ ရှင်းပြပါ။ အထူးသဖြင့် ပိုက်ဆံကိုင်တွယ်ခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တားမြစ်ခြင်းသည် သာသနာတော်အတွက် အင်မတန် ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပြီး၊ ယင်းကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ထောက်ခံအားပေးပါသည်။ ထိုသို့ ပြောဆိုရာတွင်လည်း ပိုက်ဆံကိုင်တွယ်ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးနှင့် အပြစ်များကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ရှင်းပြခြင်းမျိုးက ပို၍ ထိရောက်ကောင်းမွန်ပါသည်။

သို့သော် အလဇ္ဇီ (အရှက်အကြောက်မရှိသူ) နှင့် လဇ္ဇီ (အရှက်အကြောက်ရှိသူ) အကြား ခြားနားချက်မှာ ပါးပါးလေးသာ ရှိပါသည်။

“မြတ်စွာဘုရားက ငါ့ကို တကယ် ကောင်းစေချင်လို့၊ အကျိုးရှိစေချင်လို့ တားမြစ်ထားခဲ့တာပါလား။ ငါတော့ အမှားကြီး မှားနေပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ပြင်ဆင်တော့မည်” ဟု မှန်ကန်စွာ နှလုံးသွင်းလိုက်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုရဟန်းသည် ချက်ချင်း လဇ္ဇီ ဖြစ်သွားပါတော့သည်။

ပဉ္စနန္တိယကံကို ကျူးလွန်ထားခြင်း မရှိဘဲ၊ ဤကဲ့သို့ စိတ်ကောင်း နှလုံးကောင်းဖြင့် ပြုပြင်လိုစိတ် ရှိလာပါက ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် မဂ် ဖိုလ် ရနိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်ရပါမည်။ အခြားသော အပြစ်အနာအဆာများ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင်၊ တရားတော်၏ ‘အကာလိကော’ (အချိန်အခါမရွေး အကျိုးပေးခြင်း) ဟူသော ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ ဝိပဿနာ တရားအားထုတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ သိစိတ် ဆိုသည့် ဝိဉာဏ်အစဉ်များ ဖြူစင်လာပြီး စိတ်နေသဘောထားများ မှန်ကန်လာမည်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ဝိပဿနာ ရှုပွားရာတွင် မိမိ၏ ဝိဉာဏ် ကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်ပြီး သတိကပ်နေခြင်းဖြင့် အမှားများကို အလိုလို သိမြင် ပြင်ဆင်လာနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

လူဖြစ်စေ၊ ရဟန်းဖြစ်စေ “နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ မဖြစ်မနေ လိုက်နာရမည်” ဟု အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလျှင် မှန်ကန်နေသော ကိစ္စဖြစ်လျှင်တောင်မှ စိတ်ထဲတွင် အခုအခံ ဖြစ်သွားတတ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဝိနည်းလိုက်နာသော ကိုယ်တော်များ အနေဖြင့် ထိုဝိနည်းများကို မြတ်စွာဘုရားရှင် ဘာကြောင့် ပညတ်တော်မူခဲ့ရသနည်း ဆိုသည့် မူလရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်စေချင်ပါသည်။

“မင်းတော့ မဂ် ဖိုလ် မရတော့ဘူး” ဟု ခြောက်လှန့်နေမည့် အစား၊ “မင်းကတော့ ရဟန်းဘဝနဲ့ ဆက်နေဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူး၊ ကိုရင်ကြီးပဲ ဝတ်ပြီး တရားအားထုတ်တော့ကွာ” ဟူ၍ လမ်းမှန်သို့ ရောက်အောင် ဆွဲတင်ပေးခြင်းက ပို၍ မွန်မြတ်ပါသည်။ မိမိ အနေဖြင့် ထိုသူသည် မဂ် ဖိုလ် မရနိုင်တော့ဘူး ဟု ထင်မြင်နေလျှင်တောင်မှ၊ တရားအားထုတ်ခြင်းသည် ပစ္စုပ္ပန်တွင်ရော သံသရာတွင်ပါ ကောင်းကျိုးကိုသာ ဖြစ်ထွန်းစေမည် ဆိုသည်ကို ယုံကြည်ပြီး တရားအားထုတ်ရန်သာ တိုက်တွန်းသင့်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားက “ဝိနည်းချိုးဖောက်ပါက မဂ် ဖိုလ် လုံးဝ မရနိုင်ဘူး” ဟု ဟောကြားခဲ့သည် ဆိုသည်ကိုတော့ မည်သို့ပင် ပြောဆိုကြစေကာမူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲပါသည်။ ရဟန်းဖြစ်လျက်နှင့် ထင်တိုင်းကြဲနေခြင်းသည် မကောင်းဘူး ဆိုသည်ကိုမူ အကြွင်းမဲ့ လက်ခံပါသည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက်ကို ကုသိုလ်တရားများ၊ ကောင်းမှုများမှ ဝေးကွာသွားအောင်တော့ လမ်းမပိတ်ကြပါနှင့်။ အပူဇော်ခံရခြင်း ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ထက် အရေးကြီးဆုံးမှာ မိမိကိုယ်တိုင် တရားရရေး၊ မဂ် ဖိုလ် ရရေး ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်များကို အကြောင်းအကျိုးနှင့်တကွ ရှင်းပြဆုံးမပြီး၊ ဝိပဿနာ တရားကိုသာ ကြိုးစားအားထုတ်ခိုင်းခြင်းက အကောင်းဆုံး လမ်းစဉ် ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်က လိုက်နာစေချင်သော ကုသိုလ်စိတ်ဖြင့် ဆုံးမရာတွင် “မြတ်စွာဘုရား၏ စကားကို နားမထောင်လျှင် မဂ် ဖိုလ် မရဘူး” ဟု မြတ်စွာဘုရားအား အကြောင်းပြု၍ မှားယွင်းစွာ ခြောက်လှန့်ခြင်းများ မပြုလုပ်သင့်ပါ။

