Category: ရဟန်းတော်များအတွက် စိတ္တာနုပဿနာ
-
ရဟန်းဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ရှင်သာမဏေ ဘဝမှာကတည်းက “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” လို့ အတိအလင်း ရွတ်ဆိုပြီး ကတိပေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤကတိစကားသည် ရိုးရိုးလေး ရွတ်ဆိုရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်အောင် မဖြစ်မနေ အားထုတ်ပါမည်ဆိုသော ကြီးမားလှသည့် ကတိကဝတ် တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း နှစ်ကာလများ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ နေ့စဉ်ဘဝ၏ လည်ပတ်မှုများကြားတွင် ဤမူလရည်မှန်းချက်ကြီးသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပါတယ်။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရေးဆိုသည့် ပန်းတိုင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန် အောက်ပါ လက်တွေ့လမ်းညွှန်ချက်များကို အလေးအနက်ထား၍ ဆင်ခြင်လေ့လာရန် လိုအပ်ပါတယ်။ ဂန္ထဓုရ ဟူသော လမ်းလွှဲမှ ရုန်းထွက်ခြင်း ယနေ့ခေတ် သာသနာ့ဘောင်တွင် မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်းဆိုသည့် “ဂန္ထဓုရ” အလုပ်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင်…
-
အရှင်ဘုရားတို့ သာသနာ့ဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်မှာ သင်္ကန်းတောင်းခဲ့တဲ့ စကားရပ်ကို နေ့စဉ် ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ကတိကဝတ်နဲ့ သင်္ကန်းကို တောင်းယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ စာချ၊ စာသင် စတဲ့ ကိစ္စတွေကြားမှာ ဒီကတိကဝတ်ကို တကယ်ပဲ အသက်သွင်းနေသလား၊ သံသရာကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြင်းပြနေသေးရဲ့လား ဆိုတာကို နေ့စဉ် စစ်ဆေးရပါမယ်။ ပစ္စည်းလေးပါးကို သုံးစွဲနေမှုဖြင့် စစ်ဆေးခြင်း ရဟန်းဘဝမှာ နေ့စဉ် ဘုန်းပေးသုံးဆောင်နေတဲ့ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတာတွေဟာ မြတ်စွာဘုရားဆီကနေ ချေးယူစားသောက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက မြတ်စွာဘုရားအလိုကျ သံသရာလွတ်ကြောင်း အားထုတ်မယ့်သူတွေအဖြစ် ယုံကြည်လှူဒါန်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။…
-
အရှင်ဘုရားတို့ထဲမှာဖြစ်စေ၊ သာသနာ့ဘောင်မှာဖြစ်စေ မကြာခဏ ကြားရတတ်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ခုခေတ်က သာသနာကုန်ခါနီးပြီ၊ မဂ်ဖိုလ်ရဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခဲယဉ်းသွားပြီ” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေပါပဲ။ ဒီလို သံသယတွေဟာ တကယ်တော့ မိမိကိုယ်တိုင် တရားမအားထုတ်ချင်တဲ့အခါ ပေးလေ့ရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သာသနာတော်ဟာ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်လာပြီဖြစ်ပေမယ့် သံသရာက လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတော်တွေ၊ ပိဋကတ်တော်တွေဟာ အထင်အရှား ရှိနေဆဲပါ။ သာသနာ ၅၀၀၀ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်မှာ မပါဝင်ဘဲ အဋ္ဌကထာဆရာတွေက ဖွင့်ဆိုထားတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ တရားအားထုတ်လို့ ရနေတဲ့၊ အရိယာတွေ ရှိနေတဲ့ အခြေအနေဟာ သာသနာ တည်တံ့နေခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် သောတာပန်အဖြစ်ကနေ ရဟန္တာအထိ ပန်းတိုင်ဟာ…
-
အရှင်ဘုရားတို့ သာသနာ့ဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်ဖို့ ကိုရင်ဝတ်စဉ်ကတည်းက တောင်းခံခဲ့တဲ့ သင်္ကန်းတောင်းကို ပြန်သတိရကြည့်ပါ။ “သံသရာ ဝဋ်ဒုက္ခက လွတ်အောင် လုပ်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” ဆိုတဲ့ ကတိစကားနဲ့ သင်္ကန်းကို တောင်းယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစကားဟာ ရိုးရိုးလေး ရွတ်ဆိုရတဲ့ စာသားသက်သက် မဟုတ်ဘဲ သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သေချာပေါက် အားထုတ်ပါ့မယ်ဆိုတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကတိကဝတ် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယနေ့ခေတ် သာသနာ့ဘောင်မှာ အဲဒီမူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်းဆိုတဲ့ ဂန္ထဓုရ အလုပ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျေနပ်နေကြတာ အလွန်များပါတယ်။ တကယ်တော့ ဂန္ထဓုရ ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်မှာ မပါဘဲ ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာသာ ၁၅ ကြိမ်တိတိ ပါဝင်နေတဲ့…
-
ရဟန်းသံဃာတော်များအနေနဲ့ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွရ၊ စာဝါချရ၊ စာသင်ရ၊ ကျောင်းကိစ္စတွေ စီမံရ၊ ဒကာ ဒကာမတွေနဲ့ ဆက်ဆံရစတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ လည်ပတ်မှုကြီးထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရတတ်ပါတယ်။ ဒီလို လည်ပါတ်နေတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေရဲ့ တကယ့် တရားခံ အစစ်က ဘာလဲဆိုတာကို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီလို ပင်ပန်းရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက “ငါ လုပ်နေတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ တာဝန်ကျေရမယ်” ဆိုတဲ့ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ (ငါဆိုတဲ့ အစွဲ) ကြောင့်ပါပဲ။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို လုပ်ဆောင်နေတဲ့အခါမှာ အဲဒီ “ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်မှားမှု (Misconception) ဝင်လာတဲ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ကြီးမားလာပြီး ကိလေသာကြောင့် ပင်ပန်းမှု…
-
ရဟန်းဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ရှင်သာမဏေ ဘဝမှာကတည်းက အရှင်ဘုရားတို့ အတိအလင်း ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ ဒီစကားကို နှုတ်ကနေ ရွတ်ဆိုပြီး၊ ဒီကတိကို ပေးပြီးမှသာ သာသနာ့ဘောင်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ အဲဒီမူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်း (ဂန္ထဓုရ) သက်သက်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေသလားဆိုတာ အလေးအနက် ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့ လိုနေပါပြီ။ သာသနာမှာ စာပေသင်ယူခြင်းသက်သက်ဖြင့် နေထိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ “ဂန္ထဓုရ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်စစ်စစ်မှာ လုံးဝမပါဘဲ၊ ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာသာ ၁၅ ကြိမ်တိတိ ပါဝင်နေတာဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ မြတ်စွာဘုရားက သာသနာ့ဘောင်မှာ ရည်ရွယ်ချက် နှစ်မျိုး…
-
မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်တွင် ရဟန်းတော်များအတွက် သီလ (ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်) သည် အသက်တမျှ အရေးကြီးလှပါသည်။ နေ့စဉ်ဘဝတွင် သိသိလျက်နှင့်ဖြစ်စေ၊ မသိဘဲ အမှတ်တမဲ့ဖြစ်စေ ချို့ယွင်းသွားသော ဝိနည်းအမှား (အာပတ်) များကို ကုစားရန်အတွက် သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းအချင်းချင်းထံတွင် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်းဟူသော “ဒေသနာကြားခြင်း (အာပတ်ဖြေခြင်း)” သည် မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရသည့် အလွန်မွန်မြတ်သော ဝိနည်းကံ တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သီလကို ပြန်လည် စင်ကြယ်စေခြင်းဖြင့် တရားဘာဝနာ အားထုတ်ရာတွင် အနှောင့်အယှက် ကင်းစေရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။ သို့သော်လည်း သာသနာ့ဘောင်တွင် နှစ်ကာလ ကြာရှည်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ဤဒေသနာကြားခြင်း အလုပ်သည် နေ့စဉ် နံနက်၊ ည ပြုလုပ်နေကျ “ရိုးအီနေသော အလေ့အကျင့် (Routine)” တစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတတ်ပါသည်။ ထိုအခါ ပုထုဇဉ်…
