ကျွန်တော်တို့ဟာ မနေ့က အမြင်မကြည်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ပြန်တွေးပြီး ဒီနေ့အထိ ဒေါသထွက်နေတတ်ကြတယ်။ မနက်ဖြန် ဘာတွေ ကြုံရမလဲဆိုပြီး ကြိုတွေး ကြောက်နေတတ်ကြတယ်။
တကယ်တော့ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မြင်ခြင်း၊ ကြားခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းတွေဟာ အဲဒီအချိန်မှာတင် ချုပ်ငြိမ်းပြီး သွားပါပြီ။ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုတာ အမှန်တရားကို မသိတဲ့ အဝိဇ္ဇာကြောင့်သာ အသေကောင်ကို ပိုက်ပြီး ဆက်လောင်ကျွမ်းနေတာပါ။
လွန်သွားတဲ့ အာရုံတွေမှာ “ငါ” မရှိတော့သလို၊ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက်လည်း “ငါ” ဆိုတာ တကယ် မရှိပါဘူး။ ဖြစ်ရပ်တိုင်းဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေချည်းပါပဲ။ အဲဒီလို နားလည်လိုက်ရင် ကြောက်စရာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နောင်တရပြီး ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ထမ်းထားစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။
ဒီနေ့အတွက် အမေး – ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အာရုံဟောင်းတွေကို ပြန်ခေါ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေဦးမှာလား?
Leave a Reply