မြတ်စွာဘုရား၏ သာသနာတော်ကို ‘ဝိနည်းသက်သက် သာသနာတော်ကြီး’ အဖြစ်သာ မကျဉ်းမြောင်းသွားစေချင်ပါ။ အောက်သို့ ဆင်းမသွားဘဲ အထက်သို့ ပြန်လည် တက်လှမ်းနိုင်အောင် ဦးတည်ချက်ထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ ယခုလက်ရှိ ဝိနည်းချိုးဖောက်နေသော ရဟန်းများပင်လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် အရိယာ သံဃာများ ဖြစ်လာစေရန် ဦးတည်ချက်ထားပြီး ကူညီဖေးမတော်မူကြပါ။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝိပဿနာတရားကို စွဲမြဲစွာ အားထုတ်တော်မူကြပါ။ ဝိနည်းစည်းကမ်းများ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ မဂ် ဖိုလ် ရရှိရေးအတွက် အနှောင့်အယှက်ကင်းစေရန်နှင့် အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေရန်သာ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအမှန်တရားကို ဉာဏ်ပေါက်အောင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုးစား၊ အခြားသူများကိုလည်း ရောက်ရှိအောင် အားပေးတော်မူကြပါ။

“မဂ် ဖိုလ် မရနိုင်ဘူး” ဟူသော ကုက္ကုစ္စ (နောင်တပူပန်ခြင်း) သည် အလွန်ကြီးမားသော အဟန့်အတား တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ယုံကြည်နေလျှင်တောင်မှ၊ သူတစ်ပါး၏ မဂ်ဖိုလ်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သည့် စကားမျိုး မဆုံးဖြတ်ပေးပါနှင့်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ပင်လျှင် ဖခင်ကို သတ်ထားသော အဇာတသတ်မင်းအား “သင် မဂ်ဖိုလ် မရနိုင်တော့ဘူး” ဟု ချက်ချင်း တိုက်ရိုက် မပြောဆိုခဲ့ပါ။ သူ၏ ပူလောင်နေသော စိတ်များ သက်သာရာ ရစေရန်အတွက် သမညဖလ သုတ်တော်ကို ဟောကြားပေးခဲ့ပါသည်။ သူသက်သာရာ ရသွားမှသာ တရား၏ သဘောအတိုင်း အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း မိန့်ကြားတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိပြောမည့် စကားသည် ဟုတ်မှန်နေလျှင်တောင်မှ အကျိုးရှိ၊ မရှိကို ဆင်ခြင်ပြီးမှသာ ပြောဆိုတော်မူကြရန် တိုက်တွန်းလိုပါသည်။

သာသနာဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်

ရဟန်းတော်များအား နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သတိပေး လျှောက်ထားလိုသည်မှာ လောကီကိစ္စများတွင် မလှုပ်မရှုပ် မပြုတ်ဘဲ နေထိုင်ရမည် ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ရဟန်းတော်များ အားလုံးသည် အင်မတန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကတိကဝတ် တစ်ခုကို ပေးပြီးမှ သာသနာဘောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည် ဆိုသည်ကို အစဉ်အမြဲ သတိရစေချင်ပါသည်။

ထိုကတိကဝတ်မှာ ကိုရင်ဝတ်ရန် သင်္ကန်းတောင်းစဉ်ကတည်းက ရွတ်ဆိုခဲ့ရသော “သံသရာ ဝဋ်တ ဒုက္ခတော မောစနတ္ထာယ” (သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ပါရခြင်း အကျိုးငှာ) ဟူသော စကားရပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

