Htet Aung Writer

တနင်္ဂနွေနေ့ နေဝင်ချိန်မှာ တနင်္လာနေ့အတွက် ကြိုတင်စိုးရိမ်နေတဲ့ စိတ်ဟာ တကယ်တော့ “မရှိသေးတဲ့ အနာဂတ်” ကို စိတ်ကူးနဲ့ ပုံဖော်ပြီး ပူလောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိပဿနာအမြင်နဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်က ရုပ်နာမ်ဖြစ်စဉ်ကို သတိမကပ်နိုင်ဘဲ နာမ်တရားရဲ့ လှည့်စားမှုနောက်ကို ပါသွားတာပါပဲ။မနက်ဖြန်ကို စိတ်အေးချမ်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ ဒီလိုလေး နှလုံးသွင်းကြည့်ရအောင်-အနိစ္စသဘောကို ဆင်ခြင်ခြင်း: မနက်ဖြန်မှာ ကြုံတွေ့ရမယ့် အလုပ်ကိစ္စတွေ၊ လူအရှုပ်အထွေးတွေဟာလည်း ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားမယ့် သဘောတွေချည်းပါပဲ။ ဘယ်အရာမှ အမြဲတည်မနေဘူးဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ကြိုတင်လက်ခံထားရင် စိတ်ဖိစီးမှုဟာ အလိုလို လျော့ပါးသွားပါလိမ့်မယ်။သတိဖြင့် နေထိုင်ခြင်း: မနက်ဖြန် အလုပ်ခွင်ထဲမှာ ဒေါသထွက်စရာ၊ စိတ်ပျက်စရာတွေနဲ့ ကြုံလာရင်တောင် အပြင်က လူကို အပြစ်တင်မယ့်အစား ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ “ဒေါသစေတသိက်” ကိုပဲ သတိကပ်ပြီး…

မိတ်ဆွေ… ခင်ဗျား ဒီနေ့ မနက် အိပ်ရာထ၊ မျက်နှာသစ်၊ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ဘာလုပ်သလဲ။ အလုပ်သွားဖို့၊ ကျောင်းသွားဖို့၊ ဈေးသွားဖို့ လမ်းပေါ်ထွက်တယ် မဟုတ်လား။ ရန်ကုန်လို မြို့ကြီးမှာ နေရတာ လွယ်တော့ မလွယ်ကူလှဘူး။ ကားတွေက ပိတ်၊ ရာသီဥတုက ပူ၊ လူတွေက ကြပ်… ဘတ်စ်ကားတစ်စီး လာရင် အလုအယက် တက်ရတယ်။ ကားပေါ်ရောက်ပြန်တော့လည်း သူတစ်ပါးရဲ့ ချွေးနံ့တွေ၊ ကားစပယ်ယာရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ကားဟွန်းသံတွေနဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာပါပဲ။လူတိုင်းက ဒီအခြေအနေကို စိတ်ညစ်ကြတယ်။ “ဘယ်တော့မှ ဒီဒုက္ခက လွတ်မလဲ၊ ကားပိုင်စီးနိုင်မှပဲ အဆင်ပြေတော့မယ်” လို့ တွေးကြတယ်။ တချို့ကလည်း “အလုပ်တွေက ရှုပ်လိုက်တာ၊ တရားအားထုတ်ဖို့ အချိန်ကို မရပါဘူးကွာ” လို့ ညည်းတွားကြတယ်။ဒီနေ့… ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စကားတစ်ခွန်း…

ဒီညနေ… ခင်ဗျားကို အမှန်တရားတစ်ခု ပြောပြချင်တယ်။ နည်းနည်းတော့ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သတ္တိရှိမယ်ဆိုရင် ဆက်ဖတ်ကြည့်ပါ။ခင်ဗျား အခု ဘယ်သူ့ကို အချစ်ဆုံးလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ သားသမီးလား၊ ဇနီးမယားလား၊ မိဘလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား အချစ်ဆုံးက “ခင်ဗျားကိုယ် ခင်ဗျား” ပါပဲ။မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ “ငါ ဘာစားမလဲ၊ ငါ ဘာဝတ်မလဲ၊ ငါ ဘယ်လိုနေမလဲ” ဆိုပြီး ကိုယ့်အတွက်ပဲ အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြတာ မဟုတ်လား။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည်ကြီး ရှိနေတယ်လို့ ခင်ဗျား တထစ်ချ ယုံကြည်ထားတယ်။ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော် ပြောမယ်။ ခင်ဗျား လိမ်ခံထားရပြီ။ ခင်ဗျား ချစ်လှပါချည်ရဲ့ ဆိုတဲ့ အဲဒီ “ငါ” ဆိုတဲ့အရာက တကယ်တမ်းကျတော့ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်နေရာမှာမှ…

ကျွန်တော်တို့ “သစ္စာ” အကြောင်းတွေ ငြင်းခုံနေကြတယ်။ “ရဟန်း” တွေအကြောင်း ဝေဖန်နေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မေးစရာရှိတာက… “ကိုယ့်ခန္ဓာထဲက အမှန်တရားကိုရော ဒီနေ့ ကြည့်ဖြစ်ရဲ့လား?”သူများအပြစ်ကို မြင်ဖို့လွယ်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်စိတ်ထဲက ကိလေသာကို မြင်ဖို့ကျတော့ ခက်ပါတယ်။ စာပေထဲက “အနတ္တ” ကို နားလည်ဖို့ လွယ်ပေမယ့်၊ ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်တဲ့ “အနတ္တ” ကို မြင်ဖို့ကျတော့ ခက်ပါတယ်။ကျမ်းဂန်တွေ ဘယ်လောက်တတ်တတ်၊ သူများကို ဘယ်လောက် ဝေဖန်နိုင်နိုင်… မိမိခန္ဓာရဲ့ ဖြစ်ပျက်နေမှုကို မျက်မှောက်မပြုနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့လည်း “စာတတ်ပုထုဇဉ်” အဆင့်ကနေ တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ဒါကြောင့် အပြင်ကို ညွှန်နေတဲ့ လက်ညှိုးတွေကို ခေတ္တရုပ်သိမ်းပြီး… စာအုပ်ကို ပိတ်၊ မျက်စိကို မှိတ်ကာ ကိုယ့်ခန္ဓာ ကိုယ်ပြန်စစ်ဆေးကြည့်ကြပါစို့။“အဖြေမှန်က ကိုယ့်ခန္ဓာထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။”