ကျနော်တို့ နေထိုင်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ လောကကြီးထဲမှာ လူသားတိုင်းဟာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ တာဝန်တွေ၊ ဝတ္တရားတွေနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရပါတယ်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ လူနာတွေကို ဆေးကုသပေးဖို့ ဖြစ်သလို၊ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ စာသင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ ဆရာဝန်က လူနာမကုဘဲ အခြားအလုပ်တွေ လုပ်နေမယ်၊ ကျောင်းဆရာက စာမသင်ဘဲ အခြားကိစ္စတွေမှာ အချိန်ကုန်နေမယ် ဆိုရင် သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ မူလတာဝန်ကို ပျက်ကွက်သူတွေ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ လောကီလူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာပြီး သာသနာ့ဘောင်ကို ဝင်ရောက်လာကြတဲ့ ရဟန်းတော်များ အတွက်လည်း ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့၊ ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်တဲ့ အဓိက တာဝန်ကြီး တစ်ရပ် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ မိမိသန္တာန်မှာ ရှိနေတဲ့ အစွဲအမှားတွေကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ့် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကို မလုပ်မဖြစ် အားထုတ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ် ဆိုတာ အားလပ်ချိန်ရမှ လုပ်ရမယ့် ဝါသနာပါရာ အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်သလို၊ စာပေကျမ်းဂန်တွေ သင်ကြားပြီးမှ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ တောထွက်ပြီးမှ လုပ်ရမယ့် ရွေးချယ်စရာ ကိစ္စရပ် တစ်ခုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သင်္ကန်းဝတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကစပြီး သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရေးဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်အတွက် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဇောက်ချ လုပ်ဆောင်ရမယ့် မလုပ်မဖြစ်သော တာဝန်ကြီး တစ်ရပ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

မီးသတ်သမားနှင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက် (ဥပမာ)

ဒီအခြေအနေကို သေချာ မြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ မြို့တစ်မြို့မှာ မီးလောင်နေတဲ့ အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ မီးသတ်သမား တစ်ယောက်ဟာ မီးသတ်ဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ မီးသတ်ကားကြီးကိုလည်း အသင့် ပြင်ထားတယ်။ မီးငြှိမ်းသတ်နည်း သီအိုရီ စာအုပ်တွေကိုလည်း အလွတ် ရွတ်ပြနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက အဲဒီ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးတောက်ကြီးထဲကို ရေပိုက်ဆွဲပြီး ဝင်မသတ်ဘဲ၊ အပြင်ဘက်ကနေ လူတွေကို မီးဘေး အန္တရာယ်အကြောင်း ဟောပြောနေမယ်၊ မီးသတ်ဝတ်စုံရဲ့ အလှအပကို ပြသနေမယ် ဆိုရင် အဲဒီ မီးသတ်သမားဟာ သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်တယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါ့မလား။ လုံးဝ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဟောပြောနေပါစေ၊ မီးတောက်ကြီးကတော့ အဆောက်အအုံကို ဆက်လက် ဝါးမျို ဖျက်ဆီးနေဦးမှာ အသေအချာပါပဲ။ သူ လုပ်ရမယ့် တကယ့် တာဝန်က အပြင်ဘက်မှာ ဟောပြောနေဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မီးတောက်ထဲ ဝင်ပြီး ရေနဲ့ အပြီးတိုင် ငြှိမ်းသတ်ဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။

သာသနာ့ဘောင်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ ရဟန်းတော်များ ဆိုတာဟာ အဲဒီ မီးသတ်သမားတွေနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားခြင်းဟာ မီးသတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာပါ။ ပရိယတ္တိ စာပေတွေ သင်ကြားထားခြင်းဟာ မီးသတ်နည်း သီအိုရီတွေ တတ်ကျွမ်းထားတာပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ အပေါ်ယံ အကာအကွယ်တွေနဲ့ တင်းတိမ်ပြီး ရပ်တန့်နေလို့ မရပါဘူး။ သံသရာ တစ်လျှောက်လုံး လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအမှား (သက္ကာယဒိဋ္ဌိ) မီးတောက်ကြီးကို ဝင်ရောက် ငြှိမ်းသတ်ရပါမယ်။ အဲဒီလို ငြှိမ်းသတ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော လက်နက်ဖြစ်တဲ့ ဝိပဿနာ အလုပ်ကို မလုပ်ဘူး ဆိုရင်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မီးမသတ်တဲ့ မီးသတ်သမားလို မိမိရဲ့ အဓိက တာဝန်ကို လုံးဝ ပျက်ကွက်နေသူသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

မှန်မှာပေါ်သည့် အရိပ်များကို အစစ်ထင်နေခြင်း၏ အန္တရာယ်

ကျနော်တို့ ပုထုဇဉ်တွေ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ခံစားနေရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေ အားလုံးရဲ့ အဓိက တရားခံဟာ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အထင်အမှားကြီးကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ နေ့စဉ် သုံးနှုန်းနေတဲ့ ငါ၊ သူတစ်ပါး၊ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ရဟန်း၊ လူ ဆိုတာတွေဟာ တကယ်ရှိနေတဲ့ အရာတွေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါတွေဟာ ခန္ဓာငါးပါးပေါ် အခြေခံပြီး ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ မှန်မှာပေါ်တဲ့ အရိပ်လို အရိပ်တွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

မှန်တစ်ချပ်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ မှန်ပြင်ပေါ်မှာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီအရိပ်ကို တကယ့် လူအစစ်လို့ ထင်မှတ်ပြီး “ငါက မြင့်မြတ်တယ်၊ ငါက လူတွေရဲ့ ပူဇော်မှုကို ခံထိုက်တယ်၊ သူကတော့ ငါ့ကို မလေးစားဘူး၊ သူကတော့ ငါ့ထက် နိမ့်ကျတယ်” စသဖြင့် အဲဒီ အရိပ်ပေါ်ကနေ အခြေခံပြီး လောကီရေးရာ ပြဿနာတွေကို စဉ်းစား တွေးတောနေတာဟာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ အရာရာကို အဲဒီ အရိပ်ပေါ်ကနေ စဉ်းစားနေသရွေ့၊ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ဘယ်တော့မှ တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မှန်ထဲက အရိပ်ကို အစစ်ထင်ပြီး အရိပ်ချင်း အပြိုင်အဆိုင် လုပ်နေသလို၊ အရိပ်ချင်း ရန်ဖြစ်နေသလိုသာ အချည်းနှီး ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

ရဟန်းတစ်ပါး အနေနဲ့ ဒီလို မှန်ထဲက အရိပ်တွေကို အစစ်ထင်ပြီး လောကီရေးရာ အရှုပ်အထွေးတွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေမယ်၊ “ငါ့ကျောင်း၊ ငါ့ဒကာ၊ ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာ” ဆိုပြီး အရိပ်ကို အလှဆင်နေမယ် ဆိုရင် ဒါဟာ မလုပ်မဖြစ်တဲ့ တာဝန်ကို ကျောခိုင်းထားခြင်းပါပဲ။ အရိပ်ကို အစစ်ထင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာန တွေက ဆက်လက် ကြီးထွားနေဦးမှာ ဖြစ်ပြီး၊ သင်္ကန်းဝတ်ထားသော်လည်း အတွင်းစိတ်က လောကီသားတွေထက် ပိုမို ပူလောင်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို အချည်းနှီး အချိန်ကုန်နေခြင်းတွေကို ရပ်တန့်ပြီး၊ တကယ့် ဖြစ်ရပ် အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ နာမ်ဓမ္မတွေရဲ့ သဘာဝကို တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်ထဲကို မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက်ရပါတော့မယ်။

စိတ္တာနုပဿနာဖြင့် တကယ့် ဖြစ်ရပ်အစစ်အမှန်ကို လေ့လာခြင်း

ဝိပဿနာ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တယ် ဆိုရာမှာ၊ အရိပ်တွေနောက် လိုက်နေတာကို လုံးဝ ရပ်တန့်ပစ်ပြီး တကယ့် ဖြစ်ရပ် အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ စိတ်တွေရဲ့ ဖြစ်မှုပျက်မှုကိုသာ တိုက်ရိုက် လေ့လာရပါမယ်။ ဤသို့ မိမိ၏ စိတ်အစဉ်ကိုသာ အနီးကပ် မျက်ခြည်မပြတ် ခြေရာခံ လေ့လာသည့် ကျင့်စဉ်ကို စိတ္တာနုပဿနာ ဟု ခေါ်ဆိုပါသည်။ ဒီအလုပ်ဟာ ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘဲ မလုပ်မဖြစ်တဲ့ အဓိက တာဝန်ကြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ အာရုံတံခါးတွေကနေ အာရုံတစ်ခုခုနဲ့ တိုက်မိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ အဲဒီအာရုံကို သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေးတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ အဲဒီလို ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ စိတ်တစ်ခုချင်းစီကို “နာမ်ဓမ္မ” လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီ နာမ်ဓမ္မလေးတွေဟာ ခိုင်မာတဲ့ “ငါ” လည်း မဟုတ်၊ “သူတစ်ပါး” လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ယောက်ျား မိန်းမ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အာရုံကို သိတတ်တဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် မျက်စိကနေ သာယာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ လိုချင်တပ်မက်တဲ့ စိတ်ကလေး ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ “ငါ လိုချင်တယ်၊ ငါ သာယာနေတယ်” ဆိုပြီး မှန်ထဲက အရိပ်ကို အမည်မတပ်ပါနဲ့။ အရိပ်ပေါ်ကနေ စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ် ပျောက်သွားပြီး အစွဲအမှားထဲကို ပြန်ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား “လိုချင်တဲ့ နာမ်ဓမ္မလေး ပေါ်လာတယ်” လို့ အရှိကိုအရှိတိုင်း တိုက်ရိုက် စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်。

အလားတူပါပဲ၊ မိမိ မနှစ်သက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်ပြီး ဒေါသထွက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာလည်း “သူက ငါ့ကို စော်ကားလိုက်လို့ ငါ ဒေါသထွက်သွားပြီ” လို့ အရိပ်တွေကို ဆွဲမသွင်းပါနဲ့။ အဲဒီလို တွေးလိုက်တာဟာ မှန်ထဲက အရိပ်ကို အစစ်ထင်ပြီး ရန်ပြန်တွေ့နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ယခု ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသစိတ်ကလေးဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ “နာမ်ဓမ္မ” လေးတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အကဲခတ်ရပါမယ်။ အဲဒီ နာမ်ဓမ္မလေးဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာမဟုတ်ဘဲ၊ စက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျက်စီးသွားတာကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်အောင် ခြေရာခံရပါမယ်။

အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုသာ ရှိသော နာမ်ဓမ္မတို့၏ သဘာဝ

ဒီလို စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်နဲ့ နာမ်ဓမ္မလေးတွေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာဖန် များလာတဲ့အခါ၊ မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာ အလွန် ကြီးမားလှတဲ့ သဘာဝတရားရဲ့ အမှန်တရားကြီး တစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါကတော့ တကယ် ဖြစ်ရပ် အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ စိတ်တွေရဲ့ ဖြစ်မှုပျက်မှုဟာ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုပဲ ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။

အာရုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိခြင်း ဟူသော အကြောင်းတရား ရှိသည့်အတွက်ကြောင့်၊ ထိုအာရုံကို သိတတ်သော၊ ခံစားတတ်သော နာမ်ဓမ္မလေး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဟူသော အကျိုးတရား ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းတရား ကုန်ဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုနာမ်ဓမ္မလေးသည်လည်း မည်သူကမှ ဖျောက်ဖျက်စရာ မလိုဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားရသည်။ ဤဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို သေချာစွာ ဉာဏ်ဖြင့် ခြုံငုံ လေ့လာကြည့်လျှင်၊ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ကြိုးကိုင်ဖန်တီးနေသော၊ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လုပ်နေသော “ငါ” ဆိုသည့် အရာ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိကြောင်းကို တိုက်ရိုက် တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်ပြီး၊ အကြောင်းချုပ်လျှင် အကျိုးချုပ်သည့် အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှု သက်သက်သာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဝမ်းသာတဲ့ စိတ်ပေါ်လာတာလည်း အကြောင်းကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ နာမ်ဓမ္မ၊ ဝမ်းနည်းတဲ့ စိတ်ပေါ်လာတာလည်း အကြောင်းကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ နာမ်ဓမ္မ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ နာမ်ဓမ္မတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ အကြောင်းကုန်ရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် “ငါ” က ဝင်ရောက် ကြိုးကိုင်လို့ မရဘူးဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အချက်က စိတ်တစ်ခု ပေါ်လာတိုင်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက်တာမျိုး၊ “ဒီစိတ်ကို ဖျောက်ရမယ်၊ ပြုပြင်ရမယ်” လို့ ကြိုးစားတာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ရပါဘူး။ “ငါ ဖျောက်မယ်” လို့ ကြိုးစားလိုက်ခြင်းဟာလည်း “ငါ” ဆိုတဲ့ အရိပ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားခြင်းပါပဲ။ စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ဆိုတာ ပြုပြင်ဖန်တီးခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အရှိကို အရှိတိုင်း ဧည့်သည် တစ်ယောက်လို စောင့်ကြည့်လေ့လာနေဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်သော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်

ဒီလို တကယ် ဖြစ်ရပ် အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ စိတ်တွေရဲ့ ဖြစ်မှုပျက်မှုဟာ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုပဲ ရှိတယ် ဆိုတာကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ၊ မှန်ထဲက အရိပ်ကို အစစ်ထင်နေတဲ့ အမှားကြီး ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အရိပ်ကြီးကို အစစ်မထင်တော့တဲ့အတွက်၊ “ငါ့အတွက် ချမ်းသာအောင် လုပ်မယ်၊ ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်မယ်၊ ငါ့ကို ထိခိုက်လို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်မယ်” ဆိုတဲ့ ပူလောင်မှုတွေ၊ ပြဿနာတွေ အားလုံးဟာလည်း ဇာစ်မြစ် ပြုတ်သွားတဲ့အတွက် အလိုအလျောက် ပြတ်တောက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပါတော့တယ်။

ရဟန်းတစ်ပါး အနေနဲ့ ဒီလို သက္ကာယဒိဋ္ဌိ ပြုတ်ကျသွားပြီ ဆိုရင်၊ အပြင်ဘက်က စည်းကမ်းတွေ၊ ဝိနည်းတွေနဲ့ လိုက်လံ ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ အတွင်းစိတ်ကနေ အလိုအလျောက် ဖြူစင် သန့်ရှင်းသွားပါပြီ။ လောကီ အာရုံတွေနောက်ကို မျောပါသွားစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါဟာ မိမိရဲ့ မလုပ်မဖြစ်တဲ့ အဓိက တာဝန်ကြီးကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်လိုက်ခြင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးဆက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရသော် လောကီ လူ့ဘောင်ကို စွန့်ခွာပြီး သင်္ကန်းဝတ်ဆင်လာခြင်းဟာ ပရိယတ္တိ စာပေတွေ သင်ကြားပြီး ပညာရှိကြီး လုပ်နေဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူမှုရေး ကိစ္စတွေ၊ နိုင်ငံရေး ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းပေးဖို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါတွေဟာ မှန်ပေါ်က အရိပ်တွေကို အစစ်ထင်ပြီး အရိပ်ကို အလှဆင်နေတာ၊ အရိပ်ချင်း ရန်ဖြစ်နေတာတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရာရာကို အရိပ်ပေါ်ကနေ စဉ်းစားနေသမျှ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ဘယ်တော့မှ တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ရဟန်းတော်များ အတွက် တကယ့် တာဝန် အစစ်အမှန်ကတော့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုသာ ရှိတဲ့ နာမ်ဓမ္မတွေရဲ့ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာတဲ့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်ဖြင့် “ငါ” ဟူသည့် အစွဲကို အမြစ်ဖြတ် ရှင်းလင်းပစ်ဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤတာဝန်သည် အချိန်ဆွဲနေရန်၊ နောက်မှ လုပ်ရန် ရွေးချယ်ခွင့် မရှိသော၊ ယနေ့ ယခုချက်ချင်း ဇောက်ချ လုပ်ဆောင်ရမည့် မလုပ်မဖြစ်သော တာဝန်ကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ပါကြောင်း ကျနော်၏ အတွေ့အကြုံ၊ ခံယူချက်များဖြင့် လေးနက်စွာ တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။