Category: လူမှုဘဝ နှင့် ဝိပဿနာ
-
အရာရာက ပြောင်းလဲနေတယ် (အနိစ္စ) ဆိုတာကို စာထဲမှာ ဖတ်ဖူးပေမယ့်၊ လက်တွေ့မှာတော့ ကိုယ့်အမြင်၊ ကိုယ့်အတွေး၊ ကိုယ့်ခံစားချက်တွေကိုပဲ အမြဲတည်မြဲနေသယောင် အထင်မှားပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားတတ်ကြတယ်။ ဒါဟာ အမြင်မှားပါပဲ။ ကိုယ်ယုံကြည်ထားတဲ့ အရာတွေကို မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ မျက်စိမှိတ် လက်ခံနေတာမျိုးထက်၊ ပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘောတရားတွေကို အရှိကိုအရှိအတိုင်း လေ့လာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်အေးချမ်းမှုကို စတင်တွေ့ရှိလာမှာပါ။ မှားယွင်းတဲ့ အရာရာဟာ ခိုင်မြဲတယ် ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေ ပြုတ်ကျသွားတာနဲ့အမျှ ကိုယ့်ရဲ့ လေးလံနေတဲ့ စိတ်တွေလည်း ပေါ့ပါးသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေ့မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ခိုင်မာလှပါတယ်ဆိုတဲ့ အမြင်တွေ၊ ခံစားချက်တွေကရော တစ်ချိန်လုံး ပြောင်းလဲမနေဘူးလားဆိုတာ သက်သက်သာသာလေး သတိထားကြည့်ရအောင်။
-
တနင်္ဂနွေ နေ့ မနက် ၁၀ နာရီဆိုတာ တစ်ပတ်တာ ပင်ပန်းသမျှကို အေးအေးဆေးဆေး အနားပေးတတ်တဲ့ အချိန်လေးပါ။ သက်တောင့်သက်သာ နားနေတဲ့အခါ “ငါ နားနေတယ်၊ ငါ့ အချိန်လေး” ဆိုပြီး အလိုလို ပိုင်ရှင် ဝင်လုပ်မိတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို “ငါ” လို့ မစွဲဘဲ သတိလေးကပ်ပြီး လေ့လာကြည့်ပါ။ ခန္ဓာကိုယ်က နားနေတယ်၊ အေးချမ်းတဲ့ ခံစားချက်လေး ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါကို သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် (သိစိတ်) လေး ဖြစ်လာပြီး ပြန်ပျက်သွားတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပိုင်ရှင် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်နာမ်သဘောတရားတွေချည်းပါပဲ။ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေကို ငါလို့…
-
ဒီတစ်ပတ်လုံး အနိစ္စ၊ အနတ္တ၊ ဖြစ်ပျက်လေ့လာတာနဲ့ သညာရဲ့ သဘောတရားတွေကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ စာတွေဖတ်ပြီး သဘောတရားတွေကို သိနားလည်ရုံနဲ့တော့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်တွေ့ ကျင့်သုံးဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝဖို့၊ တရားထူး တရားမြတ်တွေ ရဖို့အတွက် အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်တယ် ဆိုတာကို သတိရပါ။ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ်၊ ပညာ ဆိုတဲ့ အခြေခံကောင်းတွေနဲ့ စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့လာစောင့်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် အမှန်တရားကို မျက်မှောက်ပြုဖို့ သေချာပါတယ်။ ကိုယ့်ခန္ဓာ၊ ကိုယ့်စိတ်ကို အမြဲမပြတ် သတိလေးနဲ့ စောင့်ကြည့်ရင်း နေ့စဉ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းကြပါစို့။ ဒီနေ့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေရင်း ကိုယ့်ရဲ့ လေ့လာမှု အတွေ့အကြုံလေးကို ခဏလောက် ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ပါဦး။
-
အရင်က အမှားလုပ်မိခဲ့တာတွေ၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို စိတ်က ပြန်ပြန်ဖော်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေတတ်တယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေဟာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ အခု ပစ္စုပ္ပန်မှာ တကယ် မရှိတော့ပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အတွေးလေး၊ မှတ်သားမှုလေး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ သညာလေးတွေ ပေါ်လာတိုင်း “ဒါဟာ အခုလက်ရှိ တကယ်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ မှတ်မိမှု လို့ခေါ်တဲ့ သညာ စေတသိတ်ရဲ့ သဘောပဲ” လို့ သိပေးလိုက်ပါ။ အပြစ်တင်စိတ်တွေ၊ နောင်တတွေဟာ သညာရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုပေါ်မှာ ငါသူဆိုတဲ့ အထင်ရဲ့လှည့်စားမှုတစ်ခုမှန်း သိလိုက်ရင် စိတ်ဟာ အများကြီး ပေါ့ပါးသွားပါလိမ့်မယ်။ စိတ်ထဲမှာ အတိတ်က အတွေးတွေ ဝင်လာတဲ့အခါ ဒါဟာ သညာဖြစ်ပျက်သက်သက်ပဲလို့ သိလိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ။
