နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ…

အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာတဲ့အခါ အိမ်မှာ နားနားနေနေ နေရပေမယ့်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကတော့ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်သက်မနေပါဘူး။ အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန်နေပါတယ်။ ဒူးနာတာ၊ ခါးနာတာ၊ ဇက်ကြောတက်တာ၊ အဆစ်အမြစ်တွေ ကိုက်ခဲလာတာ စတဲ့ ဝေဒနာတွေဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အိုမင်းခြင်းရဲ့ သဘောတရားတွေပါပဲ။ သာမန်အချိန်တွေမှာ တရားရှုမှတ်ဖို့ လွယ်ကူပေမယ့်၊ တကယ့် ရုပ်ဖောက်ပြန်မှု အပြင်းအထန် ပေါ်လာတဲ့အခါ ယောဂီတော်တော်များများဟာ အဲဒီ နာကျင်မှု ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ဝိပဿနာ ရှုကွက် ပျောက်သွားတတ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်လာတဲ့အခါ တွဲဖက်ပြီး ဝင်လာတတ်တဲ့ “ငါနာတယ်” ဆိုတဲ့ မကျေနပ်စိတ် (ဒေါသစိတ်) ကို ဓာတ်ခွဲပြီး၊ ဒုက္ခဝေဒနာကို ဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို ကျော်လွှားရမလဲ ဆိုတာကို လက်တွေ့ လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ ရုပ်၏ နာကျင်မှုနှင့် နာမ်၏ ခံစားမှု (မြားနှစ်စင်း အန္တရာယ်)

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုက်ခဲ နာကျင်လာတဲ့အခါ တကယ့် အရှိတရားကို ကြည့်ရင် အဲဒါဟာ “ရုပ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု” သက်သက်ပါပဲ။ လေးတဲ့သဘော၊ တင်းတဲ့သဘော၊ ထိုးကျင်တဲ့ သဘောလေးတွေ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်မပါတဲ့ စိတ်က အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှုကို ရိုးရိုးတန်းတန်း မကြည့်နိုင်ပါဘူး။ “အား… နာလိုက်တာ၊ ငါ ခံစားနေရပြီ၊ ဘယ်တော့များမှ ဒီရောဂါ ပျောက်ပါ့မလဲ” ဆိုပြီး မကျေနပ်တဲ့စိတ်၊ ငြီးတွားတဲ့စိတ်တွေ ချက်ချင်း ဝင်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ “ဒေါသစိတ်” ပါပဲ။

ပထမ မြားတစ်စင်းက ခန္ဓာကိုယ် ဖောက်ပြန်တဲ့ ရုပ်နာကျင်မှုပါ။ အဲဒါကို ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။ ဒုတိယ မြားတစ်စင်းကတော့ “ငါနာတယ်” ဆိုပြီး အစွဲနဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်တဲ့ ဒေါသစိတ် (နာမ်နာကျင်မှု) ပါပဲ။ ယောဂီဟာ ရုပ်နာတာကို မရှုနိုင်ဘဲ ဒေါသစိတ်နဲ့ ပူလောင်နေသရွေ့ အကုသိုလ်တွေ တဝဲလည်လည် ဖြစ်ပြီး ဒုက္ခ ပိုကြီးနေပါလိမ့်မယ်။

၂။ “ငါနာသည်” ဟူသော ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း

တရားအားထုတ်နေရင်း ဖြစ်စေ၊ အိမ်မှာ ထိုင်နေရင်း ဖြစ်စေ နာကျင်မှုတွေ ပေါ်လာပြီဆိုရင် “ငါနာတယ်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကို ချက်ချင်း ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် အဲဒီ အခြေအနေကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်နဲ့ အောက်ပါအတိုင်း ဓာတ်ခွဲကြည့်ပါ-

အရှုခံ ရုပ်တရားကို သိပါ: “နာတယ်” လို့ စကားလုံး မတပ်ဘဲ၊ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “တင်းနေတဲ့ သဘောလေး”၊ “ပူနေတဲ့ သဘောလေး”၊ “ထိုးကျင်နေတဲ့ သဘောလေး” ကို အရှိကို အရှိအတိုင်း စောင့်ကြည့်ပါ။

ဒေါသစိတ်ကို ဓာတ်ခွဲပါ: နာကျင်မှုကို မခံနိုင်လို့ ငြီးတွားချင်တဲ့စိတ်၊ မကျေနပ်တဲ့စိတ် ပေါ်လာရင် “ဪ… ဒေါသစိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း သတိကပ်လိုက်ပါ။ နာကျင်နေတဲ့ ရုပ်ဖောက်ပြန်မှုက သီးခြား၊ အဲဒီအပေါ်မှာ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ်က သီးခြား ဆိုတာကို ကွဲကွဲပြားပြား မြင်အောင် ကြည့်ပါ။

ဖြစ်မှု ပျက်မှုကို နှလုံးသွင်းပါ: အဲဒီ ဒေါသစိတ်ကို “ဒါဟာ ငါ့စိတ် မဟုတ်ဘူး” လို့ ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ ခဏမှာတင်၊ ဒေါသစိတ်ဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။

ဒါဟာ မြတ်စွာဘုရားဟောခဲ့တဲ့ ကိုယ်သာနာ၍ စိတ်မနာစေနဲ့ ဆိုတဲ့သဘောပါပဲ။

၃။ “ဝိဉာဏ်” ကိုယ်တိုင် ချုပ်ငြိမ်းပုံကို စောင့်ကြည့်ခြင်း

ဒီအဆင့်မှာ အရေးကြီးဆုံးကတော့၊ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ရုပ်ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ်ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် လိုက်သိနေတဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” တွေ ပေါ်ကို ဉာဏ်လှည့်လိုက်ဖို့ပါပဲ။

နာကျင်မှုကို သွားသိတဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်ဟာလည်း တစ်ခဏလေး ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတာပါပဲ။ ဒေါသစိတ်ကို သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်ဟာလည်း သိပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်သွားတာပါပဲ။ နာကျင်မှုတွေ အဆက်မပြတ် ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒါကို သိနေတဲ့ သိစိတ်ကလေးတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေကြတာပါ။

“ရှုနေတဲ့ ငါ”၊ “နာနေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊ နာကျင်မှုပေါ်မှာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊ မဆုတ်မနစ် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ဝီရိယ၊ ရုပ်နဲ့ နာမ်ကို ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဝီမံသာဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီစွမ်းအင်လေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပါ။ နာကျင်မှု ပေါ်လာတိုင်း “ဒါဟာ ငါ့အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ် ရင့်သန်စေမယ့် အကောင်းဆုံး အရှုခံ အာရုံပဲ” လို့ သဘောထားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အားထုတ်မှုနဲ့ ဆက်လက် ရှုမှတ်ရပါမယ်။

နိဂုံးချုပ်

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ… ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်လာတိုင်း “ငါနာတယ်” ဆိုပြီး ဒေါသနဲ့ မတုံ့ပြန်ပါနဲ့။ အဲဒီ ဒေါသစိတ်ကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး ဖြစ်ပျက်ရှုပါ။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။