တနင်္ဂနွေ နေ့ မနက် ၁၀ နာရီဆိုတာ တစ်ပတ်တာ ပင်ပန်းသမျှကို အေးအေးဆေးဆေး အနားပေးတတ်တဲ့ အချိန်လေးပါ။ သက်တောင့်သက်သာ နားနေတဲ့အခါ “ငါ နားနေတယ်၊ ငါ့ အချိန်လေး” ဆိုပြီး အလိုလို ပိုင်ရှင် ဝင်လုပ်မိတတ်ပါတယ်။

အဲဒီလို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို “ငါ” လို့ မစွဲဘဲ သတိလေးကပ်ပြီး လေ့လာကြည့်ပါ။

ခန္ဓာကိုယ်က နားနေတယ်၊ အေးချမ်းတဲ့ ခံစားချက်လေး ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါကို သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် (သိစိတ်) လေး ဖြစ်လာပြီး ပြန်ပျက်သွားတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပိုင်ရှင် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်နာမ်သဘောတရားတွေချည်းပါပဲ။ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေကို ငါလို့ သတ်မှတ်လိုက်တဲ့အခါ အနားယူမှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ငါပဲ ပင်ပန်းရဦးမှာပါ။ အမှန်တရား ဖြစ်တဲ့ ငါမရှိတာကို နားလည်ရင်တော့ ဘယ်တော့မှ မပင်ပန်းရတော့ပါဘူး။

ဒီလို အရှိကို အရှိအတိုင်း ကြည့်တတ်ရင် အစွဲ (ဒိဋ္ဌိ) ကင်းပြီး တကယ့်ကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အနားယူမှုကို ရရှိပါလိမ့်မယ်။

အားလုံးပဲ အစွဲကင်းကင်းနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ပိတ်ရက်လေးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ။