ယနေ့ခေတ် မြန်မာနိုင်ငံရှိ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ အသိုင်းအဝိုင်းကို ပြန်လည် လေ့လာဆန်းစစ်ကြည့်လျှင် အလွန်တရာ လွဲမှားနေသော၊ အနှစ်သာရ ပျောက်ဆုံးနေသော မြင်ကွင်းများကို ရင်လေးဖွယ် တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် “ရဟန်း” ဟူသော ဝေါဟာရနှင့် ပတ်သက်၍ လူအများ၏ နားလည်လက်ခံထားမှုသည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ မူလရည်မှန်းချက်နှင့် တက်တက်စင်အောင် လွဲချော်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ဤဆောင်းပါးကို ရေးသားရခြင်း၏ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် လက်ရှိ ရဟန်းလောက၏ အနာအဆာများကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ၊ အမှန်တရားကို သိမြင်စေရန် ဤအကြောင်းအရာကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ထုတ်ရေးသားလိုက်ရပါသည်။

၁။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းက သတ်မှတ်သော ရဟန်း (သို့မဟုတ်) အပေါ်ယံ အခွံသက်သက်

ယနေ့ခေတ်တွင် ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ကြသနည်း။ သိမ်ထဲသို့ ဝင်မည်၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်အပါအဝင် ရဟန်းတော်များက ကမ္မဝါစာ ဖတ်မည်၊ သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ပေးမည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် လူအများက ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို “ရဟန်း” ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြပါသည်။ ထို့နောက် ဝိနည်းစည်းကမ်းများဖြစ်သည့် ပါရာဇိက မကျရန်၊ သံဃာဒိသိသ် မသင့်ရန် စသည့် စည်းမျဉ်းများကို အပေါ်ယံ လိုက်နာပြနေရုံဖြင့် ရဟန်းကောင်း၊ ရဟန်းမြတ်အဖြစ် အထင်ရောက်သွားကြပါသည်။

သို့သော် ထိုစည်းမျဉ်းထဲက ရဟန်းများ၏ အတွင်းစိတ်သန္တာန်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်းကြည့်မည်ဆိုလျှင် အလွန် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသည်ကို တွေ့ရပါမည်။ ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပုထုဇဉ်တို့၏ သဘာဝအတိုင်း လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ များက ဗလပွ နေရာယူထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းကြီးကန်ကြီးများ တည်ဆောက်ရန် အလှူငွေများကို လောဘတကြီး ရှာဖွေနေကြသည်။ မိမိနှင့် အယူအဆ မတူသူများကို ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်နေကြသည်။ နိုင်ငံတော်က ပေးအပ်သည့် ဘွဲ့တံဆိပ်များ၊ ရာထူး အာဏာများကို မက်မောနေကြသည်။ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေး ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ လောကီအာရုံ ကာမဂုဏ်များထဲတွင် နစ်မွန်းနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် စည်းမျဉ်းအရ သိမ်ထဲတွင် ရဟန်းခံထား၍သာ ရဟန်းဟု ခေါ်ဆိုရသော်လည်း၊ တကယ့် လက်တွေ့တွင် လွတ်မြောက်ရေးကို လုံးဝ ကျောခိုင်းထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းဟူသော အမည်နာမနှင့် သင်္ကန်းကို ခုတုံးလုပ်ကာ၊ ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမပေါ်တွင် အချောင်ခို စားသောက်နေကြသော၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ရန် လုံးဝ မကြိုးစားသော အချောင်သမားများသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်မှာ စည်းမျဉ်းကသာ သတ်မှတ်ပေးလိုက်သော၊ အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့သည့် ရဟန်းတု ရဟန်းယောင်များ၏ သရုပ်မှန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

