လောကကြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသမျှသော အရာအားလုံးသည် အလိုအလျောက် တိုက်ဆိုင်ပြီး ဖြစ်လာခြင်း မရှိဘဲ တိကျသေချာသော အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှု ယန္တရားအတိုင်းသာ လည်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်ရာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ လူဝတ်ကြောင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများနှင့် ရဟန်းသံဃာတော်များ အကြားရှိ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးသည်လည်း ဤအကြောင်းအကျိုး ယုတ္တိဗေဒ သဘောတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် လူအများစုသည် မိမိတို့၏ ပံ့ပိုးလှူဒါန်းမှုများကို ပြုလုပ်ရာ၌ ရုပ်ဝတ္ထု အဆောက်အအုံများ ကြီးကျယ်ခမ်းနားရေးနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်များ စည်ကားရေးကိုသာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထောက်ပံ့မှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် “ငါ” ဟူသော မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှုများ၊ အတ္တအစွဲများနှင့် လောကီအကျိုးစီးပွား မျှော်လင့်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေတတ်ပါသည်။ သို့သော်လည်း တကယ့် ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး၊ ဝိပဿနာအားထုတ်နေသော ရဟန်းများကိုသာ သီးသန့် ရွေးချယ်ကာ ပံ့ပိုးပေးမည်ဆိုပါက လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးအတွက် မည်မျှ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ဉာဏ်ဖြင့် အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ရန် လိုအပ်လှပါသည်။အစဉ်အလာ လှူဒါန်းမှုများမှ အရှိတရားကို လေ့လာသော ပံ့ပိုးမှုသို့လူအများစု၏ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုများတွင် အကန်းယုံ လက်ခံထားမှုများ အလွန်များပြားပါသည်။ မိရိုးဖလာအရ လှူဒါန်းကြရာတွင် မိမိတို့၏ လှူဒါန်းမှုသည် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်ကို တိတိကျကျ မသိကြဘဲ၊ သူများလှူတိုင်း လိုက်လှူနေကြခြင်းမျိုးသာ များပါသည်။ ထိုအခါ ရဟန်းတော်များဘက်တွင်လည်း ဒကာ၊ ဒကာမများ၏ တောင်းဆိုမှုနှင့် အလိုကျဖြစ်စေရန် ရုပ်ဝတ္ထုများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကြီးကြပ်ခြင်း စသည့် ပြင်ပကိစ္စရပ်များဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေရပြီး မိမိတို့၏ မူလရည်မှန်းချက် ဖြစ်သော ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အားထုတ်ရန် အချိန်မရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရပါသည်။အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဘဝ၏ အနှစ်သာရဆိုသည်မှာ ပြင်ပတွင် ရှိနေသည်မဟုတ်ဘဲ မိမိတို့၏ ခန္ဓာပေါ်တွင်သာ ရှိပါသည်။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဟူသော တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အာရုံများနှင့် တိုက်မိတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသော ဝိဉာဏ် အသိစိတ်လေးများ၏ ဖြစ်ပြီးလျှင် ချက်ချင်း ပျက်သွားတတ်သော သဘာဝကို အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း သည်သာလျှင် တကယ့် အနှစ်သာရပါပဲ။ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားသည်။ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက်နေသော ယန္တရားကြီးကို ကိုယ်တိုင်ဉာဏ်ဖြင့် ထိုးထွင်းသိမြင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည်သာ အဓိက လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာပေါ်သို့ ဉာဏ်ရောက်ပြီး ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို လေ့လာခြင်း အလုပ်သည် လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ၊ အချိန်ပြည့် စူးစိုက်မှုနှင့် အားထုတ်မှု လိုအပ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် လူဝတ်ကြောင်များ အနေဖြင့် ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထုများကို ပံ့ပိုးနေခြင်းထက်၊ ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အချိန်ပြည့် အားထုတ်နေသော ရဟန်းများကိုသာ သီးသန့် ရွေးချယ်ပြီး ပံ့ပိုးပေးခြင်းသည် မှန်ကန်သော အရှိတရား လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။သီးသန့် ရွေးချယ် ပံ့ပိုးခြင်း၏ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုလူဝတ်ကြောင်များဘက်မှ ဤကဲ့သို့ ဝိပဿနာ အားထုတ်သော ရဟန်းများကိုသာ အဓိကထား၍ ရွေးချယ် ပံ့ပိုးလာသောအခါ၊ ထိုလုပ်ရပ်သည် ရဟန်းသံဃာတော်များ၏ ဦးတည်ချက်ကို အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားစေမည့် အကြီးမားဆုံးသော တွန်းအား ဖြစ်လာပါတော့သည်။ အကြောင်းမှာ လူဝတ်ကြောင်များက အပြင်ပန်း ခမ်းနားမှုများကို မလိုလားတော့ဘဲ၊ အမှန်တရားကို သိမြင်ရန် ကျင့်ကြံနေသော ဉာဏ်ပညာကိုသာ တန်ဖိုးထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ထိုအခါ ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့်လည်း စာပေကျမ်းဂန်များကို သီအိုရီသက်သက် အလွတ်ကျက်မှတ်နေခြင်း၊ ပြင်ပ ဝေယျာဝစ္စများနှင့် လုံးပန်းနေခြင်းများမှ ဆုတ်ခွာလာပြီး၊ မိမိတို့၏ အဓိက တာဝန်ဖြစ်သော ခန္ဓာပေါ်ရှိ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကို ဉာဏ်ဖြင့် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်း အလုပ် (ဝိပဿနာဓုရ) ကိုသာ အပြည့်အဝ အားစိုက်ထုတ်လာကြမည် ဖြစ်ပါသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ထောက်ပံ့မှုသည် တကယ့် အနှစ်သာရကို ရှာဖွေသူများဆီသို့သာ စီးဆင်းသွားသောအခါ၊ ထိုအသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံး၏ စံနှုန်းသည်လည်း အလိုအလျောက် မြင့်မားသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်မှာ အတင်းအကျပ် ညွှန်ကြားချက်များဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မှန်ကန်သော အကြောင်းတရားကို ဖန်တီးပေးခြင်းဖြင့် မှန်ကန်သော အကျိုးတရားများ ပေါ်ထွက်လာစေသည့် သဘာဝ ယန္တရားကြီး ဖြစ်ပါသည်။အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားဖြည့်ခြင်းဤကဲ့သို့ သီးသန့် ရွေးချယ် ပံ့ပိုးရာတွင် မိမိတို့၏ စိတ်အစဉ်၌ အဓိပတိတရားလေးပါး ကို အခြေခံထားရန် လွန်စွာ အရေးကြီးပါသည်။• ဆန္ဒာဓိပတိ (ပြင်းပြသော ဆန္ဒ): မိမိတို့၏ ပံ့ပိုးမှုသည် လောကီ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ပြန်လည် မျှော်လင့်သော လိုချင်တပ်မက်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် ဖြူစင်ပြင်းပြသော ဆန္ဒသက်သက်သာ ဖြစ်ရပါမည်။ အရိယာများ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြင့် လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းစေရန် ရည်ရွယ်ရပါမည်။• စိတ္တာဓိပတိ (ခိုင်မာသော စူးစိုက်မှု): မိမိ၏ ထောက်ပံ့မှုများကို လူအများ လှူတိုင်း လိုက်လှူသည့် နောက်သို့ စိတ်ကို လွင့်မျောမခံဘဲ၊ အမှန်တကယ် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အားထုတ်နေသော ရဟန်းတော်များ အပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားရပါမည်။ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို ရှုမှတ်နေသူများဆီသို့သာ မိမိ၏ ပံ့ပိုးမှုများ ရောက်ရှိစေရန် ခိုင်မာစွာ အာရုံစိုက်ထားရပါမည်။• ဝီရိယာဓိပတိ (မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လ): မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေသော ရဟန်းများကို ရှာဖွေရာတွင် လည်းကောင်း၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် လိုအပ်သော ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး စသည့် အခြေခံ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရာတွင် လည်းကောင်း တွန့်ဆုတ်သွားခြင်း မရှိဘဲ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လဖြင့် အစဉ်တစိုက် ပံ့ပိုးပေးနေရပါမည်။• ဝီမံသာဓိပတိ (ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်း): မိမိ၏ ပံ့ပိုးမှုများသည် တကယ့် ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်ရေးသို့ အမှန်တကယ် ဦးတည်နေသလား၊ မိမိ၏ လုပ်ရပ်များ နောက်ကွယ်တွင် “ငါလှူသည်” ဆိုသော အတ္တအစွဲများ ပါဝင်နေသလား ဆိုသည်ကို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ဖြင့် အမြဲတမ်း စစ်ဆေး ဆန်းစစ်နေရပါမည်။အရိယာများ ပေါ်ထွန်းလာမည့် အေးချမ်းသော လူ့အဖွဲ့အစည်းအထက်ပါအတိုင်း လူဝတ်ကြောင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများက ဉာဏ်နှင့် ယှဉ်ကာ ဝိပဿနာ အားထုတ်သော ရဟန်းများကို သီးသန့် ရွေးချယ် ပံ့ပိုးပေးမည် ဆိုပါက၊ မကြာသော ကာလအတွင်း၌ပင် ကြီးမားလှသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ခံစားရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဝိပဿနာဓုရကို အပြည့်အဝ အားစိုက်ထုတ်ခွင့် ရရှိသော ရဟန်းတော်များသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဝိဉာဏ်လေးများ၏ သဘာဝကို အရှိကို အရှိတိုင်း ထိုးထွင်း သိမြင်လာကြမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ သိမြင်လာသောအခါ “ငါ”၊ “သူတစ်ပါး” ဟူသော မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု အတ္တအစွဲကြီးကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး အရိယာ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြမည် ဖြစ်ပါသည်။ဤကဲ့သို့ အရိယာ ရဟန်းတော်များ အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်ရာ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာပင် ဖြစ်ပါသည်။ အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ သန္တာန်တွင် ဒေါသ၊ မာန နှင့် လိုချင်တပ်မက်မှုများ မရှိတော့သည့်အတွက် သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးချမ်းတည်ငြိမ်သည့် အဆုံးအမများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် လွှမ်းမိုးသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ အရိယာ ရဟန်းတော်များ၏ အဆုံးအမကို ခံယူရသော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် အတ္တပဋိပက္ခများ လျော့ကျသွားပြီး၊ အချင်းချင်း နားလည်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကြီး အဖြစ်သို့ မလွဲမသွေ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသည်မှာ ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထုများဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ တည်ဆောက်၍ မရနိုင်သော၊ အသိဉာဏ်ဖြင့်သာ တည်ဆောက်နိုင်သော အစစ်အမှန် ငြိမ်းချမ်းရေးပင် ဖြစ်ပါသည်။နိဂုံးအချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ကျွန်တော်တို့၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဖြစ်သော လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည်မှာ ထိုင်၍ ဆုတောင်းနေရုံဖြင့် ရရှိလာမည့် အရာ မဟုတ်ပါ။ ယုတ္တိဗေဒကျကျ မှန်ကန်သော အကြောင်းတရားများကို လက်တွေ့ ဖန်တီးပေးခြင်းဖြင့်သာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ မိမိတို့၏ ပံ့ပိုးလှူဒါန်းမှုများသည် ရဟန်းတော်များ၏ ဦးတည်ချက်ကို အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေနိုင်သည့် အဓိက သော့ချက် ဖြစ်သည်ကို နားလည် သဘောပေါက်ရန် လွန်စွာ အရေးကြီးလှပါသည်။ထို့ကြောင့် အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုများဖြင့် ရုပ်ဝတ္ထုများ နောက်သို့ လိုက်နေခြင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်ကာ၊ ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်များကို အနီးကပ် လေ့လာနေသော၊ ဝိပဿနာ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေသော ရဟန်းများကိုသာ သီးသန့် ရွေးချယ်ပြီး ဆန္ဒ၊ စိတ္တ၊ ဝီရိယ၊ ဝီမံသာ ဟူသော အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားဖြည့် ပံ့ပိုးကြပါစို့။ သို့မှသာ အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့နေသော အခြေအနေများမှ ကင်းဝေးပြီး၊ အရိယာများ များစွာ ပေါ်ထွန်းလာကာ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး အမှန်တကယ် အေးချမ်း သာယာလာမည့် ပကတိ အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။