လောကတွင် “ဂုဏ်ဆိုသည်မှာ ပုထုဇဉ်တို့၏ ဥစ္စာ” ဟူသော စကားရှိပါသည်။ ပုထုဇဉ်တို့သည် မိမိတို့ ရရှိထားသော ဘွဲ့ထူး၊ ဂုဏ်ထူး၊ ရာထူးဌာနန္တရများကို အနှစ်သာရရှိလှသည်ဟု မှတ်ထင်ကာ ဖက်တွယ်ထားတတ်ကြသဖြင့် ထိုဂုဏ်များကြောင့်ပင် ပူလောင်မှုများ ကြုံတွေ့ကြရပါသည်။အရိယာနှင့် ဂုဏ်၏ ကွာခြားချက်အရိယာသူတော်ကောင်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်၌ ဖြစ်ပေါ်သမျှသော သဘောတရားတို့သည် ဖြစ်ပြီးလျှင် ပျက်စီးသွားသော “သင်္ခါရတရား” များသာဖြစ်ကြောင်း ခန္ဓာသိဖြင့် ပိုင်းခြားသိမြင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် –အရိယာတို့သည် ဂုဏ်အကြီးအငယ်၊ အနိမ့်အမြင့်ကို တွက်ချက်ခြင်း မရှိပါ။လောကဝေါဟာရအရ ပုထုဇဉ်တို့ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန် ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ပြောဆိုဆက်ဆံခြင်းမှတစ်ပါး၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုဂုဏ်များအပေါ် တွယ်တာမှု လုံးဝမရှိပါ။ဤသို့ ဂုဏ်ကို အရှိတရားအဖြစ် မယူဆဘဲ လွတ်ကင်းအောင် နေထိုင်နိုင်ခြင်းကြောင့်ပင် အရိယာတို့သည် အစဉ်အမြဲ အေးချမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ရဟန်းလောကနှင့်…

ဝိပဿနာ ဉာဏ်စဉ်နဲ့ ပါတ်သက်လို့ နာမရူပ ဉာဏ်ကနေပြီး ဖြစ်ပျက် မြင်တဲ့ ဉာဏ်အထိ ရေးခဲ့ပါတယ်။ ဒီအပိုင်းမှာတော့ ဖြစ်ပျက်မြင်တဲ့ ဉာဏ်ရင့်သန်လာပုံ နဲ့ အပျက်တွေချည်းသာ မြင်သော ဘင်္ဂဉာဏ် အပိုင်းကို ရေးပါ့မယ်။ ပြောခဲ့တဲ့ အတိုင်း ကျနော့်အတွက် ဖြစ်ပျက်ပဲ ဆိုတာကို လက်ခံနိုင်ဖို့ အရင် ကြိုးစားရပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ တော့ သွားရင်းလာရင်း လှဲလျောင်းရင်းနဲ့ပဲ ဖြစ်ပျက်ဆိုတာကို မှတ်နိုင်သလောက် မှတ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်က ကျနော်တစ်ယောက်တည်း နေဖို့အတွက် မိသားစုက အိမ်ငှားပေးလေတော့ (အိမ်လခက တသိန်း ပေးရပါတယ်။) ကျနော်အတွက် အချိန်ပြည့် ဖြစ်ပျက်ကိုသာ မှတ်နေတာပါ။ ဒီလို မှတ်ရတာဟာ အတော်ကို အချိန်ပေးပြီး ရှုမှတ်ခဲ့ရပါတယ်။ အားလုံးလဲ ဖြစ်ပျက်မြင်တဲ့ ဉာဏ်မှာ…

နောက်ဉာဏ်ကတော့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ကို သိတဲ့ ဉာဏ်ပါပဲ။ အဲဒီဉာဏ်ကတော့ ဘယ်အချိန်ရောက်တယ် မပြောနိုင်ပါဘူး။ ကျနော့်အနေနဲ့က ဉာဏ်စဉ်တွေကို လိုက်ပြီး လုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာလဲ မရှိတော့ ကိုယ် ဘယ်ရောက်နေပြီ ဘာဖြစ်နေပြီ ဆိုတာကိုလဲ သေချာ မသိပါဘူး။ မိုးကုတ်ဆရာတော်ကြီး တရားတွေ နာပြီး သစ္စာသိအောင် လုပ်ဆိုလဲ လိုက်လုပ်၊ အရိယာ တရားနာ ဆိုလို့ အရိယာ လိုက်ရှာ၊ ဖြစ်ပျက်ရှုခိုင်းတော့ ဖြစ်ပျက် ရှု၊ စိတ္တာနုပဿနာ မှာ ဝင်လေ ရှုသွင်းချင်တဲ့စိတ်၊ ထွက်လေ ရှုထုတ်ချင်တဲ့ စိတ်ကို မှတ်ရမယ် ဆိုတာက ကျနော်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မအပ်စပ်။ ဒါပေမယ့် ကျန်တဲ့ စိတ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကိုတော့ ရှုပါတယ်။ ကိုယ်ဖက်က လွန်ခဲ့တဲ့…

ပထမ ဉာဏ်ဖြစ်တဲ့ နာမရူပ ပရိစ္ဆေဒ ဉာဏ်ဖြစ်စဉ်က အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကို နာမရူပ ဉာဏ်လို့လဲ သေသေချာချာ မသိပါဘူး။ ထောက်ခံချက်ပေးမယ့် လူလည်းမရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့ ဒီတစ်ခုတော့ မှန်တယ် ဆိုတာကို လေးလေး နက်နက် လက်ခံသွားတာပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေ အများကြီး မြင်ထားလေ တော့၊ နှစ်နှစ်ကာကာ လက်ခံတာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ တရားအားထုတ်တာပဲ လုပ်တော့မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးမျိုးလဲ မရှိပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က စင်္ကာပူ ထွက်ဖို့ လုပ်နေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ အလုပ်ကိစ္စထဲပဲ အာရုံ ပြန်ရောက်ပြီး အလုပ်ပဲ လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ထူးခြားတာ တခုကတော့ စင်္ကာပူရောက်တဲ့အခါမှာ လူတိုင်းက အလုပ်အရမ်းလိုချင်ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ စင်္ကာပူထွက်လာတာကလဲ ချေးငှားပြီး ထွက်လာခဲ့ရတာပါ။…

ဝိပသနာ ဉာဏ်စဉ်တွေနဲ့ ပါတ်သက်ပြီး ကျနော် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပုံကို ပြောပြချင်လို့ပါ။ ပထမဆုံး ဉာဏ်ကတော့ နာမရူပ ပရိစ္ဆေဒ ဉာဏ်ပါ။ အဲဒီဉာဏ်ကိုတော့ ၂၀၀၆-၇ ဝန်းကျင်မှာ နိုင်ငံခြားမှာ သွားအလုပ်မလုပ်ခင်မှာ မဟာစည်မှာ ဘုန်းကြီးဝတ်ပြီး တရားအားထုတ်မယ် ဆိုပြီး လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ မဟာစည်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ဝိပဿနာ လမ်းညွှန် စာအုပ် (စာအုပ်နာမည် မမှတ်မိ) ပါးပါး လေးကို လက်ကိုင်ထား ပြီး ဆရာမရှိပဲ အားထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ စာအုပ်ကသာ ဆရာလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော် ဖောင်းပိန်ကို ရှုမှတ် ခြင်းအားဖြင့် သမာဓိ နည်းနည်း ရလာခဲ့ပါတယ်။ ကျနော်က ဝင်လေထွက်လေကို လုံးဝ မရှုမှတ်တတ်ပါ။ ဖောင်း ပိန်ကကျတော့ ကျနော့်အတွက် အများကြီး အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲလိုနဲ့…