၂။ ဗုဒ္ဓသတ်မှတ်သော ရဟန်း (သမဏ) ဟူသည်

မြတ်စွာဘုရားရှင် အလိုကျ သတ်မှတ်သော ရဟန်း (သမဏ) ဆိုသည်မှာ သင်္ကန်းဝတ်ထားရုံ၊ ကတုံးတုံးထားရုံ၊ ဝိနည်းစည်းကမ်းများကို အပေါ်ယံ လိုက်နာရုံဖြင့် မပြည့်စုံပါ။ ဗုဒ္ဓသတ်မှတ်သော ရဟန်းဆိုသည်မှာ မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေသော၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်ရန် တကယ့် လက်တွေ့ကျင့်စဉ်ဖြစ်သည့် “စိတ္တာနုပဿနာ” ကို အားထုတ်နေသူသာ ဖြစ်ပါသည်။

တကယ့် ရဟန်းစစ် ရဟန်းမှန်ဆိုသည်မှာ “ငါ တွေးနေတယ်”၊ “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဟူသော အစွဲ (ဒိဋ္ဌိ) ကို ဖြိုခွင်းရန် နေ့ညမပြတ် ကြိုးစားနေသူ ဖြစ်သည်။ စိတ်ညစ်စရာ၊ ပူလောင်စရာများ ကြုံလာသည့်အခါ “ငါ” ဆိုသည့် အစွဲခံနေ၍သာ သံသရာလည်ပြီး ဆင်းရဲနေရကြောင်းကို ထွင်းဖောက်သိမြင်ပြီး၊ တကယ်တမ်းတွင် ခံစားတတ်သည့် နာမ်တရားသက်သက်သာ အလုပ်လုပ်သွားကြောင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်နေသူ ဖြစ်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓခေတ်က ရဟန်းများသည် ကျောင်းကြီးကန်ကြီးများ ဆောက်ရန် အချိန်မပေးခဲ့ပါ။ ဘွဲ့တံဆိပ်များအတွက် မာနမပြိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အလုပ်မှာ သစ်ပင်အောက်၊ သုသာန်၊ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာများသို့ သွားကာ မိမိ၏ ခန္ဓာ၊ မိမိ၏ စိတ်ကို ပြန်လည်စောင့်ကြည့်သည့် အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှသော လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ တို့ကို ဖြစ်လျှင် ဖြစ်မှန်းသိအောင် စောင့်ကြည့်ကာ၊ ထိုစိတ်များသည် “ငါ” မဟုတ်၊ အလုပ်လုပ်နေသော နာမ်တရား သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် သိမြင်အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းမှန်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူ၊ ကျင့်ကြံနေသူကိုသာ မြတ်စွာဘုရားက “ရဟန်း” ဟု အသိအမှတ်ပြုပါသည်။ အရိယာမဖြစ်သေးလျှင်တောင်မှ အရိယာဖြစ်ရန် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေမှသာလျှင် ဗုဒ္ဓ၏ သားတော်စစ် ဖြစ်ပါသည်။

ပိဋကတ်တော်လာ မြတ်စွာဘုရား၏ တိကျသော သတ်မှတ်ချက်

စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအရ သိမ်ထဲမှာ သင်္ကန်းဝတ်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ ရဟန်းဖြစ်ပြီလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းအတွက် မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင် ခုဒ္ဒကနိကာယ်၊ ဓမ္မပဒကျမ်း၊ ဓမ္မဋ္ဌဝဂ်မှာ အတိအကျ ဖြေကြားထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရားက ဂါထာအမှတ် (၂၆၄) မှာ- “န မုဏ္ဍကေန သမဏော၊ အဗ္ဗတော အလိကံ ဘဏံ။ ဣစ္ဆာလောဘ သမာပန္နော၊ သမဏော ကိံ ဘဝိဿတိ။” ဟု ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ (အဓိပ္ပါယ်မှာ – အကျင့်သီလမရှိ၊ ဟုတ်မှန်တာကို မဟောပြောဘဲ၊ လောဘ ဆန္ဒတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့သူဟာ ခေါင်းတုံးထားရုံ (သင်္ကန်းဝတ်ထားရုံ) မျှနဲ့ သမဏ (ရဟန်း) မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။)