-
ရဟန်းတော်များ၏ သာသနာ့ဘောင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် လဆန်း၊ လဆုတ် ဥပုသ်နေ့များသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်း မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ရသော အရေးကြီးသည့် ဝိနည်းကိစ္စတစ်ရပ်မှာ ဆံချခြင်း (ခေါင်းရိတ်ခြင်း) ပင် ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်၌ ဆံပင်၊ မုတ်ဆိတ်များကို ရိတ်ပယ်ခြင်းသည် လောကီလူသားတို့၏ အလှအပ မာနကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ရိုးရှင်းသော ရဟန်းဘဝကို ခံယူခြင်းဟူသော အလွန်လေးနက်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရဟန်းအဖြစ်သို့ စတင် ဝင်ရောက်မည့် ရှင်သာမဏေလောင်းများကို ဆံချပေးရာတွင် “ကေသာ၊ လောမာ၊ နခါ၊ ဒန္တာ၊ တစော” ဟူသော တစပဉ္စက ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ရှေးဦးစွာ သင်ကြားပေးလေ့ ရှိကြပါသည်။ သို့သော်လည်း သာသနာ့ဘောင်တွင် နှစ်ကာလ ကြာရှည်လာသောအခါ၊ လစဉ်လတိုင်း ဆံချနေရခြင်းသည် ပုံမှန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်…
-
ရဟန်းတော်များ၏ သာသနာ့ဘောင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် သမထ၊ ဝိပဿနာ တရားဘာဝနာများကို ကြိုးစားအားထုတ်ရန်အတွက် “ဝိဝေက” ဟုခေါ်သော ဆိတ်ငြိမ်မှုသည် အလွန်အရေးပါလှပါသည်။ ထို့ကြောင့် တောရကျောင်းများ၊ သစ်ပင်ရင်းများ၊ ဆိတ်ငြိမ်သော ရိပ်သာများသို့ သွားရောက်ကာ တရားရှုမှတ်လေ့ ရှိကြပါသည်။ သို့သော် လောကကြီး၏ သဘာဝအရ အကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော နေရာဟူသည် မရှိသလောက် ရှားပါးလှပါသည်။ မိမိက တိတ်ဆိတ်မှုကို အလိုရှိနေသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခွေးဟောင်သံများ၊ ရွာထဲမှ ဖွင့်လိုက်သော သီချင်းသံများ၊ ကားသံ၊ ဆိုင်ကယ်သံ စသည့် ဆူညံသံ (သဒ္ဒါရုံ) များသည် အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့ မိမိက တရားမှတ်နေစဉ် ဆူညံသံများ ဝင်လာသောအခါ၊ ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ ရင်ဘတ်အတွင်း၌ “ဆူညံလိုက်တာ၊ ဒီခွေးတွေ ဘယ်တော့…
-
ရဟန်းတော်များ၏ သာသနာ့ဘောင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် တောရကျောင်းများ၊ ရိပ်သာများ၌ဖြစ်စေ၊ သာမန်ကျောင်းတိုက်များ၌ဖြစ်စေ တရားဘာဝနာ အားထုတ်ချိန်နှင့် ညအိပ်စက် အနားယူချိန်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဆိတ်ငြိမ်ချိန်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ချိန်များတွင် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော ခြင်၊ မှက်၊ ယင် စသည့် သတ္တဝါငယ်လေးများ၏ အနှောင့်အယှက်ကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ကြရစမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်ပင်လျှင် “ဍံသ မကသ သီတ ဥဏှ” (ခြင်၊ မှက်၊ အချမ်း၊ အပူ) စသည်တို့ကို သည်းခံနိုင်ရမည်ဟု ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြင်ကိုက်ခံရသောအခါ၊ သာမန်ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်ယားယံမှု (ကာယိကဒုက္ခ) ဟူသော ပထမမြားတစ်စင်း အပစ်ခံရရုံမျှမကဘဲ၊ ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ ထိုခြင်ကို မောင်းထုတ်ချင်သော၊ ရိုက်ပုတ် ဖယ်ရှားပစ်ချင်သော…