သံသရာမှ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားပါမည် ဟု မိမိကိုယ်တိုင် အာမခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သံသရာမှ ‘သူတစ်ပါးကို’ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးပါမည် ဟု အာမခံခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ‘မိမိကိုယ်တိုင်’ လွတ်မြောက်အောင် ကျင့်ကြံပါမည် ဟု ကတိပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူတစ်ပါးအတွက် မလုပ်ပေးနိုင်လျှင်လည်း ရဟန်းတော်များအား မည်သူကမျှ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပါ။ သို့သော် မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ပါမည်ဟု ကတိပေးထားပြီးမှ၊ တရားမအားထုတ်ဘဲ လူကြားကောင်းအောင် စာများချည်းသာ လှိမ့်ကျက်နေမည်၊ သို့မဟုတ် လောကီ အာရုံများနောက်သို့သာ လိုက်နေမည် ဆိုလျှင်တော့ အလွန်ပင် လွဲချော်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

သာသနာတော်တွင် ရဟန်းဝတ်သည် ဆိုသည်မှာ မြတ်စွာဘုရား၏ ကျေးဇူးတော်များကို ချေးငှားစားသုံးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအကြွေးကို ဆပ်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဝိပဿနာတရား အားထုတ်ပြီး သံသရာမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း (မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရရှိခြင်း) သာလျှင် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည်သာ အကြွေးကျေသော အလုပ် ဖြစ်ပါသည်။

ဤသို့ လျှောက်ထားခြင်းသည် သာသနာတော်ကို ဆုတ်ယုတ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ လက်ရှိတွင် ရဟန်းအရေအတွက် သိန်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေပါသည်။ ထိုသိန်းနှင့်ချီသော ရဟန်းတော်များ အားလုံးသည် “သံသရာမှ လွတ်အောင် အားထုတ်ပါမည်” ဟု ကတိပေးထားသူများချည်း ဖြစ်ပါသည်။ မိမိပေးထားသော ကတိအတိုင်း မလုပ်ဘဲ၊ မိမိ ထင်ရာဆိုင်း လုပ်နေခြင်းသည် အမြင်မတော် ဆင်တော်နှင့် ခလောက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြု ဆင်ခြင်တော်မူကြစေချင်ပါသည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် သာသနာတော်တွင် စာကျက်ပြီး သက်သက်သာ နေထိုင်ရန် ခွင့်ပြုမထားခဲ့ပါ။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားအားထုတ်ကြမည့် သူများ ဖြစ်သောကြောင့်သာ ‘ရဟန်း’ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ဝိနည်းဆောင်သော ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် ဝိနည်းစည်းကမ်းများကို ပိုမို နားလည်အောင် လေ့လာပြီး၊ မူလ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိအောင် ကြိုးစားတော်မူကြပါ။ ဝိနည်းမဆောင်သော ရဟန်းများ အနေဖြင့်လည်း၊ မြတ်စွာဘုရားက စေတနာရှေ့ထား၍ တားမြစ်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များ—အထူးသဖြင့် ငွေကြေးပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် တရားအားထုတ်ရာတွင် အလွန်ပင် ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောကြောင့်—ထိုအရာများကို စွန့်လွှတ်တော်မူကြရန် တောင်းပန် လျှောက်ထားအပ်ပါသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရဟန်းတော် နှစ်မျိုးစလုံး အနေဖြင့် အခြားသော တာဝန်ဝတ္တရားများထက် မိမိ၏ မူလကတိကဝတ် တည်စေရန်၊ ဝိပဿနာ တရားကို ဦးစွာပထမ အားထုတ်တော်မူကြပါရန် တိုက်တွန်းလိုပါသည်။

နိဂုံးချုပ်

ယခုလက်ရှိ ချာလည်ပတ်လည် ရမ်းနေသော အယူအဆများဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် စိတ်ချမ်းသာချင်ရုံ သက်သက်လား။ မိမိစကားကိုသာ အတင်းအကျပ် နားထောင်စေချင်တာလား။ သို့မဟုတ် မြတ်စွာဘုရားနှင့် အရိယာ သူတော်ကောင်းများ၏ အဆုံးအမကို အမှန်တကယ် လိုက်နာစေချင်တာလား။ မည်သည့်အရာက ပို၍ သဘာဝကျပြီး၊ သံသရာ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် မှန်ကန်သော လမ်းစဉ် ဖြစ်သနည်း ဆိုသည်ကို အားလုံးသော ယောဂီသူတော်စင်များ၊ ဝိပဿနာ အားထုတ်သူများ အနေဖြင့် သတိတရား လက်ကိုင်ထားကာ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစား ဆင်ခြင်တော်မူကြပါရန် တိုက်တွန်း လျှောက်ထားအပ်ပါသည်။