ဆက်လက်ပြီး ဂါထာအမှတ် (၂၆၅) မှာ- “သမမိတတ္တာ ဟိ ပါပါနံ၊ အဏုံ ထူလာနိ သဗ္ဗသော။ သမမိတတ္တာ ဟိ ပါပါနံ၊ သမဏော တိ ပဝုစ္စတိ။” ဟု အတိအကျ သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ (အဓိပ္ပါယ်မှာ – အကြီးအသေး ခပ်သိမ်းသော မကောင်းမှု (ကိလေသာ) တို့ကို ငြိမ်းအေးစေတဲ့ သူကိုသာလျှင် “သမဏ” (ရဟန်း) လို့ ခေါ်ဆိုရပါမယ်။)

ဒီပိဋကတ်တော်လာ အထောက်အထားတွေကို ကြည့်ရင် မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာ ဘယ်လောက် ရှင်းလင်းပြတ်သားသလဲဆိုတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ခေါင်းတုံးထားတာ၊ သင်္ကန်းဝတ်ထားတာတွေဟာ အပြင်ပန်း အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတွင်းစိတ်မှာ ကျောင်းကြီးကန်ကြီးတွေအတွက် လောဘတက်နေမယ်၊ ဘွဲ့တံဆိပ်တွေ၊ အာဏာတွေအတွက် လောဘ၊ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်အရ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လုံးဝ “ရဟန်း” မဟုတ်ပါဘူး။

တကယ့် ရဟန်းစစ်ဆိုတာ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်ပြီး ကိလေသာတွေကို ငြိမ်းအေးအောင် လုပ်နေသူ (တနည်းအားဖြင့် စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ကို အားထုတ်နေသူ) သာ ဖြစ်ပါတယ်။ “ငါ တွေးနေတယ်”၊ “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲ (ဒိဋ္ဌိ) ကို ဖြိုခွင်းပြီး၊ တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်သွားတာဟာ ခံစားတတ်တဲ့ နာမ်တရားသက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အနတ္တရဲ့ သဘောမှန်ကို ပညာနဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်သူကိုသာ ဘုရားရှင်က သမဏ (ရဟန်း) လို့ အသိအမှတ်ပြုတာပါ။

၃။ “အနတ္တ” နှင့် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ၏ အခန်းကဏ္ဍ

ယနေ့ခေတ် ရဟန်းအများစုသည် တရားမအားထုတ်ကြသည့်အပြင်၊ လူများကိုပါ လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် “အနတ္တ” တရားနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်တရာ လွဲမှားသော အယူအဆများကို ဖြန့်ဝေနေကြသည်။ အချို့က “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဟု ဟောပြောကာ အရာရာကို လက်မြှောက်အရှုံးပေးရမည့် အဆိုးမြင်ဝါဒ (Pessimism) အဖြစ် သွတ်သွင်းနေကြသည်။

ဤနေရာတွင် အထူးလိုအပ်၍ ပြတ်ပြတ်သားသား ထည့်သွင်းရေးသားလိုသည်မှာ တကယ်တော့ “အနတ္တ” ဆိုသည်မှာ ထိုသို့ ဘာမှလုပ်၍မရသော အဆိုးမြင်ဝါဒ လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ ရုပ်နာမ်တရားတွေ၏ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်ပျက်မှု ဖြစ်စဉ်ကို တိတိကျကျ သိမြင်လာသောအခါ၊ ထိုဖြစ်စဉ်ပေါ်တွင် ဉာဏ်ဖြင့် သုံးသပ်ပြီး မိမိတို့ အလိုရှိအပ်သော မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် လွတ်မြောက်မှုသို့ ရောက်အောင် ပညာရှိရှိ စီမံခန့်ခွဲခြင်းသည်သာလျှင် အနတ္တ၏ တကယ့် လက်တွေ့အသုံးချမှု ဖြစ်ပါသည်။ အကြောင်းကို ပြင်လျှင် အကျိုးပြောင်းမည် ဆိုသည့် သဘောကို သိပြီး လွတ်မြောက်ရေးအတွက် လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ရပါမည်။

ထို့အပြင် မြန်မာလူမျိုးအများစုနှင့် ရဟန်းများ ပါးစပ်ဖျားတွင် ရေပန်းစားနေသော စကားတစ်ခွန်းရှိပါသည်။ အရာရာကို “ကံ ဉာဏ် ဝီရိယ ပြည့်စုံမှ” ဟု ဆိုတတ်ကြသည်။ ဤသည်မှာလည်း လွတ်မြောက်ရေးကို နှောင့်နှေးစေသော အယူအဆ မှားတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ မိမိလိုလားသော အရိယာအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရန်၊ တရားထူး တရားမြတ်များ ရရှိရန်အတွက် ထိုစကားအစား ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ ဟူသော “အဓိပတိတရားလေးပါး” နှင့်သာ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးပမ်းရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအဓိပတိတရားလေးပါးကို ရှေ့တန်းတင်၍ အနတ္တကို လက်တွေ့ရှုမှတ်မည်ဆိုလျှင် မိမိလိုတာ မလွဲမသွေ ပြည့်ဝနိုင်ပါသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က ဆန္ဒပြင်းပြမည်၊ မလျှော့သော ဝီရိယရှိမည်၊ စိတ်ကို စူးစိုက်ထားမည်၊ အကြောင်းအကျိုးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်သော ပညာ (ဝီမံသာ) ရှိမည်ဆိုလျှင် မည်သည့် ပါရမီရှင်ကိုမှ စောင့်နေစရာ မလိုဘဲ ပကတိသာဝကများ အနေဖြင့် ယခုဘဝတွင်ပင် အရိယာများ ဖြစ်လာနိုင်ပါသည်။

၄။ မျက်စိကန်းလျက် လမ်းပြနေသော အန္တရာယ်

စည်းမျဉ်းထဲက ရဟန်းများ၏ နောက်ထပ် ဆိုးရွားသော အပြစ်တစ်ခုမှာ မိမိကိုယ်တိုင်က တရားမသိဘဲ၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် စိတ္တာနုပဿနာကို အားမထုတ်ဘဲနှင့် တရားဟော ဓမ္မကထိက လုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး သောတာပန် အစရှိသော အရိယာမဖြစ်သေးဘဲ တရားဟောနေခြင်းသည် မျက်စိကန်းနေသူက အခြားသူများကို လမ်းပြနေခြင်းနှင့် အတိအကျ တူညီပါသည်။

စာအုပ်ထဲက စာများကို အလွတ်ကျက်ပြီး ပရိသတ် ကြိုက်နှစ်သက်အောင် ဟောပြောနေကြခြင်းသည် တကယ့် တရားစစ် တရားမှန် မဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော အသံများ၊ ဖျော်ဖြေရေးဆန်သော တရားပွဲများကြောင့် တကယ့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းစစ်စစ် (ဥပမာ – အတွေးသည် သင်မဟုတ်၊ အလုပ်လုပ်နေသော နာမ်တရား သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ရှုမှတ်သော အလုပ်) များ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ လူတွေသည်လည်း တရားနာလျှင် ကုသိုလ်ရသည်ဟုသာ မှတ်ယူကြပြီး၊ မိမိစိတ်ကို မိမိ ပြန်လည်စောင့်ကြည့်ရမည့် တာဝန်ရှိကြောင်းကို မေ့လျော့သွားကြသည်။