-
မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ နားက ကြားလိုက်တဲ့အခါ သိသွားတဲ့ သိစိတ်ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ပါပဲ။ အဲဒီ သိမှုလေးဟာ ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျောက်ပျက်သွားပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယားယံလာရင်လည်း ချက်ချင်း မကုတ်လိုက်ဘဲ အဲဒီ ယားတဲ့ သဘောလေး ဘယ်လို ဖြစ်လာပြီး ဘယ်လို ပျောက်သွားလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီလို လေ့လာတဲ့အခါမှာ ဘာကိုမှ ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အသာအယာလေး စောင့်ကြည့်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ကြည့်နေရင်းနဲ့ ဖြစ်လာတာလေးတွေ ပြီးဆုံးသွားတာကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်လာတဲ့အခါ အမှန်တရားကို တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြုလာပါလိမ့်မယ်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ခံစားမှုတွေတခုပြီးတခု ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် ဖြစ်နေတာကို အချိန်နည်းနည်း ပေးပြီး စိတ်အေးအေး နဲ့ စောင့်ကြည့်နိုင်မလား။
-
အနတ္တ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားဖူးကြမှာပါ။ တချို့က “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒဖက်ကို ရောက်သွားတတ်ကြတယ်။ အဲဒီလို အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ဖို့ အထူးလိုအပ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ အနတ္တဆိုတာ အရာရာဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာပြီး အကြောင်းကင်းရင် ပျက်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သဘာဝကို နားလည်တာပါ။ ဥပမာ – နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ “ငါ နာနေတယ်” လို့ တွေးမယ့်အစား “နာကျင်မှု သဘောလေး ဖြစ်လာတယ်” လို့ မြင်ပေးတာမျိုးပါ။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တကို ဖယ်လိုက်တဲ့အခါ နာကျင်မှုအပေါ်မှာ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာ သိသိသာသာ သက်သာသွားပါတယ်။ ဒီလို နားလည်လာတဲ့အခါ ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ပိုပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့…
-
ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အရာရာဟာ တည်မြဲနေတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ မနက်က စိတ်ဆိုးစရာလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားရင် အဲဒီစိတ်က တစ်နေကုန် ဆက်ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရတတ်တယ်။ တကယ်တော့ အဲဒါ အမြင်မှားနေတာပါ။ တကယ်တမ်း သတိထားကြည့်ရင် ဘယ်အရာမှ စက္ကန့်မလပ် ရပ်တန့်မနေပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပူသွားတာ၊ အေးသွားတာ၊ စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားတာ၊ ဝမ်းနည်းသွားတာတွေ အကုန်လုံးဟာ ချက်ချင်းဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပျောက်သွားတာချည်းပါပဲ။ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီးပျောက်သွားတဲ့ သဘာဝလေးတွေကို မမြင်တဲ့အခါ ငါ၊ ငါ့ဟာ ဆိုတဲ့ အစွဲတွေ ဝင်လာပါတယ်။ အစွဲတွေ ဝင်လာတော့ ကိုယ်ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း မဖြစ်တဲ့အခါ ဆင်းရဲရတော့တာပါပဲ။ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတတ်တဲ့ သဘာဝကို သဘာဝအတိုင်း လက်ခံနိုင်ဖို့က လက်တွေ့ ကိုယ်တိုင် မြင်အောင် ကြည့်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ဘာကိုမှ ပြင်ဆင်နေစရာ မလိုဘဲ…
