ကျနော်တို့တွေ သီလစောင့်ထိန်းတယ် ဆိုတဲ့နေရာမှာ အပြင်ပန်းကနေ စည်းကမ်းတွေ၊ ဥပဒေတွေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ထိန်းချုပ်ထားပါစေ၊ တကယ့် လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ အာမခံချက် အပြည့်အဝ မရှိပါဘူး။ အပြင်ပန်းမှာ ကြည့်ကောင်းနေပေမယ့် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ဖျက်မိဖို့ အခွင့်အရေးက အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ပါတယ်။ တကယ့် အကျင့်သီလ ဖြူစင်မှုအတွက် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အာမခံနိုင်တဲ့ လောကမှာ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ အရိယာအဖြစ်ကို ရောက်ရှိသွားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အနည်ထိုင်နေသော ရွှံ့ရေနှင့် ပေါင်းခံရေ (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို သေချာမြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဖန်ခွက်တစ်ခုထဲမှာ နောက်ကျိနေတဲ့ ရွှံ့ရေတွေ ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီဖန်ခွက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထားလိုက်တဲ့အခါ အချိန်တန်ရင် အနည်တွေ ထိုင်သွားပြီး အပေါ်ယံမှာ ရေကြည်လေး ဖြစ်လာပါတယ်။ အပြင်ကကြည့်ရင် သန့်ရှင်းကြည်လင်နေသယောင် ထင်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဖန်ခွက်ကို တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ မွှေလိုက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားလိုက်တာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လိုက်တာနဲ့ အောက်ခြေက အနည်တွေ ပြန်တက်လာပြီး ရေဟာ ချက်ချင်း ပြန်နောက်ကျိသွားပါတယ်။

ပုထုဇဉ်တွေရဲ့ သီလစောင့်ထိန်းမှုဆိုတာ အဲဒီ အနည်ထိုင်နေတဲ့ ရွှံ့ရေနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အပြစ်တင်မှာကို ကြောက်လို့၊ ဒါမှမဟုတ် စည်းကမ်း ဥပဒေတွေကို ကြောက်လို့ ခဏတာ ငြိမ်သက်ပြီး သီလဖြူစင်နေသယောင် ရှိနေတာပါ။ စိတ်အောက်ခြေမှာတော့ လိုချင်တပ်မက်မှု၊ မကျေနပ်မှု ဆိုတဲ့ ကိလေသာ အနည်အနှစ်တွေ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေဆဲပါပဲ။ လောကီအာရုံတွေ၊ ငွေကြေးနဲ့ သွေးဆောင်မှုတွေဆိုတဲ့ တုတ်နဲ့ အမွှေခံလိုက်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ ကိလေသာ အနည်တွေ အပေါ်ကို တက်လာပြီး သီလဆိုတာ ချက်ချင်း ကျိုးပေါက် ပျက်စီးသွားပါတော့တယ်။

တကယ်လို့ အဲဒီရေကို အပူပေးပြီး ရေခိုးရေငွေ့ကနေတဆင့် သန့်စင်တဲ့ ပေါင်းခံရေ (Distilled Water) အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မယ် ဆိုရင်တော့ ဘယ်လို လှုပ်လှုပ်၊ ဘယ်လိုပဲ မွှေမွှေ ဘယ်တော့မှ ပြန်မနောက်တော့ပါဘူး။ အညစ်အကြေး အနည်အနှစ်တွေ လုံးဝ မပါတော့လို့ပါပဲ။

အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ သီလဆိုတာ အဲဒီ ပေါင်းခံရေလိုပါပဲ။ သူတို့ဟာ အပြင်ကနေ ဘယ်သူကမှ လိုက်ပြီး ကြပ်မတ်စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ သီလကို အလိုအလျောက် ဖြူစင်စွာ စောင့်ထိန်းသွားမယ့် ပကတိ အရှိတရားကို ရရှိသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အာမခံချက် ရရှိစေမည့် လက်တွေ့ လေ့လာမှု

ဒီလို အမြဲတမ်း ဖြူစင်ကြည်လင်နေတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် ခန္ဓာကို ဉာဏ်နဲ့ကြည့်တဲ့ လက်တွေ့ အလုပ်ကို မဖြစ်မနေ လုပ်ရပါမယ်။

နေ့စဉ်ဘဝမှာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က ပြသနေတဲ့ အပူ၊ အအေး၊ နာကျင်မှု အစရှိတဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ မချဉ်းကပ်ဘဲ၊ သဘာဝတရားရဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုအဖြစ်သာ တိုက်ရိုက် လေ့လာရပါမယ်။ အလားတူပဲ မျက်စိ၊ နား စတဲ့ အာရုံတံခါးတွေကနေ ဝင်လာသမျှကို သိသိသွားတဲ့ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် အစရှိတဲ့ ဝိဉာဏ် လေးတွေဟာလည်း ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားတဲ့ သဘောတရားတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။

ဒီလို ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် ရဲ့ အမြဲတမ်း ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ သဘောကို သဘာဝအတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရာရာကို ကြိုးကိုင်ချယ်လှယ်ချင်နေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်အမှားကြီးဟာ အမြစ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် “ငါ့အတွက်၊ ငါ့ချမ်းသာဖို့အတွက်” ဆိုပြီး သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်နစ်နာစေမယ့် အကုသိုလ်တွေ၊ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေကို ကျူးလွန်ချင်တဲ့စိတ် လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားပါပြီ။

နိဂုံး

မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ဆိုက်ရောက်သွားတဲ့ သောတာပန် အစရှိတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မိမိရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရမယ် ဆိုရင်တောင် သီလကို လုံးဝ (လုံးဝ) မကျိုးပေါက်စေတော့ပါဘူး။ အသက်ထက် သီလကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားသွားပါပြီ။ ဒါကြောင့် အကျင့်သီလ ဖြူစင်ရေးအတွက် အပြင်ကနေ စည်းကမ်းတွေ ထပ်ထုတ်ပြီး အာမခံချက် ရှာနေမယ့်အစား၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်နဲ့ အရိယာအဖြစ်ကို ရယူခြင်းဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အာမခံချက် အစစ်အမှန်ကိုသာ လက်တွေ့ တည်ဆောက်ကြပါစို့လို့ ကျနော် တိုက်တွန်းရေးသားလိုက်ပါတယ်။