ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မှုတွေ၊ ဝိနည်းနဲ့ မညီညွတ်တာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ဥပဒေတွေ ပိုတင်းကျပ်ဖို့၊ အပြစ်ပေးဖို့ အလွယ်တကူ တွေးမိတတ်ကြပါတယ်။ သို့သော်လည်း စည်းကမ်းဆိုတာ အပြင်ဘက်ကနေ ကြိုးတုပ်ထားသလိုပါပဲ။ စိတ်ထဲကနေ အလိုလို ဖြူစင်လာတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် အခွင့်အရေးရတာနဲ့ အမှားတွေ ထပ်လုပ်မိတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အာဏာစက်နဲ့ တင်းကျပ်မယ့်အစား ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို လုပ်ဖြစ်အောင် အနုနည်းနဲ့ တွန်းအားပေးတာကသာ အကောင်းဆုံး အဖြေဖြစ်ပါတယ်။

CCTV ကင်မရာနှင့် စောင့်ကြည့်ခံရသူ (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို သေချာ မြင်သာသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုမှာ ဈေးဝယ်နေတယ် ဆိုပါစို့။ သူ့ကို CCTV ကင်မရာတွေက နေရာတိုင်းကနေ စောင့်ကြည့်နေတယ်။ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေကလည်း မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူဟာ ဘာပစ္စည်းကိုမှ မခိုးဝံ့ပါဘူး။ ဒါဟာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်မှု၊ အာဏာစက်ကြောင့် မခိုးတာပါ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခိုးချင်စိတ် ရှိကောင်း ရှိနေနိုင်ပေမယ့် အဖမ်းခံရမှာ ကြောက်လို့သာ ငြိမ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကင်မရာတွေလည်း ပျက်သွားမယ်၊ လုံခြုံရေးလည်း မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် သူ ခိုးကောင်း ခိုးပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်လူတစ်ယောက်ကတော့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို တန်ဖိုးထားတဲ့ သူပါ။ သူကတော့ ကင်မရာ ရှိရှိ မရှိရှိ၊ ဘယ်သူကပဲ စောင့်ကြည့်နေနေ သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို လုံးဝ မယူပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်က အလိုအလျောက် ဖြူစင်နေလို့ပါပဲ။

ဝိနည်းကို အာဏာစက်နဲ့ တင်းကျပ်တယ် ဆိုတာ အဲဒီ CCTV ကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားတာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ အပြင်ကနေ ဘယ်လောက်ပဲ ထိန်းချုပ်ထားပါစေ၊ လိုချင်မှု၊ မကျေနပ်မှု စတဲ့ ကိလေသာတွေ ရှိနေသေးသရွေ့တော့ အမှားဆိုတာ အချိန်မရွေး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကင်မရာတွေ ထပ်တပ်နေမယ့်အစား၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အတွင်းစိတ် အလိုအလျောက် ဖြူစင်သွားအောင် ဝိပဿနာအလုပ်နဲ့ အရိယာဖြစ်ရေးကိုသာ အနုနည်းနဲ့ ဖိအားပေးဖို့ လိုအပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အနုနည်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို တွန်းအားပေးခြင်း

ဒီလို အတွင်းစိတ် ဖြူစင်သွားဖို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ သိမြင်အောင် လေ့လာရပါမယ်။ တရားထိုင်နေစဉ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နေ့စဉ် လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်က ပြသနေတဲ့ ပူခြင်း၊ အေးခြင်း၊ တင်းမာခြင်း စတဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ ဧည့်သည်ကို ကြည့်သလို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စောင့်ကြည့်ပါ။ “ငါ ခံစားရတယ်” လို့ အမည်တပ်မယ့်အစား သဘာဝတရားရဲ့ ပြောင်းလဲမှု သက်သက်အဖြစ်သာ အသိအမှတ်ပြုပါ။

အဲဒီလို ဖောက်ပြန်မှုတွေပေါ်မှာ ချက်ချင်း သိသိသွားတဲ့ မြင်သိ၊ ကြားသိ၊ တွေးသိ စတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကလည်း ခိုင်မြဲတဲ့အရာတွေ မဟုတ်ဘဲ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတယ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်အောင် လေ့လာရပါမယ်။ ခန္ဓာရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အရှိကို အရှိတိုင်း သိလာတဲ့အခါ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲပြုတ်ကျသွားပြီး၊ “ငါ့အတွက်” ဆိုပြီး အကုသိုလ်လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ အလိုလို ချုပ်ငြိမ်းသွားပါတယ်။

နိဂုံး

အပြင်က စည်းကမ်းနဲ့ အတင်းအကျပ် ပိတ်လှောင်ထားတာဟာ စိတ်ကို ပိုပြီး ပင်ပန်းစေသလို၊ ရေရှည်မှာလည်း အကျိုးမရှိပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ အရှိတရားကို သိမြင်ပြီး အရိယာအဖြစ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့၊ ဘယ်သူမှ လိုက်ပြီး တင်းကျပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ ဝိနည်းဆိုတာ အလိုအလျောက် ဖြူစင် သန့်ရှင်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေကို အာဏာစက်နဲ့ လိုက်လံ ဖြေရှင်းနေမယ့်အစား၊ မိမိကိုယ်တိုင်ရော ပတ်ဝန်းကျင်ကပါ တရားအားထုတ်ဖြစ်အောင် အနုနည်းနဲ့သာ တွန်းအားပေးကြပါစို့လို့ လေးနက်စွာ ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။