-
စနေနေ့ဆိုတာ အများစုအတွက် အလုပ်ပိတ်ရက်ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ တနင်္လာကနေ သောကြာအထိ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေ၊ လူမှုရေးကိစ္စတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် တနင်္ဂနွေအတွက် ပြင်ဆင်စရာတွေနဲ့ အလုပ်အရှုပ်ဆုံးနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ “ဒီနေ့တော့ ဘာတွေလုပ်ရမယ်၊ ဘယ်သွားရမယ်၊ ဘယ်သူနဲ့တွေ့ရမယ်” ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်တွေက ခေါင်းထဲမှာ တန်းစီနေပါတော့တယ်။ အဲဒီလို အစီအစဉ်တွေ တန်းစီနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကလေးကိုရော သတိထားမိကြပါသလား။ တံမြက်စည်းလှည်းနေရင်းနဲ့ စိတ်က ဈေးဝယ်ဖို့ တွေးနေတယ်၊ ဟင်းချက်နေရင်းနဲ့ စိတ်က ညနေကျရင် သူငယ်ချင်းနဲ့တွေ့ဖို့ တွေးနေတယ်။ စိတ်ကလေးဟာ လက်ရှိလုပ်နေတဲ့အလုပ်မှာ မကပ်ဘဲ ရှေ့ကအစီအစဉ်တွေဆီကို ကြိုကြိုပြီး ပြေးလွှားနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်တိုင်း “ငါ့စိတ်တွေ ပြေးနေပြီ၊ ငါ စိတ်မငြိမ်ဘူး” ဆိုပြီး စိတ်အာရုံနောက်တာမျိုး၊ စိတ်ကို အတင်းချုပ်တည်းပြီး လက်ရှိအလုပ်မှာပဲ ကပ်ထားဖို့…
-
ဒီတစ်ပတ်လုံး မှတ်သားမှု (သညာ) လေးတွေအပေါ်မှာ “ငါ” လို့ အထင်မှားနေတာတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ လေ့လာခဲ့ကြတယ်။ သောတာပန် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အတွေးတွေ၊ မှတ်သားမှုတွေ လုံးဝ မရှိတော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအရာတွေပေါ်မှာ “ငါ့ဟာ” လို့ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အမြင်မှား ပြုတ်ကျသွားတာပါ။ ကျွန်တော် ဒီစာတွေကို အချိန်ပေး ရေးသားနေရခြင်းရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါ။ ဒီပန်းတိုင်ကို သွားဖို့ဆိုတာ စာဖတ်ရုံနဲ့ မရဘဲ ကိုယ်တိုင် အမှန်ကို မြင်အောင်ကြည့်ခြင်းကနေပဲ ရနိုင်မှာပါ။ ဒီပိတ်ရက်မှာ အထူးတလည် ပြုပြင်မနေဘဲ၊ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသမျှ သညာလေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေးလေး အသိသက်သက်နဲ့ပဲ ခံစားကြည့်ပါ။ အရာရာကို ငါ သိတယ်၊ ငါ မှတ်မိတယ်…
-
ကျွန်တော်တို့ဟာ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်ဟောင်းတွေကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တရတတ်ကြတယ်။ အနာဂတ်အတွက်လည်း ကြိုတွေးပြီး ကြောက်နေတတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေ အားလုံးဟာ အရင်က မှတ်သားထားခဲ့တဲ့ သညာအဟောင်းတွေက အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပြန်ပေါ်လာပြီး နှိပ်စက်နေတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာတွေဟာ “ငါ” က တမင်ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်သလို၊ အခု ပြန်ပေါ်လာတဲ့ ကြောက်စိတ်၊ အပြစ်ရှိစိတ် ဆိုတာတွေဟာလည်း “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားကို မသိလို့သာ သညာရဲ့ လှည့်စားမှုနောက်ကို လိုက်ပြီး ပူလောင်နေရတာပါ။ အရာရာဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရင် ဒီသညာအဟောင်းတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို အခုပဲ ချထားလိုက်ပါ။ တကယ်မရှိတော့တဲ့ အတိတ်က ပုံရိပ်ဟောင်းတွေကို အမှန်ထင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေဦးမှာလား?