ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာကြီးမှာဖြစ်စေ ပဋိပက္ခတွေ၊ စစ်ပွဲတွေ၊ အငြင်းပွားမှုတွေ ကြုံလာရတိုင်း လူတိုင်းက “ငြိမ်းချမ်းရေး” ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ တောင်းဆိုကြပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အဓိက ပန်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဆွေးနွေးပွဲတွေ လုပ်ကြ၊ သဘောတူညီချက်တွေ လက်မှတ်ထိုးကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန်ကြည့်ရင် အဲဒီလို ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပန်းတိုင်ထားပြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ ကြိုးစားမှုတွေဟာ ခဏတာ ငြိမ်သက်မှုကိုပဲ ပေးနိုင်ပြီး၊ အချိန်တန်ရင် အရင်ကထက် ပိုဆိုးတဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ပြန်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ တိုက်ရိုက် သွားရောက် ဆုပ်ကိုင်လို့ရတဲ့ ပန်းတိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ တခြား မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခြင်းကြောင့် အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက် (By-product) သက်သက်သာ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

မီးကို ငြှိမ်းသတ်ခြင်းနှင့် အလင်းရောင် ရရှိခြင်း (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခုထဲမှာ အလွန် ပူလောင်ပြီး အခိုးအငွေ့တွေ ထွက်နေတဲ့ မီးပုံကြီး တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီအခန်းထဲက လူတွေဟာ ပူလောင်မှု ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် “အလင်းရောင်နဲ့ အေးမြမှု (ငြိမ်းချမ်းရေး)” ကို လိုချင်လာကြပါတယ်။

တချို့က အလင်းရောင် ရဖို့ဆိုပြီး မီးပုံကြီးကို ဆက်လောင်ခွင့်ပေးထားပြီး၊ ဘေးကနေ ပန်ကာတွေနဲ့ မှုတ်ကြတယ်၊ ရေခဲတုံးတွေ လာချကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မီးလောင်နေသရွေ့ အခန်းက ဘယ်တော့မှ အေးမြလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အေးမြချင်တယ်၊ သန့်စင်တဲ့ လေကို ရှူချင်တယ် ဆိုရင် သူတို့ လုပ်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်က အဲဒီ မီးပုံကြီးကို ရေလောင်းပြီး အပြီးတိုင် ငြှိမ်းသတ်ပစ်ဖို့ပါပဲ။

မီးပုံကြီးကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ အခိုးအငွေ့တွေ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခန်းလေးဟာ သဘာဝကျကျ အေးမြသွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီ အေးမြမှု (ငြိမ်းချမ်းရေး) ဆိုတာ သူတို့ သီးသန့် ဖန်တီးယူလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ “မီးငြှိမ်းသတ်ခြင်း” ဆိုတဲ့ မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်လိုက်တဲ့အတွက် အလိုအလျောက် ရရှိလာတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးပုံကြီးဟာ “လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ” ဆိုတဲ့ ကိလေသာ မီးပုံကြီးပါပဲ။ အဲဒီကိလေသာ မီးတွေကို မငြှိမ်းသတ်ဘဲ၊ အပြင်ဘက်ကနေ ဥပဒေတွေ၊ စည်းမျဉ်းတွေ၊ စေ့စပ်ဆွေးနွေးမှုတွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားတာဟာ မီးပုံဘေးမှာ ပန်ကာဖွင့်နေတာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းရေး အစစ်အမှန်ကို လိုချင်ရင်၊ ကိလေသာမီးကို ငြှိမ်းသတ်ပေးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကိုသာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။

ကိလေသာမီးကို ငြှိမ်းသတ်မည့် လက်တွေ့ ကျင့်စဉ်

ဝိပဿနာအလုပ် ဆိုတာ အပြင်ဘက်က ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းတာ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကိုသာ တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

နေ့စဉ်ဘဝမှာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က ပြသနေတဲ့ အပူ၊ အအေး၊ လှုပ်ရှားမှု၊ နာကျင်မှု ဆိုတဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ သဘောတရားတွေကို “ငါ ခံစားနေရတယ်” လို့ မတွေးဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝတရား သက်သက်အဖြစ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း ကင်းကင်းနဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ။ ဒီဖောက်ပြန်မှုတွေဟာ ခဏလေးပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျောက်သွားတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်。

ထို့အတူပဲ မျက်စိ၊ နား စတဲ့ အာရုံတံခါးတွေကနေ ဝင်လာတဲ့ အာရုံတွေကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကိုလည်း အနီးကပ် ခြေရာခံပါ။ မြင်လိုက်တဲ့၊ ကြားလိုက်တဲ့၊ တွေးလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် ဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာလုံးဝ မဟုတ်ဘဲ၊ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ သဘာဝတရားမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ဉာဏ်နဲ့ ကပ်ပြီး ကြည့်ပါ။

ဒီလို ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် တို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် သိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရာရာကို ကြိုးကိုင်ချယ်လှယ်ချင်နေတဲ့ “ငါ” (သက္ကာယဒိဋ္ဌိ) ဆိုတဲ့ အစွဲအမှားကြီး ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အခါ “ငါ့အတွက်” ဆိုတဲ့ လောဘမီး၊ “ငါ့ကို ထိခိုက်လို့” ဆိုတဲ့ ဒေါသမီးတွေလည်း အလိုလို ချုပ်ငြိမ်းသွားပါတော့တယ်။

နိဂုံး

ဒီလို အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိပဿနာလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေသူတွေ များပြားလာတဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်က ငြိမ်းအေးမှုဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် ရိုက်ခတ်သွားပါတယ်။ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး လုယက်တာတွေ၊ ရန်လိုတာတွေ သဘာဝကျကျ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ အဲဒီအခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို သီးသန့် တောင်းဆိုနေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ ဝိပဿနာအလုပ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက် (By-product) အနေနဲ့ အလွန်တရာ အေးချမ်းသာယာသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပန်းတိုင်အဖြစ် လိုက်လံ ရှာဖွေနေမယ့်အစား၊ ငြိမ်းချမ်းမှုကို အလိုအလျောက် ပေးစွမ်းနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်ဖြစ်တဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ယနေ့ပဲ လက်တွေ့ စတင်ကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ပါတယ်။