ထို့ပြင် ဘုန်းကြီးကျောင်းများသည် ယတြာချေရာ၊ ဗေဒင်မေးရာ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပေးရာ နေရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဝါဒကို အောက်ခြေမှစ၍ ဖြိုခွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်နှင့် အဂ္ဂသာဝကများမှလွဲ၍ သာမန်ရဟန်းများ၊ ပုထုဇဉ်များ အနေဖြင့် ဆုတောင်းနေရုံဖြင့် ဘာမှ ဖြစ်မလာနိုင်သည်ကို မသိကျိုးကျွန်ပြုကာ၊ ဒကာ ဒကာမများ၏ လောဘကို အမြတ်ထုတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၅။ စစ်မှန်သော သံဃာကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် သာသနာ၏ အနှစ်သာရ

“သံဃာ” ဟူသော စကားလုံးသည် အလွန် မြင့်မြတ်ပါသည်။ သံဃာဆိုသည်မှာ မဂ်လေးပါး၊ ဖိုလ်လေးပါးသို့ ရောက်ရှိနေသော အရိယာရှစ်ပါးကိုသာ ရည်ညွှန်းပါသည်။ လမ်းဘေးတွင် သင်္ကန်းရုံထားပြီး လောဘ၊ ဒေါသများနှင့် ပူလောင်နေသော၊ နိုင်ငံရေး လူမှုရေးများတွင် အော်ဟစ်နေသော သူများကို သံဃာဟု ခေါ်ဆိုရန် မထိုက်တန်ပါ။

ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ တကယ့် အနှစ်သာရမှာ စာအုပ်များများ ရေးနိုင်ခြင်း၊ ဘုရားများများ တည်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ လူရော၊ ရဟန်းပါ မိမိ၏ ခန္ဓာကို အမှန်တိုင်းသိပြီး “ငါ” ဟူသော ဒိဋ္ဌိကို ဖြုတ်ချနိုင်သော အရိယာများ မြောက်မြားစွာ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် ရဟန်းများသည် မိမိတို့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရပါမည်။

“သဗ္ဗဒုက္ခ နိဿရဏ နိဗ္ဗာန သစ္ဆိကရဏတ္ထာယ…” (ခပ်သိမ်းသော ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်၍ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုပါရစေ) ဟု သိမ်ထဲတွင် ဆိုခဲ့သော ကတိစကားကို ပြန်လည် သတိရကြပါ။ အပေါ်ယံ စည်းမျဉ်းများကိုသာ လိုက်နာပြပြီး အတွင်းစိတ်တွင် အပုပ်နံ့ထွက်နေသော စည်းမျဉ်းထဲက ရဟန်းဘဝမှ ရုန်းထွက်ကြပါ။ စာပေ သင်ကြားခြင်းများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး၊ မိမိ၏ စိတ်ကို ပြန်လည်စောင့်ကြည့်သော စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ကို အသက်တမျှ အရေးကြီးဆုံးအဖြစ် စတင်ကြပါစို့။

နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ဆိုရလျှင် လက်ရှိ မြန်မာနိုင်ငံရှိ ရဟန်းလောကသည် အခွံသက်သက်သာ ကျန်ရှိပြီး အနှစ်သာရများ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေကို ဆေးခါးကြီးတိုက်၍ မကုသလျှင် ဗုဒ္ဓ၏ လွတ်မြောက်ရေး လမ်းစဉ်ကြီးသည် အချောင်သမားများ၏ လက်အောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းများအနေဖြင့် လောကီချမ်းသာ ရှာနေခြင်းများကို ရပ်တန်းကရပ်ကာ၊ အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်ကိုင်ပြု၍၊ အနတ္တကို ဉာဏ်ဖြင့် ပညာရှိရှိ စီမံပြီး အရိယာပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာအောင် လက်တွေ့ အားထုတ်ကြပါရန် ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။ ဤသည်သာလျှင် မြတ်စွာဘုရားရှင် သတ်မှတ်သော တကယ့် “သမဏ” (ရဟန်း) စစ်စစ် ဖြစ်လာမည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။