မ်းနည်းတာ၊ ပျော်ရွှင်တာ၊ ဒေါသထွက်တာ… ဒီစိတ်ခံစားမှုတွေ အားလုံးဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ခဏလာလည်တဲ့ ဧည့်သည်တွေပါ။
ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲဒီ ဧည့်သည်တွေကို “ငါ့စိတ်” လို့ ထင်ပြီး အိမ်ရှင်နေရာ ပေးလိုက်တာပါပဲ။ ဒေါသထွက်လာရင် “ငါ ဒေါသထွက်တယ်” လို့ ယူဆလိုက်တဲ့အတွက် အဲဒီဒေါသကို အသက်သွင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဧည့်သည်ဆိုတာ အချိန်တန်ရင် ပြန်သွားမှာပါ။ သူတို့ကို အတင်း မောင်းထုတ်စရာလည်း မလိုသလို၊ အိမ်ထဲမှာ အမြဲနေဖို့ ဆွဲထားစရာလည်း မလိုပါဘူး။ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာရင် “ဪ.. ဒေါသဆိုတဲ့ ဧည့်သည် ရောက်လာပါလား” လို့ သိမှတ်ပြီး ဘေးကနေ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။
ဒီနေ့ ခံစားချက် အတက်အကျ တစ်ခုခု ဖြစ်တိုင်း အဲဒါကို “ငါ” လို့ မသတ်မှတ်ဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို သဘောထားကြည့်ပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- ဧည့်သည်ကို အိမ်ရှင်နေရာပေးပြီး ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲခံနေဦးမလား?
Leave a Reply